I OSK 2042/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędziowie: Sędzia del. NSA Janusz Furmanek Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Larkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.J. i M. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2075/10 w sprawie ze skargi J.J. i M. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez zmian danych ewidencyjnych dotyczących granicy oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2075/10 oddalił skargę M. M. i J. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez zmian danych ewidencyjnych dotyczących granicy. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] po rozpatrzeniu odwołania M. M. i J. J. utrzymał w mocy decyzję Starosty G. nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. orzekającą o pozostawieniu bez zmian danych ewidencyjnych dotyczących granicy tj. współrzędnych punktów granicznych położonych na styku działki nr [...] i [...] we wsi S. gmina J.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnoszący odwołanie M. M. i J. J. (właściciele działki nr [...]) kwestionują podział geodezyjny nieruchomości sąsiedniej oznaczonej przed podziałem jako działka nr [...] i wykazaną w ewidencji na tej podstawie granicę pomiędzy wydzieloną działką nr [...] i swoją działką nr [...] , a ponadto wykazane na mapie zasadniczej usytuowanie szczegółów sytuacyjnych oraz usunięcie w terenie znaków geodezyjnych. Organ zlecił uprawnionemu geodecie dokonanie analizy przebiegu tej granicy w oparciu o materiał zgromadzony w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym od czasu założenia ewidencji gruntów. W protokole z tej analizy wskazano, że przebieg granicy między działkami nr [...] i [...] określony w operacie dotyczącym działki nr [...] jest zgodny z przebiegiem granicy pomierzonej podczas zakładania ewidencji, pomiaru wykonanego do założenia mapy zasadniczej i zgodny z linią istniejącego na gruncie ogrodzenia i ściany budynku. Dalej organ podniósł, że niezależnie od dokonanej analizy dokumentacji geodezyjnej, dokumentami stanowiącymi podstawę wykazania w ewidencji przebiegu granic działki [...] powstałej z podziału działki nr [...] oraz granic działki nr [...] powstałej z podziału działki nr [...] są przyjęte do państwowego zasobu mapy sytuacyjne z podziałem tych nieruchomości oraz zatwierdzające te podziały ostateczne decyzje właściwych organów. Dokumenty te wiążą organ ewidencyjny, zaś zarzuty dotyczące dokumentacji podziałowej mogą być badane w trybie nadzorczym w stosunku do decyzji zatwierdzających podział. Kwestionowana treść mapy zasadniczej lub usunięcie znaków geodezyjnych również nie należą do spraw podlegających załatwieniu w drodze postępowania ewidencyjnego. Wszelkie spory związane z ustaleniem przebiegu granic nieruchomości mogą być rozstrzygane w trybie rozgraniczenia nieruchomości. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli M. M. i J. J., wskazując, że Wójt Gminy J. zatwierdził operat podziałowy wbrew przepisom prawa, a podział ten jest niezgodny z dokumentami. Skarżący podnieśli ponadto, iż płot posadowiony przez właściciela działki nr [...] W. S. nigdy nie był i nie jest granicą pomiędzy działkami nr [...] i [...]. Ponadto zdaniem skarżących w decyzji nr [...] wymieniono dokumenty, które zawierają błędy i są niewłaściwe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając przedmiotową skargę wskazał w uzasadnieniu wyroku, że sąd administracyjny nie bada pod względem merytorycznym zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie posiada bowiem specjalistycznej wiedzy, w tym wypadku z zakresu geodezji i kartografii, aby dokonać oceny, czy w istocie ustalone w decyzji dane ewidencyjne dotyczące współrzędnych punktów granicznych położonych na styku działek nr [...] i [...] są prawidłowe, czy wymagają zmian – jak twierdzą skarżący. Rolą sądu administracyjnego jest przyjrzenie się działaniom organu w zakresie dochowania norm regulujących postępowanie administracyjne, w szczególności w zakresie zagwarantowania wszelkich praw procesowych stronom, jak również zbadanie, czy nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego regulujące daną kwestię. Takimi przepisami jest ustawa z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), w szczególności rozdział IV tej ustawy oraz rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Sąd podniósł, że w rozpoznawanej sprawie koniecznym jest ustalenie prawidłowej wykładni przepisu § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z jego treścią przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej w postępowaniu rozgraniczeniowym, w celu podziału nieruchomości, w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, a w końcu przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. Kluczowe znaczenie ma kwestia, aby wpis był dokonany w oparciu o dokumentację geodezyjną przyjętą do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie definiuje zaś pojęcia dokumentacji geodezyjnej, lecz jedynie określa co stanowi prace geodezyjne i kartograficzne. Są to m. in. projektowanie i wykonywanie pomiarów geodezyjnych, wykonywanie zdjęć lotniczych, dokonywanie obliczeń, sporządzanie i przetwarzanie dokumentacji geodezyjnej. Dalej Sąd wskazał, że powołana ustawa w art. 12 stanowi, iż wykonawca prac geodezyjnych i kartograficznych jest obowiązany zgłosić do organów, o których mowa w art. 40 ust. 3, prace przed przystąpieniem do ich wykonania, a po wykonaniu prac przekazać powstałe materiały lub informacje o tych materiałach do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Sąd stwierdził, że dokumentacją w oparciu o którą dokonano wpisu w ewidencji przebiegu spornej granicy były mapy sporządzone do celów postępowania podziałowego wraz z ostatecznymi decyzjami zatwierdzającymi te podziały. Wskazano konkretne numery operatów oraz decyzje administracyjne zatwierdzające te podziały: z dnia [...] lutego 2007 r. oraz [...] czerwca 1987 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż dokumenty te posiadają stosowne pieczątki i adnotacje o przyjęciu ich do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Została zatem spełniona zdaniem Sądu wymagana przez przepisy formalna przesłanka wymagająca, aby dokumentacja stanowiąca podstawę wykazania przebiegu granic została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Wskazano ponadto, że skarżący nie przedstawili innej dokumentacji spełniającej wymogi przewidziane w przepisach geodezyjnych, z których wynikałby odmienny przebieg tej granicy od tego, który został wskazany w zaskarżonej decyzji. Taka dokumentacja stosownie do powołanego § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków mogłaby stanowić uzasadnienie do dokonania wpisu przebiegu spornej granicy w sposób, w jaki życzyliby sobie skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł również, iż odnośnie strony merytorycznej ustalenia przebiegu granic zgodnie z przywołanymi przez organ mapami sporządzonymi na potrzeby postępowania podziałowego, wypowiedział się w analizie niezależny uprawniony geodeta. Stwierdził on, że przebieg granic między działkami nr [...] i [...] określony w operacie zatwierdzonym decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. jest zgodny z przebiegiem granicy pomierzonej podczas zakładania ewidencji gruntów, pomiaru wykonanego do założenia mapy zasadniczej i zgodny z linią istniejącą na gruncie ogrodzenia i ściany budynku. Skarżący nie przedłożyli żadnych konkretnych argumentów podważających powyższe stwierdzenie, a Sąd administracyjny nie ma specjalistycznej wiedzy do badania strony merytorycznej tego dokumentu, podobnie jak organy nie posiadały wystarczającego poziomu wiadomości w tym zakresie. W takiej sytuacji przepisy przewidują możliwość zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii, co nastąpiło w niniejszej sprawie. Geodeta uprawniony zapoznał się z dokumentacją i zajął stanowisko w znajdującym się w aktach opracowaniu. Zdaniem Sądu, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma żadnego znaczenia omyłka organu polegająca na stwierdzeniu, że działka skarżących (nr [...]) powstała w wyniku podziału działki nr [...], zaś zarzuty skargi koncentrujące się na prawidłowości dokumentacji stanowiącej podstawę wykazania w ewidencji gruntów przebiegu spornej granicy (głównie dokumentacja podziałowa) niezgodnie z oczekiwaniami skarżących zostały w sposób pośredni ocenione w opracowaniu sporządzonym w toku obecnego postępowania administracyjnego. Jak już nadmienione zostało uprawniony geodeta nie stwierdził, aby wystąpiły tam wadliwości, które wpływają na ustalenie granicy. Reasumując, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy nie naruszył przepisów uznając, iż nie zaistniały przesłanki do wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów i budynków odnośnie przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i [...] ze wsi S. gmina J.. Ponadto, zdaniem Sądu jako mające oparcie w przepisach należy uznać stanowisko organu, że spory związane z przebiegiem granic nieruchomości są rozstrzygane w trybie rozgraniczenia. Stanowi o tym art. 29 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Rozgraniczenie nieruchomości ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Stanowi odrębne postępowanie administracyjne uregulowane art. 29 - 39 powołanej ustawy i prowadzone jest przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) oraz w wypadkach przewidzianych przepisami przez sądy. Jeśli zatem istnieje zdaniem skarżących wątpliwość co do przebiegu granic właściwym trybem postępowania jest rozgraniczenie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli reprezentowani przez pełnomocnika Ma. M. i J. J. ponosząc zarzuty naruszenia: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 tej ustawy poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy postępowanie organów administracji publicznej było dotknięte wadą uniemożliwiającą czynny udział strony w postępowaniu administracyjnym poprzez brak zawiadomienia skarżących przez organ administracyjny o zakończeniu postępowania dowodowego zgodnie z art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego, który umożliwiłby stronom tego postępowania końcowe przejrzenie akt, zgromadzonego materiału i zgłoszenie ewentualnych wniosków dowodowych; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie zarzutu skargi mającego wpływ na ocenę legalności wydanej decyzji w postaci niezgodności między danymi z ewidencji gruntów, a aktem notarialnym warunkowej umowy sprzedaży Rep. [...], w którym notariusz sporządzający akt stwierdził zgodność oświadczenia sprzedających z treścią księgi wieczystej KW Nr [...] oraz okazaną przy tej umowie mapą, z której wynika, że objęte księgą wieczystą KW Nr [...] działki zostały utworzone z podziału działki Nr [...], zatwierdzonego prawomocną decyzją o podziale z dnia [...] czerwca 1987 r. Nr [...], a nie znajdującą się w ewidencji gruntów decyzją o podziale z dnia [...] czerwca 1987 r. Sąd również nie odniósł się do zarzutów skargi w zakresie dotyczącym map sytuacyjnych z ksiąg wieczystych i z ewidencji gruntów, które wykazują zasadnicze różnice.(K- 89 akt sądowych), a powinny być spójne. 3. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - prawa materialnego, to jest § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, polegające na niezastosowaniu przy rozstrzyganiu sprawy wyżej wymienionego przepisu, podczas gdy załączone do skargi, jak i znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty przesłane przez organ administracyjny potwierdzały, że zawarte w ewidencji dane nie są wiarygodne lub mogą nie odpowiadać obowiązującym standardom technicznym, co było związane z postępowaniem wyjaśniającym dotyczącym operatu sporządzonego przez uprawnionego geodetę D. S.. Znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy decyzja z dnia [...] czerwca 1987 r. zawiera dane inne niż akt notarialny warunkowej umowy sprzedaży dotyczące daty (w akcie jest [...] czerwca 1987 r., a w decyzji jest [...] czerwiec 1987 r.) oraz nie odnosi się do okazanej przy tym akcie decyzji z dnia [...] października 1987 r. Naczelnika Gminy w J.. W oparciu o powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania na rzecz skarżących. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] żądając jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art.183§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. t.j: 2012 r., poz. 270 ), powoływanej dalej, jako " p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania sądowego, wymienionych w §2 wskazanego przepisu. Rozpoznając zatem sprawę w granicach podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozważał zasadność zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. Należy zauważyć, że dla skutecznego oparcia zarzutu na naruszeniu przepisów postępowania ( art.174 pkt 2 p.p.s.a.) konieczne jest wykazanie, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej zostały zgłoszone dwa zarzuty oparte na podstawie określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. Odnośnie do zarzutu naruszenia art.145 §1 pkt 1 lit.c w zw. z art.151 p.p.s.a. w zw. z art.10 k.p.a. trzeba zauważyć, że autor skargi kasacyjnej wskazał dwie wykluczające się normy prawne, określające sposób rozstrzygnięcia, gdyż jedna stanowi o uchyleniu decyzji z powodu naruszenia przez organ przepisów postępowania, natomiast druga dotyczy oddalenia skargi. Prawidłowo sformułowany zarzut powinien być oparty na naruszeniu art.151 p.p.s.a. w zw. z art.10 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że w toku całego postępowania skarżący aktywnie w nim uczestniczyli, składając wnioski i obszerne pisma, w których prezentowali stanowisko w sprawie, zaś organ powiadamiał ich o wydanych w sprawie decyzjach i podejmowanych czynnościach. W toku postępowania toczącego się po wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego a przed wydaniem zaskarżonej decyzji rzeczywiście organ odwoławczy uchybił obowiązkom określonym w art.10 k.p.a., jednakże to uchybienie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie miało wpływu na wynik sprawy. Zarzut naruszenia art.134 §1 p.ps.a. polega, według autora skargi kasacyjnej, na nieodniesieniu się przez Sąd I instancji do zarzutu skargi dotyczącego niespójności między dokumentacją ewidencyjną a aktem notarialnym warunkowej umowy sprzedaży z dnia [...] listopada 1987 r. Skarżący wywodzą, że w wymienionym powyżej akcie notarialnym przywołano decyzję Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w Z. z dnia [...] czerwca 1987 r., która dotyczy podziału działki nr [...], a nie decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 1987 r. zatwierdzającą podział działki skarżących. Zauważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji odniósł się do powyższych kwestii i stwierdził słuszność przyjęcia przez organ, iż dokumentacją w oparciu o którą dokonano wpisu w ewidencji przebiegu spornej granicy były mapy sporządzone dla celów postępowania podziałowego wraz z ostatecznymi decyzjami zatwierdzającymi te podziały. Wskazano konkretne numery operatów oraz decyzje administracyjne zatwierdzające te podziały z dnia [...] lutego 2007 r. oraz z dnia [...] czerwca 1987 r. Dalej Sąd I instancji wywiódł, że skoro te dokumenty posiadają stosowne pieczątki i adnotacje o przyjęciu ich do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, to została spełniona formalna przesłanka by dokumentacja stanowiąca podstawę wykazania przebiegu granic została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Stanowisko Sądu I instancji potwierdza materiał dowodowy zebrany w aktach administracyjnych sprawy, w których znajduje się ostateczna decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w Z. z dnia [...] czerwca 1987 r. zatwierdzająca podział działki nr [...] o powierzchni [...] ha na działki o numerach: [...] o powierzchni [...] m 2 i [...] o powierzchni [...] m2. Mapa podziału działki nr [...] została zaewidencjonowana w Wojewódzkim Ośrodku Dokumentacji Geodezyjno – Kartograficznej w S. w dniu [...] czerwca 1987 r. pod nr [...]. Z treści tej decyzji wynika, że działka nr [...], którą nabyli skarżący powstała z działki nr [...]. Natomiast podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...] nastąpił na podstawie decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w Z. z dnia [...] czerwca 1987 r. Podnoszona przez skarżących okoliczność, iż zachodzi sprzeczność miedzy decyzją zatwierdzającą podział działki nr [...] i zapisem w tej decyzji, że mapa podziału została wpisana do ewidencji w dniu [...] czerwca 1987 r., gdy tymczasem z pieczęci na mapie podziału działki [...] wynika, że została zaewidencjonowana w zasobie ewidencji w dniu [...] sierpnia 1987 r. nie mogła mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy, gdyż skarżący kwestionują przebieg granicy należącej do nich działki nr [...] z działką nr [...] , a nie z działką [...] . W aktach administracyjnych sprawy znajduje się także mapa podziału działki nr [...] przyjęta do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w G.w dniu [...] lutego 2007 r. i wpisana pod numerem ew. [...]. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji obie decyzje: decyzja zatwierdzająca podział działki nr [...] z dnia [...] czerwca 1987 r. i decyzja zatwierdzająca podział działki nr [...] oraz przedstawiające te podziały mapy zawierają stosowne adnotacje i pieczątki, spełniające wymogi formalne wpisu do ewidencji. Wszystkie wskazane decyzje są ostateczne i funkcjonują w obrocie prawnym. To nie warunkowa umowa sprzedaży działki nr [...] z dnia [...] listopada 1987 r. była podstawą ujawnienia danych w ewidencji gruntów, lecz wskazane powyżej ostateczne decyzje zatwierdzające podział wraz z mapami zaewidencjonowanymi w zasobie geodezyjno – kartograficznym. Z tych względów podnoszone przez skarżących okoliczności dotyczące opisu z jakiej działki została wydzielona działka [...] w warunkowej umowie sprzedaży nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Trzeba też zauważyć, że żadnych zastrzeżeń nie nasuwa notarialna umowa przeniesienia na J. J. prawa własności działki nr [...] z dnia [...] października 1990 r. przez S. i S. małż. .B. Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art.22 ust.3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U. 2005, Nr 240, poz.2027 z późn.zm.) osoby zgłaszające zmiany danych objętych ewidencją gruntów na żądanie starosty są obowiązane dostarczyć dokumenty geodezyjne, kartograficzne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian. Dokonanie zmian w operacie ewidencyjnym możliwe jest zatem poprzez udokumentowanie rozbieżności pomiędzy danymi znajdującymi się w ewidencji, a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów. Skarżący nie przedstawili innej dokumentacji spełniającej wymogi przewidziane w przepisach geodezyjnych, które stanowiłyby podstawę do dokonania zmian przebiegu granicy. Ewidencja gruntów jest tylko zbiorem informacji o gruntach i budynkach, publicznym rejestrem obejmującym dane o gruntach wynikające z dokumentacji urzędowej, a każda zmiana danych w tej ewidencji musi być udokumentowana ( art.20 ust.1 i art.24 ust.1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). W sytuacji, gdy w aktach sprawy znajdują się ostateczne decyzji o zatwierdzeniu podziału działki skarżących i działki z nią sąsiadującej wraz z mapami sytuacyjnymi, a opinie geodezyjne, na które powołał się organ nie stwierdzają podstawy do dokonania zmian w ewidencji, to Sąd I instancji nie mógł orzec wbrew tym opiniom a także wbrew dokumentom urzędowym, które były podstawą dokonania wpisów w ewidencji gruntów. Trzeba także przypomnieć ugruntowany już pogląd w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że zmiana granic i powierzchni działek dotyczy stosunków własnościowych, a w postępowaniu ewidencyjnym nie tworzy się zmian, lecz tylko rejestruje się zmiany wynikające w sposób jednoznaczny z dokumentów określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. ( Dz.U. 2001, Nr 38, poz. 454). W świetle § 36 wskazanego rozporządzenia przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej m.in. w celu podziału nieruchomości. Taką dokumentacją w niniejszej sprawie są ostateczne decyzje zatwierdzające podział nieruchomości wraz z mapami przedstawiającymi te podziały. Z tych względów nie miał w niniejszej sprawie zastosowania podnoszony w skardze kasacyjnej § 37 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.