II SA/Gl 1101/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2011 r. sprawy ze skargi I.M. i D.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących solidarnie kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia (...) r. K. Z. działający w imieniu P.P.H. A. N., złożył wniosek do Urzędu Miasta C. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji planowanej na terenie obejmującym działki nr ew. (...),(...),(...),(...) obręb (...), położone w C. przy ul. (...) oraz działkę nr ew. (...) położoną w C. przy ul. (...). Zgodnie ze złożonym wnioskiem, zmienionym następnie pismem A. N. z dnia (...) r. planowana inwestycja obejmować ma zmianę sposobu użytkowania i rozbudowę istniejącego garażu na zakład dziewiarski. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego zgłoszone zostały przez właścicieli sąsiednich działek zarzuty, z których wynikało, że w istniejących budynkach (mieszkalny jednorodzinny i garaż) prowadzona jest działalność produkcyjna. W celu wyjaśnienia czy planowana inwestycja nie dotyczy już istniejącego zakładu dziewiarskiego, pismem z dnia (...) r. organ zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. o przeprowadzenie kontroli. Natomiast postanowieniem z dnia (...) r. zawieszono postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia przez PINB. W wyniku ustalenia przez PINB dla miasta C., że działalność nie jest prowadzona i brak jest podstaw do wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego, postanowieniem Prezydenta Miasta C. z dnia (...) r. podjęto postępowanie w przedmiotowej sprawie. Na ww. postanowienie wniósł zażalenie właściciel działki sąsiedniej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia (...) r. nr (...) utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SA/GI 221/09 oddalił skargę H. R. na postanowienie Kolegium. Decyzją z dnia (...) r. nr 316 Prezydent Miasta C. ustalił sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla przewidzianego do realizacji zamierzenia inwestycyjnego. Organ I instancji wskazał jako rodzaj inwestycji zabudowę usługową, podał też, że inwestycja obejmuje zmianę sposobu użytkowania i rozbudowę istniejącego garażu na zakład dziewiarski oraz realizację urządzeń technicznych niezbędnych dla funkcjonowania obiektu oraz elementów zagospodarowania terenu w zakresie zapewniającym powiązania funkcjonalne w granicach wnioskowanego terenu (realizację wjazdu publicznego, utwardzone dojścia i dojazdy, miejsca postojowe, zieleń, elementy małej architektury itp.). W uzasadnieniu organ I instancji omówił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie rozważył pojęcie działalności usługowej dochodząc do przekonania, że taką właśnie działalnością jest prowadzenie zakładu dziewiarskiego. Wskazał nadto, że na terenie objętym analizą znajduje się nie tylko zabudowa jednorodzinna mieszkaniowa lecz także mieszkaniowo-usługowa i usługowa. W konsekwencji stwierdził, że wobec spełnienia przez planowaną inwestycję wymagań wynikających z art. 53 ust. 3 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) ustalono wymagania dotyczące nowej zabudowy w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w pismach stron postępowania, organ wskazał, iż brak jest podstaw do twierdzenia, iż naruszono przepisy poprzez podjęcie postępowania bez wydania postanowienia o wznowieniu czy zawiadomienia stron. Nie ma też podstaw do zarzutu prowadzenia "nowego postępowania w sprawie". A. N. pismami z dnia (...) i (...) r. zwróciła się do Urzędu o dalsze prowadzenie postępowania w sprawie planowanej inwestycji powołując się na prawomocne postanowienie w tej sprawie. Następnie pismem z dnia (...) r. zmieniła jedynie treść wniosku przez rezygnację w nim z określenia pomieszczenia produkcyjne, utrzymując jednocześnie określenie zakład dziewiarski, przy czym zwracała uwagę urzędu, iż jest to obiekt usługowy a nie zakład produkcyjny. Pismo jednocześnie zawierało wyjaśnienie dotyczące sposobu zagospodarowania odpadów - resztek przędzy. W ocenie Urzędu nie było podstaw do traktowania ww. pisma jako odrębnego wniosku w nowej sprawie. Do decyzji organ I instancji dołączył wyniki sporządzonej przez urbanistę analizy oraz załącznik graficzny. Wspólnym pismem z dnia (...) r. H. R., L. R., A. R., J. R., I. M. i D. M. wnieśli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. odwołania od decyzji organu I instancji wyrażając niezadowolenie z otrzymanego rozstrzygnięcia. Zaskarżonej decyzji zarzucili błędne uznanie, iż produkcja dziewiarska to działalność usługowa, brak dopuszczenia w charakterze stron J. i A. R., brak ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, brak ustalenia jak winny być zlokalizowane obiekty na działce, brak ustalenia gabarytów zabudowy, brak ustalenia linii nowej zabudowy, brak ustaleń co do kalenicy i dachu. Nadto odwołujący podtrzymali swe już wcześniej zgłoszone zarzuty co do rażącego naruszenia przez organ art. 101 §1 k.p.a. poprzez podjęcie postępowania w sprawie bez wydania postanowienia o podjęciu postępowania oraz bez powiadomienia o tym stron postępowania, art. 102 k.p.a. poprzez podejmowanie przez organ czynności w czasie zawieszenia postępowania, bez powiadomienia o tym stron, art. 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego i zatajenie tego przed stronami oraz rażące naruszenie prawa poprzez prowadzenie nowego postępowania w sprawie warunków zabudowy - nowy wniosek z dnia (...) r., podczas gdy nie umorzono dotychczasowego postępowania z wniosku tego samego podmiotu z dnia (...) r. Po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez J. i A. R. decyzją z dnia (...) r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. umorzyło postępowanie odwoławcze uznając, iż wymienieni odwołujący nie mają statusu stron postępowania z uwagi na brak interesu prawnego. W wyniku natomiast rozpoznania odwołań wniesionych przez pozostałych odwołujących Kolegium decyzją z dnia (...) r. nr (...) utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W uzasadnieniu Kolegium zrelacjonowało dotychczasowy przebieg postępowania i omówiło przepisy odnoszące się do ustalania warunków zabudowy. Następnie wskazało, iż przeprowadzona przez organ I instancji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie wnioskowanych warunków zabudowy wykazała, że nieruchomość wnioskodawcy położona jest na obszarze, gdzie zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszącą zabudową gospodarczo-garażową, zabudowa mieszkaniowo-usługowa i zabudowa usługowa. Kolegium podkreśliło w tym miejscu, że decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa, a może odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnej. Kolegium podkreśliło nadto, że podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że działalnością gospodarczą jest działalność wytwórcza, handlowa i usługowa. Usługi natomiast to działalność o charakterze przemysłowym, działalność handlowa i rzemieślnicza polegające na wytworzeniu nowego dobra. Również niezasadny, zdaniem organu, jest zarzut, iż postępowanie było prowadzone bez podjęcia zawieszonego postępowania, gdyż wyrokiem sygn. akt II SA/GL 221/09 z dnia 19 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. R. na postanowienie w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy z wniosku A. N. Organ nie podzielił też zarzutów dotyczących braku wskaźników w zakresie kształtowania zabudowy, gdyż w zaskarżonej decyzji wskazano, iż należy przyjąć wspólne rozwiązania projektowe w zakresie wyglądu architektonicznego dla docelowej zabudowy przedmiotowej nieruchomości. Pismem z dnia (...) r. I. i D. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu II instancji ponawiając zarzuty podniesione już w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Podobnie też jak w odwołaniu zaakcentowali, że ich zdaniem projektowana działalność to w rzeczywistości działalność produkcyjna, a nie usługowa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającego ją rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Zdaniem tut. Sądu stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta Miasta C. wydane zostały bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a), a więc przy podjęciu wszelkich kroków koniecznych do jednoznacznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, jako warunku niezbędnego wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 lipca 2001 r., sygn.. akt I SA 1768/99, LEX nr 54171. W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie. Wymogów powyższych, zdaniem Sądu, orzekające w sprawie organy nie dochowały w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, a w konsekwencji przedłożone Sądowi akta sprawy zawierają luki uniemożliwiające merytoryczną ocenę prawidłowości wydanych decyzji W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 cytowanej już wyżej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W myśl z kolei art. 61 ust. 1 powołanej wyżej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W konsekwencji możliwość prawną wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy zbadać należało w aspekcie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zawarta w artykule tym tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, oceniana jest na podstawie analizy przewidzianej w § 3 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przywołany przepis stanowi mianowicie, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Wskazać w tym miejscu trzeba, że Prezydent Miasta C. nie zbadał w sposób należyty czy zamierzona przez A. N. w rozbudowanym garażu działalność w postaci zakładu dziewiarskiego odpowiada wymogom dotyczącym dobrego sąsiedztwa, pomimo, że zagadnienie to ma charakter kluczowy dla podjętego rozstrzygnięcia. W efekcie sformułowane przezeń w uzasadnieniu decyzji wnioski mają charakter arbitralnej oceny opartej na wątpliwych przesłankach. Wskazać bowiem w tej mierze należy, że jak wynika ze stanowiącej załącznik do wydanej decyzji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z towarzyszącą jej zabudową gospodarczo-garażową, zabudowa mieszkaniowo-usługowa i zabudowa usługowa. W konsekwencji niewątpliwym jest, iż nie spełniałaby wymogu dobrego sąsiedztwa funkcja produkcyjna albowiem taka na obszarze analizowanym nie występuje. W konsekwencji podstawowym zadaniem organu była ocena czy projektowane przez inwestorkę zamierzenie ma pełnić funkcję usługową czy też w rozbudowanym garażu zamierza ona prowadzić działalność produkcyjną. Ocena ta wymagała szczególnie wnikliwej uwagi po pierwsze dlatego, że stanowiła przedmiot kontrowersji pomiędzy inwestorką, a skarżącymi, a nadto z uwagi na dokonaną przez A. N. zmianę w trakcie postępowania administracyjnego sposobu określenia zamiaru inwestycyjnego. O ile bowiem w pierwotnym wniosku (którego notabene brak w przedłożonych Sądowi aktach sprawy), strona przewidywała, jak wynika z wydanego w dniu 19 sierpnia 2009 r. przez tut. Sąd wyroku, działalność produkcyjną, o tyle pismem z dnia (...) r. A. N. wskazała, iż zmienia treść wniosku charakteryzując inwestycję jako zakład dziewiarski i wskazując, że jej zdaniem zamierzenie takie ma charakter działalności usługowej. Dokonując w aspekcie zasady dobrego sąsiedztwa oceny zamierzenia organ I instancji przywołał treść art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j.: Dz. U. 2010, Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.) jednoznacznie odróżniającej działalność usługową od produkcyjnej ("działalnością gospodarczą jest działalność wytwórcza, budowlana, handlowa i usługowa"). Jednak w dalszych wywodach w żadnej mierze nie wziął jej pod uwagę, nie wziął też pod uwagę definicji zawartej w ustawie z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 47, poz. 278). Z nieznanych przyczyn oparł się bowiem na art. 50 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i uchwale cyt. "KR Nr 3/R/09 z dnia 28 stycznia 2009 r." (notabene nie wskazując jaki organ akt ten wydał, z oznaczenia sądzić można, że zapewne chodzi o uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w sprawie przyjęcia wytycznych dotyczących postępowania w sprawie świadczenia usług transgranicznych). Przywołany przepis Traktatu dotyczy jednak problematyki przepływu "usług", dla potrzeb problematyki przepływu rozumiejąc jako "usługę" każdą działalność gospodarczą (o charakterze przemysłowym, działalność handlową, rzemieślniczą oraz wykonywanie wolnych zawodów). W odróżnieniu od wąskiego ujęcia zawartego w przywołanych wyżej ustawach przepis Traktatu nie dotyczy bowiem klasyfikacji działalności gospodarczej lecz traktując ją globalnie możliwości jej wykonywania w innym państwie. Nie odnosi się zatem w ogóle do planowania przestrzennego, w tym do zagadnień dobrego sąsiedztwa, nie znajduje zatem zastosowania w postępowaniu, w ramach którego zbadać należy czy rodzaj działalności zamierzonej przez inwestora odpowiadać będzie dotychczasowym formom zainwestowania terenu. Z kolei w dalszej części uzasadnienie zawiera obszerne omówienie pojęcia usług zdefiniowanego w Wikipedii. Skład orzekający zauważa w tym miejscu, że Wikipedia, współtworzona przez internautów, niewątpliwie we współczesnym świecie może być traktowana jako pomocnicze źródło informacji. Nie jest jednak ani źródłem prawa, ani encyklopedycznym opracowaniem naukowym, a wyciąganie wniosków z zawartych w niej danych, zredagowanych przez anonimowych autorów, nie licuje z powagą wymaganą dla uzasadnienia prawnego, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W rzeczywistości bowiem określenie "zakład dziewiarski" nie pozwala na jednoznaczne wskazanie czy działalność w nim prowadzona stanowić będzie działalność usługową czy produkcyjną, obie bowiem formuły hipotetycznie są możliwe. Zakład dziewiarski prowadzić może bowiem działalność w postaci wykonywania z powierzonych przez klientów materiałów wyrobów dziewiarskich (np. zamówionego przez klienta swetra), może też polegać na masowej produkcji odzieży sprzedawanej następnie masowemu odbiorcy. To, jakiego typu działalność, usługowa czy produkcyjna, prowadzona ma zatem być, wedle zamiaru inwestora, na terenie działki wymaga dokonania przez organ szczegółowych ocen i ustaleń opartych o szczegółowe dane jakie uzyska od inwestora. Dopiero bowiem od wyniku takiej wnikliwej analizy, a nie rozważań teoretycznych, organ będzie w stanie ocenić, czy działalność zamierzona ma mieć charakter usługowy czy produkcyjny i czy w świetle ustaleń stanowiącej załącznik do decyzji pierwszoinstancyjnej analizy planowane przedsięwzięcie dopuszczalne jest czy też niedopuszczalne w świetle tzw. dobrego sąsiedztwa. Oceny, o jakiej mowa, nie dokonał także utrzymujący w mocy decyzję pierwszoinstancyjną organ odwoławczy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. nie podjęło bowiem w tej kluczowej kwestii żadnych rozważań ograniczając się stwierdzenia, że Kolegium podziela argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Komentując wydane w sprawie rozstrzygnięcia rację należy przyznać nadto skarżącym, iż decyzja pierwszoinstancyjna, niezależnie od wskazanych wyżej wątpliwości o charakterze zasadniczym, nie spełnia także wymogów co do jej kompletności. Jak bowiem wynika z art. 54 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym znajdującym zastosowanie w odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy z mocy art. 64 ust. 1 tejże ustawy decyzja ta określać winna m.in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Wymogów tych, wbrew twierdzeniom orzekających w sprawie organów zdaniem Sądu nie spełnia wskazanie w osnowie decyzji, iż cyt. "należy przyjąć spójne rozwiązania projektowe w zakresie wyglądu architektonicznego docelowej zabudowy nieruchomości". Przytoczone sformułowanie jest bowiem ogólnikowe, odwołuje się do ocen pozaprawnych, a przyszła kontrola czy projekt pozostaje w zgodzie z decyzją o warunkach zabudowy w tej części miałaby charakter uznaniowy. W konsekwencji powyższych wywodów zarówno decyzja Prezydenta Miasta C., jak i utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja SKO w C. musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W ramach ponownie prowadzonego postępowania koniecznym będzie usunięcie wskazanych wyżej wątpliwości i uchybień, powtórne wszechstronne rozważenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a wydane rozstrzygnięcie odpowiadać winno wskazanym wyżej przepisom. Wobec uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji pierwszoinstancyjnej pozbawione znaczenia prawnego stały się natomiast stanowiące kolejną kontrowersję pomiędzy skarżącymi a organami, zarzuty skarżących co do podjęcia przez organ postępowania w okresie jego zawieszenia. Sąd wyjaśnia również skarżącym, że ich zarzut dotyczący nie przyznania przez organy statusu stron J. i A. R. wykracza poza przedmiot rozpoznawanej sprawy. Organ II instancji umorzył bowiem postępowanie odwoławcze wobec J. i A. R. odrębną decyzją z dnia (...) r., nr (...), które to rozstrzygnięcie nie stanowi przedmiotu wniesionej w niniejszym postępowaniu skargi. Jednocześnie Sąd podkreśla, iż uchylając wydane przez orzekające w sprawie organy decyzje nie przesądza o ich ewentualnej trafności merytorycznej, w tym o dokonanej ocenie w zakresie zgodności planowanej inwestycji z wymogami przewidzianej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Na obecnym etapie postępowania jednoznaczne w tej mierze twierdzenia byłyby bowiem przedwczesne i zdaniem Sądu nieuprawnione. W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi w kwocie 500,00 zł orzeczono na wniosek skarżących na podstawie art. 200, 205 i 209 p.p.s.a.