I SA/Wa 1274/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie WSA Maria Tarnowska WSA Bogdan Wolski Protokolant Dorota Gaj po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia przejścia z mocy prawa własności nieruchomości na rzecz gminy oddala skargę. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. P., uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto S. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną gminną, położoną w S., stanowiącej dotychczas własność B. P. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto S. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną gminną ul. [...], położonej w S., oznaczonej jako działki nr [...] o powierzchni [...] ha, objętej księgą wieczystą KW nr [...], stanowiącej własność B. P. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem B. P. wniósł odwołanie, podnosząc nadmierne zajęcie obszaru działki pod chodnik w stosunku do działek sąsiadów oraz obawę utraty statusu działki budowlanej z powodu zmniejszenia jej obszaru. Po jego rozpatrzeniu organ odwoławczy stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ przywołał treść art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.) i wyjaśnił, że nabycie w tym trybie własności nieruchomości z mocy prawa nastąpiło, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r. spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną oraz pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Przy czym organ odwoławczy wskazał, że artykuł ten ma charakter wywłaszczeniowy i dotyczy sytuacji, gdy w dniu 31 grudnia 1998 r. prawo własności było uregulowane na rzecz innych podmiotów prawnych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego przy istnieniu publicznego władztwa nad nieruchomością. Wobec czego stosując ten przepis organ bada wyłącznie spełnienie przesłanek w nim wymienionych na dzień 31 grudnia 1998 r. W ocenie Ministra z akt sprawy wynika, że działka nr [...] o powierzchni [...] ha, z której wydzielono działkę nr [...] o powierzchni [...] ha, objęta księgą wieczystą KW nr [...], stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność B. P. Zgodnie z rozporządzeniem Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 1996 r. nr [...] w sprawie zaliczenia dróg w województwie [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich i dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa [...] z [...] czerwca 1996 r. nr [...], poz. [...], ze zm.) i załącznikiem nr 1 do rozporządzenia ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich. Natomiast dotychczasowe drogi gminne oraz drogi lokalne miejskie w myśl art. 73 i art. 103 ust. 2 powołanej ustawy z dnia 13 października 1998 r. stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi. W przedmiotowej sprawie organ wojewódzki stwierdził, że przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę. Jednakże ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z mapy ewidencyjnej Miasta S., sporządzonego w dniu [...] września 2009 r., pomimo oznaczenia granic nieruchomości, nie wynika, jak przebiegała granica nieruchomości zajętej pod drogę w dniu 31 grudnia 1998 r. Ponadto z projektu podziału nieruchomości z dnia [...] maja 2009 r. również nie wynika w sposób jednoznaczny stan zajętości nieruchomości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r. Stan zajęcia w oznaczonej przez ustawodawcę dacie nie wynika także ze szkicu poglądowego. Powyższe oznacza brak należytego udokumentowania jednej z koniecznych, ustawowo określonych przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, czyli faktycznego zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. Wobec czego Minister podkreślił, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ powinien pozyskać mapę, która bezspornie będzie obrazować granice zajęcia nieruchomości pod drogę we wskazanej wyżej dacie. Wskazał przy tym, że przestrzenny zasięg działania powołanego przepisu w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest możliwością zakwalifikowania danego stanu faktycznego z dnia 31 grudnia 1998 r. do definicji pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych) jako urządzenia technicznego, stanowiącego zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych. Zatem o przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r., bądź sposób korzystania z niej. Przy czym w przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. Jednocześnie odnosząc się do kwestii władztwa Minister podniósł, że zgodnie z orzecznictwem sądowym udokumentowanie władania oznacza wykazanie, że na nieruchomości były wykonywane prace m.in. związane z utrzymaniem drogi, jej konserwacją, modernizacją i odśnieżaniem. Podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się niepotwierdzona za zgodność z oryginałem kopia protokołu z [...] kwietnia 1997 r. w sprawie odbioru końcowego robót polegających na oczyszczaniu ulic i chodników na drogach wojewódzkich i miejskich w S. w miesiącu [...] 1997 r. wraz z niepotwierdzoną za zgodność z oryginałem kopią rachunku uproszczonego nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. wystawionego przez Zakład Oczyszczania Miasta w S. dla Zakładu Komunalnego w S. - Zarządu Dróg i Zieleni. Jednakże niepoświadczona za zgodność z oryginałem kopia w/w protokołu i rachunku uproszczonego z uwagi na brak potwierdzenia za zgodność z oryginałem nie stanowią dowodu w rozumieniu art. 75 kpa i organ I instancji winien uzupełnić wymienione braki we wskazanym zakresie, bowiem organ zobowiązany jest zebrać i rozpatrzyć w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszym postępowaniu badane jest faktyczne zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., nie zaś prawidłowość czy zasadność zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w tej dacie. Ponadto w opinii organu po wydzieleniu gruntu zajętego pod drogę publiczną działka pozostająca przy właścicielu nie traci swojego budowlanego charakteru. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrzenie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a w szczególności jednoznacznego udokumentowania kwestii zajętości przedmiotowej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. W konsekwencji Minister uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto S. prawa własności opisanej nieruchomości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na decyzję Ministra Infrastruktury skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył w imieniu Miasta S. Dyrektor Zakładu Komunalnego w S. Zarządu Dróg i Zieleni, wnosząc o jej uchylenie jako naruszającej interes prawny skarżącego. Jednocześnie skarżący wniósł o utrzymanie w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu skargi wskazano, że formalizm Ministra Infrastruktury w przedmiotowym przypadku jest, zważywszy na stan faktyczny, zbyt daleko idący. Doprowadzić to może do całkowitej niemożności należytego uregulowania stanu prawnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne (a więc niemożności uregulowania stanu prawnego nieruchomości w nieodwracalnym stanie faktycznym) i w tym sensie zaskarżona decyzja narusza interes prawny skarżącego. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, zdaniem skarżącego, że nieruchomość objęta wnioskiem B. P., stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własność wnioskującego, a więc nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostek samorządu terytorialnego. Dowodem potwierdzającym zarówno fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną, jak i wykonywanie nad nią faktycznego władztwa przez Gminę Miasta S., są pisma B. P., będącego według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. właścicielem nieruchomości. Dodatkowo fakt zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną udokumentowany został poprzez przedstawienie mapy zainwestowania pasa drogowego zaczerpniętej z metryki ulicy [...], opracowanej w 1976 r. Ponadto ulica ta według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. miała nadaną kategorię drogi lokalnej miejskiej i znajduje się w wykazie dróg zaliczonych do kategorii dróg lokalnych miejskich w woj. [...]. Jednocześnie w aktach sprawy znajduje się oświadczenie Dyrektora ZK w S. ZDiZ o zaliczeniu ul. [...] w S. do kategorii dróg miejskich. Z kolei w odniesieniu do zalecenia Ministra, aby organ pozyskał mapę, która bezspornie będzie obrazować granice zajęcia nieruchomości pod drogę według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., skarżący wskazał, że jest to niemożliwe do zrealizowania z uwagi na fakt, iż mapa zasadnicza, jako wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawiera tylko aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu. Natomiast kopie map (notatki zmian), jako zasób przejściowy, przechowywane są przez okres 5 lat, a następnie niszczone. Przy czym technologia prowadzenia mapy zasadniczej w roku 1998 nie umożliwiała tworzenia i przechowywania datowanej kopii. Jednocześnie skarżący podniósł, że wystąpił ze stosownym wnioskiem do geodety i uzyskał odpowiedź, że obecny stan zajęcia przedmiotowej działki pokrywa się prawdopodobnie ze stanem zajętości na dzień 31 grudnia 1998 r., co potwierdza fakt i granice zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną. Jednocześnie uzyskanie innych dokumentów i dowodów na zajęcie przedmiotowej nieruchomości w określonych granicach pod drogę publiczną jest w ocenie skarżącego niemożliwe. Odnosząc się do kwestii władztwa skarżący zauważył, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Ministra przedstawionym w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że dowody księgowe i dokumenty podlegają przechowywaniu co najmniej przez okres 5 lat, zatem kopia rachunku uproszczonego z dnia [...] kwietnia 1997 r. nr [...] - wskazanego w zaskarżonej decyzji - nie mogła zostać potwierdzona za zgodność w oryginałem w dacie składania jej do akt przedmiotowej sprawy, ponieważ oryginał już nie istniał. Tym samym nie jest możliwe potwierdzenie za zgodność z oryginałem tego rachunku w chwili obecnej. Jednakże w posiadaniu tutejszego Zarządu znajduje się oryginał rachunku uproszczonego z dnia [...] maja 1997 r., wystawionego na podstawie w/w rachunku z dnia [...] kwietnia 1997 r., którego kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem skarżący załączył do skargi. Zdaniem skarżącego z dokumentów tych bezsprzecznie wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. skarżący wykonywał faktyczne władztwo nad przedmiotową nieruchomością, zajętą pod drogę publiczną. Dodatkowo ze znajdujących się w aktach sprawy pism właściciela działki, tj. B. P., również wynika, że władztwo faktyczne nad przedmiotową nieruchomością było wykonywane przez skarżącego. Wobec tego skarżący zauważył, że podstawą do ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne jest ostateczna decyzja wojewody. W związku z tym w przypadku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji, wniosek dotyczący przedmiotowej nieruchomości, jak i wnioski dotyczące kilkudziesięciu podobnych spraw oczekujących na rozpatrzenie w gminie miasta S., z uwagi na techniczny brak możliwości przedstawienia dwóch dokumentów (potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii rachunku nr [...] z dnia [...] kwietnia 1997 r. oraz mapy przedstawiającej stan zainwestowania pasa drogowego na dzień 31 grudnia 1998 r.), nie będą mogły zostać załatwione, a co za tym idzie nie będzie można doprowadzić stanu prawnego tych nieruchomości do stanu zgodnego z obowiązującym stanem faktycznym, przez co ucierpi interes skarżącego, jak i innych obywateli - właścicieli działek zajętych pod drogę publiczną. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.). Zgodnie z tą regulacja prawną nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Przesłanki te to: władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego gruntami zajętymi pod drogi publiczne, nie stanowiącymi ich własności. Powołany art. 73 nie zawiera definicji drogi publicznej. W związku z tym należy w tym względzie posiłkować się ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (w brzmieniu obowiązującym w 1998 r.) i w jej przepisach szukać wyjaśnienia pojęcia drogi publicznej. W rozumieniu art. 1 tej ustawy za drogę publiczną może być uznana droga spełniająca dwa warunki. Po pierwsze, musi to być droga zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Po drugie, z drogi tej może korzystać każdy zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w ustawie lub innych przepisach szczególnych. Zaliczenie określonej drogi do kategorii dróg gminnych, bo z taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, następowało w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej. Nie każda zatem droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może być uznana za drogę publiczną. By zyskała taki status, musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego korzystania z niej. Zatem zawarte w art. 73 ust. 1 Przepisów wprowadzających sformułowanie "nieruchomości zajęte pod drogi publiczne" oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. (zob. także wyrok NSA z dnia 30 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 513/00). W niniejszej sprawie niesporny jest fakt, że przedmiotowa droga została zaliczona do kategorii dróg publicznych, a skarżące Miasto nie było w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielem spornej nieruchomości. Wątpliwości budzi natomiast przebieg granicy nieruchomości zajętej pod drogę w dniu 31 grudnia 1998 r., ponieważ z przedłożonych przez skarżące Miasto dokumentów nie wynika w sposób bezsporny, jaki na dzień 31 grudnia 1998 r. był stan zajętości nieruchomości pod drogę publiczną. W tej sytuacji okoliczność tę (co do granic pasa drogowego i zakresu władania nieruchomością) należy uznać za niedostatecznie wyjaśnioną przez organ I instancji przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie, a skoro tak, to prowadząc postępowanie dowodowe na tę okoliczność organ I instancji nie mógł poprzestać w ustaleniu tej kwestii jedynie na znajdującym się w aktach sprawy dokumencie, wykonanym na nieopisanej, częściowo wyciętej kserokopii planu, którego charakteru nie sposób z jego treści ustalić, na które odręcznie naniesione zostały granica przedmiotowej działki oraz teren pasa drogowego. Przede wszystkim dokument ten nie ma waloru dokumentu geodezyjno-kartograficznego. Z jego treści nie wynika, czy został sporządzony przez uprawnionego do tego geodetę. Nie sposób określić daty jego powstania oraz ustalić, na jaki dzień i na jakiej podstawie przedstawia on określony stan faktyczny. Za niewystarczający do określenia granic zajętości nieruchomości przez drogę publiczną uznać należy także znajdującą się w aktach sprawy kserokopię wyrysu z mapy ewidencyjnej miasta S. działki nr [...], która jak wynika z daty na niej umieszczonej została sporządzona w dniu [...] września 2009 r., a zatem nie dotyczy ona stanu istniejącego w dniu [...] grudnia 1998 r. Brak jest także podstaw do uznania w tym zakresie za dowód granic przestrzennej zajętości przedmiotowej drogi mapy dołączonej do Projektu podziału działki nr [...], która została wykonana w dniu [...] maja 2009 r. i nie zawiera określenia granic przedmiotowej działki na dzień 31 grudnia 1998 r. lecz jedynie odzwierciedla istniejący w dniu jej wykonania stan ewidencyjny przedmiotowej działki. Bez znaczenia prawnego w tej sytuacji pozostaje fakt, że uprawniony geodeta umieścił w tym dokumencie wzmiankę, że wykonana praca jest związana z art. 73 powołanej wyżej ustawy. Żadnych informacji co do zakresu zajętości przedmiotowej drogi w stosunku do działki nr [...] nie ma również w dowodach księgowych, do treści których odwołuje się skarżący i to niezależnie od tego, czy skarżący jest czy nie jest obecnie w stanie uzyskać potwierdzenia za zgodność z oryginałem tych dokumentów. Z treści tych dokumentów wynika jedynie, że od dnia [...] kwietnia do dnia [...] kwietnia 1997 r. w mieście S. wykonane zostało na mocy umowy z dnia [...] stycznia 1997 r. oczyszczanie ulic i chodników na drogach wojewódzkich i miejskich. Nie wiadomo jednak jakich ulic miejskich, wojewódzkich lub krajowych umowa ta dotyczyła. Fakt wydatkowania przez Miasto S. w 1997 r. środków budżetowych na utrzymanie dróg nie przesądza o władaniu konkretną, sporną nieruchomością, jeśli nie zostanie wykazane, że w ramach zarządu drogą Miasto wykonywało czynności (zob. art. 20 pkt 4, 11 ustawy o drogach publicznych) wskazujące na publiczne władztwo nad sporną nieruchomością stanowiącą własność B. P. Nic nie wnoszącym do spornej kwestii jest również znajdujące się w aktach sprawy oświadczenie zastępcy Dyrektora Zakładu Komunalnego w S. z dnia [...] stycznia 2010 r., w którym Naczelny Inżynier poświadczył jedynie, że na dzień 31 grudnia 1998 r. ulica [...] zaliczona była kategorii dróg miejskich, czyli potwierdził fakt, który w niniejszej sprawie w ogóle nie jest sporny. Podkreślić również należy, że w aktach sprawy brak jest dokumentu, na który obecnie w złożonej skardze powołuje się skarżący, czyli mapy zainwestowania pasa drogowego zaczerpniętej z metryki ulicy [...], opracowanej w 1976 r. oraz nadesłanego dopiero na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie poświadczonej za zgodność z oryginałem kserokopii kopii rachunku uproszczonego z dnia [...] maja 1997 r. Podzielić zatem należy pogląd organu II instancji, że w rozpatrywanej sprawie w ogóle nie został udokumentowany stan zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., co oznacza brak należytego udokumentowania przez organ I instancji przed wydaniem rozstrzygnięcia sprawy jednej z koniecznych, ustawowo określonych przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, czyli faktycznego zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. W tej sytuacji uchylenie przez Ministra, w trybie art. 138 § 2 kpa, decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto S. prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną gminną, położoną w S., stanowiącej dotychczas własność B. P. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie można było uznać za naruszające prawo, skoro zaskarżona odwołaniem decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które to naruszenie ma bezpośrednie znaczenie dla prawidłowego określenia zakresu możliwości pozbawienia B. P. posiadanego przez niego i konstytucyjnie chronionego prawa własności. Dodatkowo wyjaśnić należy, że jeśli zdaniem skarżącego organ I instancji prowadząc ponownie postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie nie będzie w stanie uzyskać wnioskowanych przez organ odwoławczy dokumentów, to nie oznacza to, jak twierdzi skarżący w złożonej skardze, że nie będzie można doprowadzić stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości do stanu zgodnego ze stanem rzeczywistym. Zgodnie bowiem z treścią art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Z brzmienia tego przepisu wynika, że przez pojęcie dowodu należy rozumieć także inne dowody niewymienione wyraźnie w tym przepisie. Art. 75 § 1 nie zawiera zatem zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczalnych w postępowaniu dowodowym, lecz jest to jedynie wyliczenie przykładowe. Oznacza to, że skarżący ma możliwość dowodzenia istotnych dla sprawy okoliczności również dowodami innymi niż wymienione przykładowo przez Ministra w uzasadnieniu wydanej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.