I FZ 88/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Op 39/11 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 17 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za drugi kwartał 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 17 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Op 39/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odmówił M. M. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z 17 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za drugi kwartał 2008 r. Sąd uznał, że argumentacja skarżącego, sprowadzająca się właściwie do stwierdzenia merytorycznej wadliwości decyzji będącej przedmiotem skargi i jednocześnie ogólne wskazanie na obciążenia finansowe związane z jej egzekucją, nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania tej decyzji. Sąd podkreślił, że wyegzekwowanie należności pieniężnych samo w sobie nie może być uznane jako powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, gdyż w przypadku uchylenia decyzji wymiarowej dochodzi do zwrotu spełnionego świadczenia wraz z odsetkami. Wobec tego, że skarżący nie wskazał na żadne konkretne okoliczności, które by sugerowały możliwość wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków w związku z wykonaniem kwestionowanej decyzji, Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. W zażaleniu strona wniosła o zmianę kwestionowanego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że prowadzi działalność gospodarczą, w ramach której świadczy usługi sprzątania i czyszczenia obiektów. Obecnie skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, gdyż wszystkie jego konta bankowe zostały zajęte w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez organ podatkowy. Odmowa wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji spowoduje – zdaniem skarżącego – znaczną szkodę finansową i trudne do odwrócenia skutki, gdyż pozbawi go środków koniecznych do prowadzenia dotychczasowej działalności i tym samym, wskutek utraty płynności finansowej, może doprowadzić do likwidacji tej działalności. Z pismem z 13 kwietnia 2011 r. skarżący, uzupełniając zażalenie, nadesłał kserokopie kart porady specjalistycznej z poradni niewydolności serca oraz faktur VAT dokumentujących sprzedaż samochodów: Opla Morano, Mercedesa i Peugeota 406. Wskazał przy tym, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stawia go w bardzo trudnej sytuacji materialnej, gdyż ze względu na zły stan zdrowia i zaległości finansowe skarżący nie będzie mógł prowadzić w dalszym ciągu działalności gospodarczej. Aby pokryć zaległe zobowiązania finansowe firmy skarżący musiał przystąpić do sprzedaży środków transportowych będących jej własnością. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, ograniczając jednakże możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch ww. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy, wprawdzie decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Rozpatrując zażalenie skarżącego na tle powyższych uwag, należy stwierdzić, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. W pierwszej kolejności trzeba zwrócić uwagę, że skarżący dopiero w zażaleniu i w piśmie, będącym jego uzupełnieniem, wskazał na okoliczności, które – w jego ocenie – w związku z egzekwowaniem należności objętych sporną decyzją, mogą spowodować znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Już z tego względu rozstrzygniecie Sądu pierwszej instancji należy uznać za zasadne. Jednocześnie, odnosząc się do okoliczności i argumentów podnoszonych w zażaleniu i w piśmie z 13 kwietnia 2011 r., w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., trzeba stwierdzić, że nie uzasadniają one wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji. Skarżący wprawdzie wskazał, że egzekucja należności objętych tą decyzją może doprowadzić do utraty jego płynności finansowej i tym samym likwidacji dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej, przedstawił także dokumentację, z której wynika, że jego rachunki bankowe zostały zajęte przez organ egzekucyjny, jednakże na tej podstawie nie można stwierdzić, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie opisał bowiem swojej aktualnej sytuacji finansowej, nie podał konkretnych danych, z których by wynikało, że egzekucja należności objętych tytułami wykonawczymi faktycznie będzie wiązała się ze wskazanymi przez niego konsekwencjami. Skarżący nadesłał jedynie kopie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego oraz tytułów wykonawczych, na podstawie których organ egzekucyjny dokonał tego zajęcia, Sąd nie ma natomiast żadnych danych odnośnie stanu tego rachunku. Mając do dyspozycji jedynie informacje na temat obciążeń finansowych skarżącego, bez konkretnych danych liczbowych dotyczących chociażby środków zgromadzonych na rachunkach bankowych skarżącego, czy kondycji finansowej prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, Sąd nie może stwierdzić, że zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania spornych decyzji. Samo ogólne stwierdzenie skarżącego, że znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, nie jest wystarczające w tym względzie. Dopiero bowiem zestawienie wskazanych przez skarżącego zobowiązań pieniężnych z danymi obrazującymi aktualny stan majątku skarżącego i prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa, z uwzględnieniem źródeł i wysokości generowanego dochodu, umożliwiłoby dokonanie oceny sytuacji finansowej skarżącego pod kątem przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.