III SA/Wa 1527/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant st. sekr. sądowy Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowań egzekucyjnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości. 1. Z akt sprawy wynikało, iż Dyrektor Izby Celnej w W., w wykonaniu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...] września 2007 r., oraz z dnia [...] listopada 2007 r., określających W. M. (dalej: "Skarżący", "Strona"), prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "P.", zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiące IV, VIII, IX/2003r., w dniu 3 listopada 2008 r. wystawił tytuły wykonawcze o numerach [...], [...], [...], obejmujące zaległości z tytułu podatku akcyzowego na łączną kwotę należności głównej w wysokości 479.352 zł. W oparciu o przedmiotowe tytuły, którym organ egzekucyjny w dniu 10 listopada 2008 r. nadał klauzule wykonalności, Dyrektor Izby Celnej zawiadomieniem datowanym na 12 listopada 2008 r., podjął próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego. Większość banków, do których zostało przesłane zawiadomienie poinformowało o nieprowadzeniu rachunków dla Skarżącego. Skuteczne okazało się jedynie zajęcie w Banku S.A., który zawiadomił, iż jego realizacja jest niemożliwa, z uwagi na brak środków na prowadzonych rachunkach (pismem z dnia 3 grudnia 2008 r., WMP-701 -3404/2008). 2. Pismem z dnia 24 grudnia 2008 r. pełnomocnik Skarżącego złożył do Dyrektora Izby Celnej w W. wniosek o wznowienie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych, wskazując jako podstawę prawną żądania art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "Kpa"). W uzasadnieniu każdego z podań podniesiono, iż zarówno tytuł wykonawczy jak i wystawione na jego podstawie zawiadomienie są prawnie bezskuteczne, gdyż zostały doręczone niewłaściwemu adresatowi. Winien je bowiem otrzymać pełnomocnik a nie sam Skarżący. 3. Dyrektora Izby Celnej w W. przesłał wniosek o wznowienie postępowania do Dyrektora Izby Skarbowej w W.. W odpowiedzi organ nadzoru stwierdził swą niewłaściwość i zwrócił organowi egzekucyjnemu wniosek Strony zobowiązując organ do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie żądania pełnomocnika Skarżącego oraz jednoznacznego sprecyzowania żądania Skarżącego. 4. W wykonaniu zalecenia organu nadzoru, Dyrektor Izby Celnej w W. pismami datowanymi na 11 września 2009 r. i 14 października 2009 r. wystąpił do Skarżącego o skonkretyzowanie żądania. 5. W odpowiedzi na pytanie pełnomocnik Skarżącego wskazując na przepis art. 18 Kpa stwierdził, że skoro w sprawach zakończonych nie tylko decyzją ostateczną ale także postanowieniem brak udziału strony w postępowaniu jest uznany za kwalifikowaną wadę postępowania skutkującą koniecznością jego wznowienia to identyczny skutek winien być następstwem pominięcia pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym. Pełnomocnik Strony uznał, że jest świadomy, że tytuł wykonawczy nie jest orzeczeniem sensu stricte co oznacza, że do analizowanego przypadku nie sposób zastosować instytucji wznowienia postępowania. Jednakże w ocenie pełnomocnika w następstwie wznowienia postępowania powinno dojść do reaktywacji prawa do wniesienia zarzutów, albo też umorzenia dotychczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W ocenie pełnomocnika Strony prawidłowe byłoby umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 105 Kpa lub na podstawie art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. dalej jako "u.o.p.e.a.") 6. Dyrektor Izby Celnej w W. zakwalifikował pismo Skarżącego z dnia 24 grudnia 2008 r., jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, w oparciu o art. 59 § 1 pkt 7 u.o.p.e.a. 7. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r., organ egzekucyjny odmówił umorzenia postępowań egzekucyjnych, prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...], stwierdzając nieistnienie przesłanki podniesionej przez pełnomocnika (określonej w treści art. 59 § 1 pkt 7 u.o.p.e.a.), która stanowiłaby o orzeczeniu zgodnie z żądaniem Skarżącego. 8. Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący złożył zażalenie, zarzucając mu naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, wnosząc o wznowienie wszczętych postępowań egzekucyjnych oraz o ich umorzenie z uwagi na wygaśniecie egzekwowanego obowiązku. 9. Powyższe zażalenie Dyrektor Izby Celnej w W. przekazał zgodnie z właściwością Dyrektorowi Izby Skarbowej w W., który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na brak uprawnienia do występowania przez Skarżącego o wznowienie postępowania egzekucyjnego, dotyczącego tytułów wykonawczych o numerach [...], [...], [...]. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 145 § 1 zdanie pierwsze Kpa (powoływanego zarówno w pierwotnym wniosku datowanym na 24 grudnia 2008 r., jak również w zażaleniu z dnia 7 grudnia 2009 r.), postępowanie wznawia się jedynie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Poszczególne zaś okoliczności wymienione w punktach 1-8 cytowanego paragrafu (w tym również pkt 4 wskazujący na sytuację pozbawienia strony bez jej winy udziału w postępowaniu), stanowią kwestię drugorzędną wobec obligatoryjności funkcjonowania w obrocie prawnym ostatecznego rozstrzygnięcia, czego nie potwierdza przedłożona w sprawie dokumentacja. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zarówno na dzień wydania przez organ egzekucyjny zaskarżonego postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. znak [...], jak i w dacie orzekania, w dalszym ciągu toczy się wobec Skarżącego postępowanie w oparciu o przedmiotowe tytuły wykonawcze, celem zrealizowania zobowiązania w podatku akcyzowym za IV, VIII i IX 2003 r. Wskazał, że organ egzekucyjny w piśmie z dnia 11 września 2009 r. (dotyczącym skonkretyzowania żądania Skarżącego), wyraźnie zajął stanowisko w niniejszej materii, wyjaśniając m.in., iż "Przedmiot postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza art. 149 § 2, wedle którego przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 lub czy występuje przesłanka z art. 145a § 1 Kpa oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Zgodnie zaś z art. 151 § 1 Kpa organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy". W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej powyższy wywód organu egzekucyjnego jak również samo literalne brzmienie powołanej normy prawnej (art. 145 § 1) wprost wskazuje, iż nie można wznowić postępowania, które nie zostało uprzednio zakończone ostatecznym rozstrzygnięciem. Zasadnie zatem Dyrektor Izby Celnej, w oparciu o przedłożone przez Skarżącego pisma uzupełniające, zakwalifikował podanie z dnia 24 grudnia 2008 r., jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Niezrozumiałym dla Dyrektora Izby Skarbowej jest twierdzenie Skarżącego, że "osnowa dokonanego rozstrzygnięcia ma się nijak i do istoty przedłożonych żądań i do zaprezentowanego uzasadnienia, a nawet do poczynionego założenia (nie sposób zresztą wskazać, z jakich powodów za podstawę orzekania przyjęto właśnie art. 59 § 1 pkt 7 ustawy egzekucyjnej) (...)". Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż niezależnie od faktu, że pismo z dnia 24 grudnia 2008 r. zatytułowano "Wniosek o wznowienie postępowania egzekucyjnego", zawierało ono w istocie w swej treści zarzut bezskuteczności doręczenia tytułów wykonawczych oraz zawiadomień o zajęciu (a zatem zastosowanego środka egzekucyjnego), w związku z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, co wyczerpując treść art. 59 § 1 pkt 7 u.o.p.e.a., stanowi o niedopuszczalności prowadzonej egzekucji. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również, iż Skarżący miał możliwość dokładnego określenia, który punkt cytowanego przepisu wyczerpuje jego roszczenie (wezwania organu egzekucyjnego z dnia 11 września 2009 r. i 14 października 2009 r. o numerze 440000-IEGW-3150-2688/07/09/KW). Skarżący nie skorzystał z nadanego mu uprawnienia, stwierdzając w piśmie procesowym z dnia 25 września 2009 r., iż "(...) właściwym działaniem winno być umorzenie dotychczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego, czy to na podstawie art. 105 § 1 Kpa, czy też na podstawie art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej", co pozostawiło organowi egzekucyjnemu pewną swobodę w nadaniu kwalifikacji prawnej wniesionemu żądaniu. Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał również stanowisko Dyrektora Izby Celnej dotyczące roli pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym, kwestionującego twierdzenie, iż "zarówno tytuł wykonawczy jak i wystawione na jego podstawie zawiadomienia są prawnie bezskuteczne, gdyż zostały doręczone niewłaściwemu adresatowi", "(...) winien je otrzymać pełnomocnik dłużnika, a nie sam zobowiązany (...)". Dyrektor Izby Skarbowej abstrahując od faktu, iż w przedmiotowej sprawie nie było obowiązku doręczenia upomnień do uregulowania należności, powyższe wyczerpuje zarzut niedopuszczalności poprzez stwierdzenie, że pominięcie pełnomocnika i doręczenie odpisów tytułów wykonawczych bezpośrednio Skarżącemu, stanowił o bezskuteczności tego doręczenia. Teza ta nie znajduje potwierdzenia w przepisach obowiązującego prawa. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że postępowanie egzekucyjne jest odrębnym od podatkowego postępowaniem. Zgodnie z obowiązującym prawem występują dwa rodzaje postępowania administracyjnego sensu largo w zakresie spraw podatkowych (w tym celnych) tj. postępowanie podatkowe sensu stricte oraz postępowanie wykonawcze (egzekucyjne lub zabezpieczające). Postępowania te mają odrębny charakter, czego wyrazem jest ich unormowanie w zupełnie innych aktach prawnych: ustawie z dnia 19 marca 2004 r. prawo celne (wraz z aktami prawnymi szczegółowo regulującymi zagadnienia podatkowe i celne,) oraz u.o.p.e.a. i Kodeksie postępowania administracyjnego, co powoduje, że stanowią one dwa różne stadia postępowania, którymi rządzą inne reguły. Akty te mają tą samą rangę ustawową, przez co do wzajemnej relacji między nimi winny być stosowane ogólne reguły wykładni przepisów prawa. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że zgodnie z dyspozycją art. 32 u.o.p.e.a. organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Art. 18 odsyła natomiast do zapisu zawartego w Kodeksie postępowania administracyjnego, nakazując jego odpowiednie stosowanie w przypadkach nie uregulowanych w ustawie. Wobec powyższego oraz z uwagi na fakt, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie normuje kwestii udzielania pełnomocnictwa, w zakresie doręczeń stosuje się przepisy działu I rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 40 § 2 jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej mając na względzie odmienność postępowania egzekucyjnego należy przyjąć, iż w postępowaniu tym znajduje zastosowanie wyrażona w przepisie art. 32 zasada, że Strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zasada ta powoduje wszczynanie tego postępowania zawsze bezpośrednio do zobowiązanego, bowiem to na nim ciążą określone obowiązki do wykonania i to w stosunku do niego mogą być stosowane tak poważne "narzędzia" jak środki przymusu, do których zaliczane są środki egzekucyjne. Natomiast rola pełnomocnika wyznaczonego przez zobowiązanego do prowadzenia jego spraw z zakresu egzekucji, związana jest z zasięganiem w organach egzekucyjnych informacji o etapie egzekucji, wnoszeniem ewentualnych wniosków lub środków zaskarżenia itp. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej wyłącznie zobowiązany ma uprawnienie do okazania dowodu zapłaty konkretnej kwoty pieniężnej, wynikającej z ciążącego na nim obowiązku. Pełnomocnikowi nie przysługuje umocowanie w tym zakresie. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż stroną w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Art. 26 § 5 pkt 1 u.o.p.e.a., w sposób jednoznaczny określa moment wszczęcia egzekucji administracyjnej oraz podmiot, któremu dokument ten ma być doręczony. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, iż wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. A zatem dopiero od momentu skutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (który jest jedynie dokumentem urzędowym niezbędnym do wszczęcia egzekucji, a nie aktem administracyjnym w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego), organ egzekucyjny ma do czynienia ze stroną, której uprawnienia są regulowane tak w art. 10 § 1, jak i art. 32 oraz art. 40 Kpa. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej uzasadnione jest więc przyjęcie, że zgodnie z art. 32 Kpa, odpis tytułu wykonawczego musi być doręczony bezpośrednio zobowiązanemu (podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 7 lipca 2005 roku, Sygn. akt III SA/Wa 1122/2005 a następnie w wyrokach z dnia 8 lipca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3516-3518/08). Powyższy wywód wprost koresponduje z argumentacją organu egzekucyjnego, który wskazał, że obowiązek zapłaty jest ściśle związany z osobą zobowiązanego, stąd też ma charakter czynności wymagającej jego osobistego działania, a natura tej czynności wyklucza przewidziane w art. 32 Kodeksu postępowania administracyjnego, zastępstwo w osobie pełnomocnika, do chwili, gdy zobowiązany stanie się stroną postępowania (na potwierdzenie powołano w/w wyrok sądowy z dnia 7 lipca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1131/05 oraz orzeczenie NSA z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt I FSK/2021/05 oddalające skargę kasacyjną od wymienionego wyroku). Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej uznał, iż podniesiona przez Skarżącego we wniosku z dnia 24 grudnia 2008 r. jak i w zażaleniu z dnia 7 grudnia 2009 r., przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego nie występuje, a zatem brak jest podstaw do uwzględnienia żądania Skarżącego w tym przedmiocie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał również, iż zarzut wygaśnięcia obowiązku wskazany w zażaleniu (określony w art. 59 § 1 pkt 2 u.o.p.e.a.), jako, że nie był ujęty przez Skarżącego w pierwotnym wniosku o umorzenie postępowania, nie może być przedmiotem merytorycznego rozpoznania. 10. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 147 i art. 149 § 3 Kpa w związku z art. 18 u.o.p.e.a. oraz art. 59 § 1 pkt 7 u.o.p.e.a. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik Strony wskazał, że on jako pełnomocnik ustanowiony w sprawie powinien być adresatem wystawionych tytułów wykonawczych z uwagi na odpowiednie stosowanie przepisów Kpa do postępowania egzekucyjnego. 11. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. 12. Na rozprawie pełnomocnik Skarżącego wskazał, że wbrew stanowisku organów jego pismo stanowiące odpowiedź do sprecyzowania wniosku o wznowienie postępowania powinno być traktowane jako uzupełnienie jego wniosku o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. 13. Przenosząc określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej jako "p.p.s.a") kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz je poprzedzające postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. 14. Z akt sprawy wynikało, iż organ egzekucyjny doręczył w trybie zastępczym tytuły wykonawcze zobowiązanemu do zapłaty. Pełnomocnik Strony ustanowiony przed wszczęciem postępowań egzekucyjnych wniósł o wznowienie postępowania w sprawie wskazując na to, iż jako strona w sprawie nie brał w nim udziału. Organ egzekucyjny przesłał powyższy wniosek organowi nadzoru, który to zwracając go nadawcy stwierdził konieczność ustalenia zakresu żądania Strony. Po przeanalizowaniu odpowiedzi na wezwanie do sprecyzowania wniosku organ egzekucyjny wywiódł, iż wniosek o wznowienie jest w istocie wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego i w tym trybie rozstrzygał wydając jako organ pierwszej instancji postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W ocenie Sądu takie postępowanie w sprawie uznać należy za wadliwe. 15. Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, iż pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o wznowienie postępowania wskazując podstawę prawną swego żądania oraz przedstawiając stosowne uzasadnienie. Budzi zdziwienie fakt, iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. zamiast wydać stosowne rozstrzygnięcie, w którym ustosunkowałby się do treści wniosku pełnomocnika o wznowienie zwrócił organowi egzekucyjnemu pismo Strony celem podjęcia postępowania wyjaśniającego oraz "nakierowania" profesjonalnego pełnomocnika na przysługujące mu w postępowaniu egzekucyjnym stosowne tryby zaskarżenia. W ocenie Sądu takie postępowanie było błędne i doprowadziło do niezgodnego z żądaniem Strony wydania rozstrzygnięć w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podkreślić bowiem należy, iż organ nadzoru w sytuacji uznania, iż wniosek Skarżącego o wznowienie postępowania był niedopuszczalny (o czym sam wskazuje w motywach pisma kierowanego do Dyrektora Izby Celnej) powinien wydać stosowne rozstrzygnięcie w tej kwestii. Zdaniem Sądu brak jest podstaw prawnych do uchylenia się, w sytuacji istnienia jednoznacznego żądania Strony od wydania aktu administracyjnego rozstrzygającego w zakreślonej przepisami prawa sprawie. Takie postępowanie organu nadzoru, a w konsekwencji organu egzekucyjnego stanowiło obrazę ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym w szczególności zasady praworządności. Sąd analizując stan faktyczny w sprawie nie mógł zaakceptować takiego postępowania w sprawie. Na marginesie podkreślić także należy, iż podjęta próba odniesienia się w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w W. do kwestii dopuszczalności wniosku o wznowienie stanowi potwierdzenie braku słuszności postępowania organu nadzoru w tej sprawie. Z tych też powodów Sąd uchylił wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji wydane w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego uznając, iż zostały one wydane bez stosownego żądania strony w tym przedmiocie. Stosownie do dyspozycji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd obliguje organ nadzoru do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku pełnomocnika Skarżącego o wznowienie postępowania złożonego w stosunku do tytułów wykonawczych. 16. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących zagadnienia prawnego związanego z doręczaniem tytułów wykonawczych zobowiązanemu a nie jego pełnomocnikowi Sąd uznał je za nietrafione. W tym przedmiocie Sąd w całości podzielił stanowisko wynikające z ugruntowanej linii orzecznictwa sądów administracyjnych, a także podzielił stanowisko przyjęte w tej sprawie przez organy, iż wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Dopiero od momentu skutecznego doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (który jest jedynie dokumentem urzędowym niezbędnym do wszczęcia egzekucji, a nie aktem administracyjnym w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego), organ egzekucyjny ma do czynienia ze stroną, której uprawnienia są regulowane w przepisach postępowania. Po doręczeniu zobowiązanemu tytułów wykonawczych strona może ustanowić w tych sprawach pełnomocnika do działania w jego imieniu. 17. Sąd wskazując na wstępie naruszenia przepisów postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.