II OSK 1266/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak /spr./ sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant starszy asystent Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Spółki [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 2011 r. sygn. akt IV SA/Wa 2322/10 w sprawie ze skargi Spółki [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2322/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Prezydent m. st. Warszawy ustalił na rzecz [...] jednorazową opłatę w kwocie 4.378.186 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej przy ul. G. spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy P. w części zachodniej. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. skarżąca Spółka wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. W uzasadnieniu powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. Prezydent m. st. Warszawy wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Prezydent m. st. Warszawy odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2008 r. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, decyzją z dnia [...] października 2010 r., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że z powołanego przez skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt P 58/08, wynika wymóg zbadania i wyjaśnienia, czy dana nieruchomość położona była uprzednio na obszarze dla którego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli tak, pojawia się następnie wymóg porównania przeznaczenia jakie przewidywał dla niej uprzednio obowiązujący plan (który utracił moc), w stosunku do jej przeznaczenia w nowym planie. Wymierzenie renty planistycznej będzie uzasadnione, jeżeli nowy plan zmienia dotychczasowe przeznaczenie danej działki wynikające z planu który utracił moc, gdyż to zdarzenie bezsprzecznie powoduje zwiększenie jej wartości. Jeżeli taka zmiana nie zostanie wykazana, brak jest podstaw do wymierzenia opłaty. Prezydent m. st. Warszawy ustalił, że działki [...],[...],[...] z obrębu [...]-[...]-[...] oraz działki nr [...] z obrębu [...]-[...]-[...], a także działka nr [...] z obrębu [...]-[...]-[...] objęte zostały miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. P. w części zachodniej zatwierdzonym uchwałą Nr LXVIII/1993/2006 z dnia 9 lutego 2006 r. (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 55, poz. 1734 z dnia 21 marca 2006 r.). Zgodnie z ustaleniami tego planu: 1. działka nr [...] znajduje się na terenie: zachodnia część działki oznaczona została na rysunku planu symbolem [...] Z (tereny zieleni); wschodnia część działki oznaczona została symbolem [...] U (teren mieszkalnictwa jednorodzinnego z usługami), północna część działki znajduje się w pasie drogi oznaczonej symbolem [...]; we wschodniej części działki zaplanowano przebieg drogi [...]; 2. działka nr [...] znajduje się w pasie drogi oznaczonej symbolem [...]; 3. działka nr [...] znajduje się na terenie zieleni oznaczonym symbolem [...]; wschodnia część działki oznaczona została symbolem [...] i [...] (teren mieszkalnictwa jednorodzinnego ekstensywnego z usługami); południowa część działki znajduje się w pasie drogi oznaczonej symbolem [...]; we wschodniej części działki zaplanowano przebieg drogi [...]; 4. działka nr 1 znajduje się na obszarze: północno - zachodnia część działki to tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego z usługami towarzyszącymi ([...]); północno - wschodnia część działki to tereny [...] (tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego z usługami towarzyszącymi); wschodnia część działki oznaczona została symbolami [...] i [...] (tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego z usługami towarzyszącymi); południowa część działki znajduje się na obszarze urbanistyczny [...] (tereny mieszkalnictwa jednorodzinnego z usługami towarzyszącymi); przez teren działki planuje się przebieg dróg oznaczonych symbolami [...],[...],[...],[...] i [...]; 5. działka nr [...] znajduje się na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne z usługami (symbol planu [...],[...]), przez teren działki planuje się realizację dróg oznaczonych symbolami [...],[...]. Uprzednio na tym terenie nie obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego, bowiem miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy zatwierdzony uchwałą Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Warszawskiego Nr 15, poz. 184) na mocy art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu utracił moc obowiązującą z dniem 1 stycznia 2004 r. Stąd też przy wycenie przedmiotowych działek powołany w sprawie biegły zobowiązany był do przyjęcia ich faktycznego sposobu użytkowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, jako naruszających prawo. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, w tym: 1. art. 150 § 1 k.p.a. i art. 149 § 2 k.p.a. przez ograniczenie wznowionego postępowania do zbadania wyłącznie przyczyn wznowienia w oparciu o art. 145a § 1 k.p.a.; 2. art. 36 ust. 4 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu poprzez przyjęcie, iż wartość nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja, wzrosła w wyniku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy wartość nieruchomości nie wzrosła z tego powodu, szczególnie, że przed uchwaleniem planu na terenie tym jego przeznaczenie określone było w uchwale Nr XXXVIII/492/2001 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2001 r.; 3. art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu przez nieuwzględnienie w decyzji ustalającej wysokość renty obniżenia wartości działek nr [...] i [...].; 4. art. 36 ust. 4 ww. ustawy przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności związanych z ustaleniem wysokości kwestionowanej renty planistycznej, co znalazło swój wyraz z decyzji nr [...] oraz decyzji nr [...]; 5. art. 154 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez nieuwzględnienie tego przepisu przy ustaleniu wyboru metody i techniki szacowania nieruchomości, przez pominięcie, że w przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy którym był plan zagospodarowania m. st. Warszawy z określeniem ustaleń wiążących gminy warszawskie przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; 6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na jej wynik, poprzez przyjęcie że ww. studium nie jest miarodajne przy ocenie przeznaczenia nieruchomości; 7. art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez oparcie rozstrzygnięcia o operat oszacowania nieruchomości, który nie uwzględnia stanu prawnego nieruchomości podczas obowiązywania miejscowego ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z 1992 r. oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 2001 r. i brak weryfikacji istniejącego operatu przez rzeczoznawcę majątkowego, który dokonałby szacunku w oparciu o aktualne zasady z uwzględnieniem zmian wynikających z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego; 8. art. 77 i 80 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie i ocenę zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organ zasadnie dokonał wznowienia postępowania zakończonego wydaniem przez Prezydenta m. st. Warszawy decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. orzekającej o pobraniu od [...] jednorazowej opłaty w wysokości 4.378.186 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Strona bowiem, żądając zwrotu opłaty tytułu wzrostu wartości nieruchomości, powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. (sygn. akt P 58/08), a orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego orzekające o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją może stanowić przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, co wynika wyraźnie z brzmienia art. 145a k.p.a. W ocenie Sądu pierwszej instancji, rozważając przedmiotową sprawę po wznowieniu, zarówno Prezydent m. st. Warszawy jak Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie zasadnie przyjęły, że powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. (sygn. akt P 58/08) nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Sąd uznał, że organy przeanalizowały przeznaczenie działek skarżącej nr [...],[...],[...] z obrębu [...]-[...]-[...], oraz działki nr [...] z obrębu [...]-[...]-[...], a także działki nr [...] z obrębu [...]-[...]-[...], zarówno podczas obowiązywania poprzednio obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r., faktycznego przeznaczenia działek w okresie nie obowiązywania żadnego planu zagospodarowania przestrzennego w tym rejonie, jak i obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. P. w części zachodniej zatwierdzonym uchwałą Nr LXVIII/1993/2006 z dnia 9 lutego 2006 r. W ocenie Sądu porównując przeznaczenie przedmiotowych działek zgodzić należy się z organami, że w rozpatrywanej sprawie nie znajdzie zastosowania powołany przez stronę skarżącą wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. W następstwie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. P. w części zachodniej zatwierdzonego uchwałą Nr LXVIII/1993/2006 z dnia 9 lutego 2006 r. nastąpił bowiem wzrost wartości omawianej nieruchomości. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie zasadnie znalazł zastosowanie przepis art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu stanowiący, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu wysokość opłaty, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie ustala się na dzień sprzedaży, zaś wartość nieruchomości zgodnie z art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu ustala się w trybie przepisów o gospodarce nieruchomościami. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że strona skarżąca sformułowała w skardze szereg zarzutów mających na celu zakwestionowanie przeprowadzonego uprzednio postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2008 r., podważając ustalenia leżące u podstaw naliczonej opłaty planistycznej. Zauważył przy tym, że postępowanie w sprawie naliczenia opłaty planistycznej wszczęte zostało właśnie na wniosek Wspólnoty, która nie złożyła odwołania od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2008 r., którą to decyzją organ ustalił na rzecz skarżącej jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Decyzja ta stała się zatem ostateczna. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że Prezydent m.st. Warszawy, jako podstawę rozstrzygnięcia powołał m.in. art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. Zastosowanie powinien jednak znaleźć przepis art. 146 § 2 k.p.a., który stanowi, iż nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Uchybienie to zdaniem Sądu pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Spółka [...], na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a." zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: 1) art. 149 § 2 k.p.a. i art. 151 k.p.a przez przeprowadzenie wznowionego postępowania z ograniczeniem, co do przyczyny jego wznowienia opartej na podstawie art. 145a k.p.a., sprowadzającego się wyłącznie do analizy ustaleń poczynionych przez organ administracyjny przeprowadzonej identycznie, jak w przypadku ustaleń stanowiących podstawę decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., zapadłej przed wydaniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. (sygn. akt P 58/08) i w związku z tym w oparciu o stan prawny sprzed tej daty oraz z pominięciem okoliczności mających wpływ na ewentualną zasadność ustalenia i wysokość renty planistycznej, w tym z pominięciem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 2001 r. zawartym w uchwale Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2001 r., Nr XXXVIII/492/2001; co pozostawało w sprzeczności z podstawą prawną oddalenia skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie określoną art. 146 § 2 k.p.a. i miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2) art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 62 pkt 1 P.p.s.a. oraz zasad ustanowionych w art. 7, 75 § 1, 77 § 1 k.p.a., a tym samym dopuszczenia się uchybienia procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, polegającego na oddaleniu skargi mimo niekompletnych akt sprawy i przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem zasad wskazanych w art. 106 § 3 P.p.s.a., co nie pozwala na przyjęcie, że w sprawie nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania, 3) art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., art. 106 § 3 P.p.s.a., art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, poprzez bezkrytyczne przyjęcie stanu faktycznego ustalonego przez organ administracyjny, bez wyczerpującego wyjaśniania wszystkich istotnych okoliczności sprawy związanych z ustaleniem zasadności i wysokości kwestionowanej opłaty a także niezebranie pełnego materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów: Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 2001 r. zawartym w uchwale Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2001 r., Nr XXXVIII/492/2001, w sytuacji gdy było to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości związanych z interpretacją i zastosowaniem w niniejszej sprawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. (sygn. akt P 58/08) a dotyczących ustaleń przeznaczenia terenu nieruchomości, od której naliczona została opłata planistyczna oraz braku w aktach innych istotnych dokumentów, w tym dokumentacji geodezyjnej w postaci wyrysu z aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego przez Radę miasta stołecznego Warszawy uchwałą z dnia 9 lutego 2006 r., Nr LXVIII/1993/2006, wypisów z rejestru gruntów, wyrysu z mapy ewidencyjnej, pozwalających na weryfikację ustaleń biegłego; co doprowadziło do nie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy związanych z ustaleniem kwestionowanej opłaty planistycznej i nie pozwoliło na przyjęcie, że w sprawie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana w podaniu o wznowienie postępowania, 4) art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów skargi, a szczególnie: a) zarzutu naruszenia art. 36 ust. 4 w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, iż wartość nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja, wzrosła w wyniku zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy wartość nieruchomości nie wzrosła z tego powodu; szczególnie, że przed uchwaleniem planu na terenie tym jego przeznaczenie określone było w uchwale Nr XXXVIII/492/2001 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2001 r., b) zarzutu naruszenia art. 154 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez nieuwzględnienie tego przepisu przy ustalaniu wyboru metody i techniki szacowania nieruchomości, przez pominiecie, że w przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy którym był Plan zagospodarowania m. st. Warszawy z określeniem ustaleń wiążących gminy warszawskie przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XXXVIII/492/2001 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2001 r.), c) zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy mających wpływ na jej wynik, poprzez przyjęcie że w/w studium nie jest miarodajne przy ocenie przeznaczenia nieruchomości, d) zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez oparcie rozstrzygnięcia o operat oszacowania nieruchomości, który nie uwzględnia stanu prawnego nieruchomości podczas obowiązywania Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z 1992 r. oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 2001 r. i brak weryfikacji istniejącego operatu przez rzeczoznawcę majątkowego; który dokonałby szacunku w oparciu o aktualne zasady z uwzględnieniem zmian wynikających z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, - co spowodowało niezastosowanie przepisu art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., czego skutkiem było niedokonanie przez sąd administracyjny wymaganej tym przepisem kontroli, a istotność tego naruszenia przepisów postępowania wynika z niemożliwości oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny wytkniętych w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego naruszeń prawa, co kłóci się z zasadą dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego, gwarantowanego wskazanym przepisem konstytucyjnym. 5) art. 7 k.p.a. i art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez oparcie rozstrzygnięcia o operat oszacowania nieruchomości, który nie uwzględnia stanu prawnego nieruchomości podczas obowiązywania Miejscowego Ogólnego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z 1992 r. oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 2001 r., a także brak weryfikacji istniejącego operatu przez rzeczoznawcę majątkowego, który dokonałby szacunku w oparciu o aktualne zasady z uwzględnieniem zmian wynikających z w/w orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, co spowodowało nierzetelne rozpatrzenie i ocenę zebranego materiału dowodowego, 6) art. 76 § 1 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717) i art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. przez oparcie rozstrzygnięcia na piśmie nie stanowiącym dokumentu urzędowego, tj. nie podpisanej i nie potwierdzonej za zgodność kserokopii Uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lutego 2006 r. Nr LXVIII/1993/2006 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ulicy Pałacowa w części zachodniej, a tym samym pozbawionym wiarygodności i wartości dowodowej, szczególnie, iż pismo to złożone zostało do akt przed uprawomocnieniem zawartej w nim uchwały, co skutkuje brakiem podstawowego dokumentu przy ustalaniu opłaty planistycznej zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; co spowodowało niezastosowanie przepisu art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., czego skutkiem było niedokonanie przez sąd administracyjny wymaganej tym przepisem kontroli, i spowodowało niemożliwość oceny przez Naczelny Sąd Administracyjny wytkniętych w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego naruszeń prawa, co kłóci się z zasadą dwuinstancyjności postępowania sądowo administracyjnego, gwarantowanego wskazanym przepisem konstytucyjnym, 7) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 30 § 3 k.p.a. i § 13 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 15 ust. 2 pkt 1 statutu Spółki przez brak dokonania oceny w zakresie zgodności z przepisami istotnymi w sprawie, zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. orzekającej o pobraniu od [...] jednorazowej opłaty w wysokości 4.387.186 zł. z tytułu wzrostu wartości części nieruchomości położonej przy ul. G., w tym przepisów o reprezentacji a przez, to błędne uznanie, iż ówczesny przewodniczący Zarządu Spółki [...] Z. P. miał prawo samodzielnie reprezentować Spółkę przed organem administracji, w tym w dniu [...] lipca 2008 r. podpisać protokół zapoznania się z operatami szacunkowymi i oświadczyć w imieniu Spółki, że akceptuje podane wartości i nie skorzysta z uprawnień przeprowadzenia własnego dowodu w tej sprawie, co spowodowało, że złożone przez Przewodniczącego Zarządu oświadczenie w imieniu Spółki nie odniosło żadnych skutków prawnych, tym samym nie można uznać, że Spółka zapoznała się z operatami szacunkowymi sporządzonymi przez rzeczoznawcę majątkowego B. H., a tym samym nie mogła skutecznie zrzec się uprawnienia skorzystania z własnego w tym przedmiocie dowodu i przedstawienia własnych operatów szacunkowych, co zdaniem skarżącego miało wpływ na decyzję, której zmiany domaga się skarżący w podaniu o wznowienie postępowania. 2. Naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a mianowicie: 1) art. 154 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez niezastosowanie tego przepisu przy ustalaniu wyboru metody i techniki szacowania nieruchomości, przez pominięcie, że w przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, którym był Plan zagospodarowania m. st. Warszawy z określeniem ustaleń wiążących gminy warszawskie przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (uchwała Nr XXXVIII/492/2001 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2001 r.), 2) art. 36 ust. 4 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 154 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, iż wartość nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja, wzrosła w wyniku uchwalenia w dniu 9 lutego 2006 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy wartość nieruchomości nie wzrosła z tego powodu; szczególnie, że przed uchwaleniem przedmiotowego planu przeznaczenie terenu określone było w uchwale Nr XXXVIII/492/2001 Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2001 r., co powinien wziąć pod uwagę rzeczoznawca majątkowy ustalając faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej. Sąd pierwszej instancji oceniał legalność decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie z art. 190 ust. 4 Konstytucji RP wyrok Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania na zasadach i w trybie określonych właściwych dla danego postępowania. "Wznowienie", którego dotyczy art. 190 ust. 4 Konstytucji dotyczy en bloc postępowania sanacyjnego, zmierzającego do przywrócenia stanu konstytucyjności poprzez wzruszenie ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia. Chodzi o to, by rozpatrzyć sprawę w nowym stanie prawnym ukształtowanym w następstwie wyroku Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności. Zdyskwalifikowanie konstytucyjności określonego aktu normatywnego stanowi szczególną przyczynę wzruszenia rozstrzygnięcia opartego na takim akcie, a zatem wzgląd na materialną praworządność (sprawiedliwość) uzyskuje prymat nad zasadą pewności i bezpieczeństwa prawnego (zob. wyrok TK z dnia 20 maja 2003 r., sygn. akt SK 10/02, OTK ZU 2003, nr 5A, poz. 41). Przepis art. 190 ust. 4 Konstytucji odsyła do ustaw zwykłych, nakazując im regulację trybu sanacji rozstrzygnięcia, na podstawie przepisów uznanych za niekonstytucyjne. Zgodnie z art. 145a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego została wydana decyzja, stanowi podstawę wznowienia postępowania administracyjnego. Podstawą orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego był wyrok TK z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. P 58/08 (OTK ZU 9/2/A/2010), w którym Trybunał stwierdził, że art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi się do kryterium faktycznego jej wykorzystania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Niewątpliwie wyrok TK w sprawie P 58/08 jest negatywnym wyrokiem interpretacyjnym. Jego istota sprowadza się do wskazania, że przepis prawny (jednostka redakcyjna) rozumiany w określony sposób jest niezgodny z Konstytucją, co nakazuje eliminację takiego sposobu interpretowania przepisu, który został określony w sentencji wyroku. Orzeczenie w sentencji wyroku, że dany przepis jest niezgodny z Konstytucją przy określonym jego rozumieniu, oznacza a contrario uznanie za zgodne z Konstytucją – i tym samym prawidłowe – rozumienie przeciwne do wskazanego przez Trybunał. Negatywny wynik wyroku interpretacyjnego powoduje, że derogacji podlega norma prawna zdekodowana z treści tego przepisu, w stosunku do której Trybunał stwierdził niekonstytucyjność, a nie sam przepis (zob. J. Trzciński, Orzeczenia interpretacyjne Trybunału Konstytucyjnego, "Państwo i Prawo" 2002 r., z. 1, s. 6). Sentencja wyroku z dnia 9 lutego 2010 r. (sygn. P 58/08) wskazuje, że Trybunał uznał za niekonstytucyjną normę art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ale tylko w zakresie, w jakim umożliwiała nałożenie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, w sytuacji, gdy jej przeznaczenie w uprzednio obowiązującym planie, który utracił ważność z dniem 31 grudnia 2003 r., było tożsame z obowiązującym w obecnym planie. Zawężono zatem zakres przedmiotowy zastosowania przepisu art. 37 ust. 1 ustawy wskazując, że normy zawartej w tym przepisie nie należy stosować w sytuacji, w której przeznaczenie nieruchomości było tożsame w uprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w planie aktualnym. Z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego P 58/08 wynika zakaz zbadania i wyjaśnienia, czy dana nieruchomość położona była uprzednio na obszarze, dla którego obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeżeli tak, pojawia się następnie wymóg porównania przeznaczenia, jakie przewidywał dla niej uprzednio obowiązujący plan, (który utracił moc), w stosunku do jej przeznaczenia w nowym planie. Wymierzenie renty planistycznej będzie uzasadnione tylko, jeżeli nowy plan zmienia dotychczasowe przeznaczenie danej działki wynikające z planu który utracił moc, gdyż to zdarzenie powoduje zwiększenie jej wartości. Jeżeli taka zmiana nie zostanie wykazana, to brak jest podstaw do wymierzenia opłaty. Dopiero w razie braku ustaleń tożsamości przeznaczenia wynikającego z "nowego" i "starego" planu, badaniu będą podlegały przesłanki art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu (sposób faktycznego wykorzystania nieruchomości). Sąd pierwszej instancji, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, zasadnie uznał, że organy orzekające prawidłowo odczytały treść sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego, sygn. P 58/08, w kontekście stanu faktycznego sprawy. Zaskarżony wyrok nie wykracza poza zakres rozstrzygnięcia zawartego w wyroku interpretacyjnym. Jak wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku Trybunał, wzrost wartości nieruchomości powinien być rozpatrywany, jako skutek uchwalenia nowego planu miejscowego bezpośrednio po poprzednim, a nie, jako efekt utraty ciągłości planowania i stworzenia sytuacji okresowego braku jakiegokolwiek planu z jego "opłatowymi" konsekwencjami. A więc brak jest podstaw do wydania decyzji w przedmiocie opłaty planistycznej w sytuacji, w której postanowienia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują takie samo przeznaczenie nieruchomości, jak postanowienia planu, który stracił swoją ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. Właściciele nieruchomości nie mogą ponosić bowiem negatywnych konsekwencji nieobowiązywania planu miejscowego z powodu zaniechania działań przez władzę lokalną. Tak zaś właśnie dzieje się przy zastosowaniu art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do kryterium faktycznego wykorzystania nieruchomości. W przedmiotowej sprawie, wbrew zarzutom kasacji, zarówno organy orzekające w sprawie, jak i Sąd pierwszej instancji, przeanalizowały przeznaczenie działek skarżącej nr [...],[...],[...] z obrębu [...]-[...]-[...], oraz działki nr [...] z obrębu [...]-[...]-[...], a także działka nr [...] z obrębu [...]-[...]-[...], zarówno podczas obowiązywania poprzednio obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonego uchwałą Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r., faktycznego przeznaczenia działek w okresie nie obowiązywania żadnego planu zagospodarowania przestrzennego w tym rejonie, jak i obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. P. w części zachodniej zatwierdzonym uchwałą Nr LXVIII/1993/2006 z dnia 9 lutego 2006 r. Niewątpliwie porównując przeznaczenie przedmiotowych działek zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, że w przedmiotowej sprawie nie znajdzie zastosowania wyrok interpretacyjny Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. P. 58/08. Konfrontacja przeznaczenia nieruchomości w planie obowiązującym i tym uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu utraty terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 ustawy o planowaniu, wskazuje, że nie doszło do zmiany dotychczasowego przeznaczenia nieruchomości. W następstwie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. P. w części zachodniej zatwierdzony uchwałą Nr LXVIII/1993/2006 z dnia 9 lutego 2006 r. nastąpił wzrost wartości omawianej nieruchomości. Dlatego też w rozpatrywanej sprawie zasadnie znalazł zastosowanie przepis art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu stanowiący, że jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu wysokość opłaty, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie ustala się na dzień sprzedaży, zaś wartość nieruchomości zgodnie z art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu ustala się w trybie przepisów o gospodarce nieruchomościami. Powyższe rozważania czynią całkowicie bezskutecznymi zarzuty kasacji. Sąd pierwszej instancji prawidłowo, bowiem ocenił zaskarżone rozstrzygnięcie, wydane w ramach szczególnego trybu weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej, biorąc pod uwagę stan normatywny ukształtowany przez wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. P 58/08. W realiach sprawy dokonał właściwej wykładni operacyjnej przepisu art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pozbawiony jest doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 30 § 3 k.p.a. i § 13 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 15 ust. 2 pkt 1 statutu Spółki. Według art. 134 § 1 P.p.s.a. "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest nowym postępowaniem, o odrębnym przedmiocie rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przedmiotem rozpoznania i rozstrzygnięcia w postępowaniu zwykłym jest autorytatywna konkretyzacja normy materialnego prawa administracyjnego w zakresie uprawnienia lub obowiązku jednostki, zaś przedmiotem postępowania w ramach wznowienia jest ponownie rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego oraz na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niekonstytucyjność bądź nielegalność aktu normatywnego będącego podstawą decyzji. Ta odrębność przedmiotu postępowania zwykłego i postępowania nadzwyczajnego powoduje, że nie można wywodzić skutków naruszenia przepisów postępowania w postępowaniu zwykłym dla postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie wznowienia. Sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi występowanie w sprawie przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego wynikającej z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w sprawie niekonstytucyjności podstawy prawnej decyzji. Przyjmuje się przy tym, że podstawa wznowienia określona w art. 145a § 1 k.p.a. jest podstawą uchylenia decyzji administracyjnej przez sąd administracyjny także wtedy, gdy wyrok Trybunału Konstytucyjnego zapadł po podjęciu zaskarżonej decyzji (por. J. Zimmermann, Glosa do wyroku NSA z dnia 6 stycznia 1999 r. III SA 4728/97, OSP z 2000 r., z. 1, poz. 16). Nie mają również usprawiedliwionych podstaw zarzuty kasacji dotyczące naruszenia art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a., art.106 § 3 P.p.s.a., art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, bez wyczerpującego wyjaśniania wszystkich istotnych okoliczności sprawy związanych z ustaleniem zasadności i wysokości kwestionowanej opłaty, a także niezebranie pełnego materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów: Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 2001 r. zawartym w uchwale Rady m. st. Warszawy z dnia 9 lipca 2001 r., Nr XXXVIII/492/2001. Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Oznacza to m.in., że jeżeli nie stwierdzono istnienia żadnej z podstaw wznowienia, które dotyczą postępowania dowodowego, to wznowienie postępowania z innej przyczyny, np. tak jak w rozpoznawanej sprawie, na podstawie art. 145a k.p.a., nie daje podstaw do ponownej oceny już przeprowadzonych i ocenionych dowodów. Pojęcie granic rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania administracyjnego zawiera w sobie też kwestię stanu prawnego, według którego winno nastąpić nowe rozstrzygnięcie. W tym zakresie przyjmuje się, że organ administracji stosuje stan prawny obowiązujący w chwili orzekania na skutek wznowienia postępowania. Jeżeli więc podstawą wznowienia jest art. 145a § 1 k.p.a., to we wznowionym postępowaniu należy uwzględnić zmianę stanu prawnego spowodowaną wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Przeprowadzenie nowych dowodów po wznowieniu postępowania mogłoby wynikać zatem z nowego stanu prawnego, wprowadzającego konieczność dokonania nowych ustaleń. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego treść wyroku interpretacyjnego Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. i stanowiący jego konsekwencję stan normatywny, nie dają podstaw do przeprowadzenia nowego postępowania dowodowego. Analiza rozstrzygnięcia Trybunału prowadzi do wniosku, że wzrost wartości nieruchomości musi pozostawać w bezpośrednim związku z uchwaleniem lub zmianą planu. Z reguły zaś czynnikiem mającym wpływ na wartość jest zmiana (czy też określenie) przeznaczenia nieruchomości w planie. Po to jednak, aby stwierdzić, czy w ogóle wzrost wartości nastąpił, konieczne było odniesienie wartości "obecnej" do wartości "poprzedniej". Zarówno wartość "obecna", jak i "poprzednia", ustalana jest w uwzględnieniu przeznaczenia nieruchomości w obecnym i poprzednim planie zagospodarowania przestrzennego. Nie można natomiast takiego zestawienia (porównania przeznaczenia) dokonać na podstawie studium uwarunkowań. Studium, jako akt wewnętrznie obowiązujący, nie może bowiem stanowić podstawy normatywnej decyzji administracyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie sformułowała szereg zarzutów mających w istocie na celu zakwestionowanie przeprowadzonego uprzednio postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., podważając ustalenia leżące u podstaw naliczonej opłaty planistycznej. Zauważyć jednak należy, że postępowanie w sprawie naliczenia opłaty planistycznej wszczęte zostało właśnie na wniosek Wspólnoty, która nie złożyła odwołania od decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] lipca 2008 r., którą to decyzją organ ustalił na rzecz skarżącej jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Pozbawiony jest doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wskazać należy, że obowiązku "przedstawienia stanu sprawy", o którym mowa w powołanym przepisie, nie można rozumieć, jako obowiązku szczegółowego przedstawienia wszystkich okoliczności sprawy, lecz przedstawienia stanu sprawy oraz pozostałych wymaganych wyżej elementów w sposób zwięzły. Oznacza to, że sąd administracyjny powinien odnieść się wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadnienie wyroku powinno zatem zawierać rozważania pozwalające na uznanie, że Sąd wyjaśnił w sposób dostateczny zastosowanie przez organy przepisów prawa materialnego, czy przepisów prawa procesowego. Nie ulega wątpliwości, że w świetle konstytucyjnego modelu sądowej kontroli działalności administracji publicznej - sąd administracyjny nie posiada, co do zasady kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego, w będącej przedmiotem jego rozpoznania sprawie administracyjnej. Zadanie to należy do organu administracji publicznej. Obowiązkiem sądu administracyjnego pierwszej instancji jest natomiast zbadanie, czy organ ten dokonując ustalenia stanu faktycznego nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zajęcie stanowiska, jaki stan faktyczny został przez sąd przyjęty. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia przesłanki określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. Z faktu, że skarżąca Spółka nie zgadza się z ustaleniami Sądu nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia. Ponadto autor skargi kasacyjnej nie przeprowadził argumentacji idącej w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykazania, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. Z przedstawionych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w związku z czym, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.