II OSK 1366/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl (spr.) Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Protokolant starszy asystent Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W.– B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 57/11 w sprawie ze skargi M.W. – B. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawiadomienia, że organem właściwym do udzielenia informacji jest Prezydent Miasta Krakowa 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 57/11 oddalił skargę M. W.-B. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zawiadomienia, że organem właściwym do udzielenia informacji jest Prezydent Miasta Krakowa. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że do Urzędu Miejskiego w C. wpłynął wniosek M. W.-B. o udostępnienie danych z ewidencji ludności dotyczących wskazania danych osobowych J. S., E. S., M. S. oraz A. S.. Rozpatrując wniosek organ uznał, że Burmistrz Miasta C. nie jest organem właściwym miejscowo do udzielenia informacji w zakresie podania danych osobowych A. S., ponieważ według poczynionych ustaleń osoba ta jest zameldowana na pobyt stały na terenie Gminy K.. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. przywołując treść art. 66 k.p.a. organ wskazał, że właściwość miejscową organu udostępniającego dane z ewidencji ludności ustala się według miejsca pobytu stałego osoby, której dotyczy wniosek o udostępnienie danych, a w razie braku takiego miejsca - według ostatniego miejsca pobytu osoby. Wobec powyższego Burmistrz Miasta C., działając na podstawie art. 66 § 1 k.p.a., w związku z art. 44i ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006r., nr 139, poz. 993 ze zm.), zawiadomił M. W.-B., że organem właściwym do udzielenia informacji w zakresie podania danych osobowych A. S., jest Prezydent Miasta K. Po doręczeniu powyższego postanowienia M. W.-B. wniosła pismo z dnia [...] października 2010 r. zatytułowane jako "Zażalenie na postanowienie [...] do Wojewody Małopolskiego za pośrednictwem Burmistrza Miasta C.", które organ potraktował jako zażalenie na postanowienie. Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 oraz art. 65 § 1 k.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że organ uznając, iż nie jest właściwy do rozpatrzenia pisma w części dotyczącej podania danych A. S. wiedząc, iż obecnie jest ona zameldowana na terenie gminy K., powinien zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. przekazać postanowieniem pismo do organu właściwego, w tym przypadku do Prezydenta Miasta K. Przekazanie nastąpiło natomiast na podstawie art. 66 § 1 k.p.a., co było niezgodne z prawem i wydłużyło termin załatwienia sprawy. Jednocześnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ II instancji ustalił, że A. S. posiada zameldowanie na terenie miasta C., a zatem organem właściwym do udostępnienia danych jest Burmistrz Miasta C.. M. W.-B. wniosła skargę na powyższe postanowienie powołując art. 65 k.p.a. oraz wskazując na swoją trudną sytuację. W szczególności zaś zakwestionowała żądanie uiszczenia opłat za udostępnienie danych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Jak wskazał Sąd I instancji, z przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę akt wynika, że pracownik organu I instancji po wpłynięciu pisma M. W.-B. z dnia [...] października 2010 r. o udostępnienie danych osobowych wskazanych w nim osób, ustalił w rozmowie telefonicznej z pracownikiem ewidencji ludności Urzędu Miasta K., że A. S. jest zameldowana na pobyt stały na terenie Gminy K. (notatka k. 2). Akta nie zawierają jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, że organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że A. S. posiada zameldowanie na terenie miasta C.. Organ I instancji wezwał skarżącą o uzupełnienie braków formalnych wniosku m.in. przez uiszczenie opłaty za udostępnienie danych pismami: - z dnia [...] października 2010 r. w zakresie danych dotyczących J. S., E. S., M.S., - z dnia [...] grudnia 2010 r. w zakresie danych dotyczących A.S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przystępując do rozpoznania sprawy wskazał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane przez organ odwoławczy na skutek pisma skarżącej z dnia [...] października 2010 r., zatytułowanego, jako "Zażalenie na postanowienie [...] do Wojewody Małopolskiego za pośrednictwem Burmistrza Miasta C.", które organ potraktował jako zażalenie. Rozstrzygnięcie to ma charakter kasatoryjny a więc eliminuje z obrotu prawnego postanowienie Burmistrza Miasta C. z dnia [...] października 2010 r. zawiadamiające skarżącą, że organem właściwym do udzielenia informacji w zakresie podania danych osobowych A. S., jest Prezydent Miasta K. - na podstawie art. 66 § 1 k.p.a. w związku z art. 44i ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Jak zaznaczył Sąd, organ I instancji po otrzymaniu rozstrzygnięcia organu odwoławczego kontynuował postępowanie wystosowując do skarżącej wezwanie o uzupełnienie braków formalnych wniosku o udostępnienie danych z ewidencji ludności dotyczących A.S. oraz o wniesienie stosownej opłaty. Sąd podkreślił również, że wniosek skarżącej dotyczył wskazania danych J. S., E. S., M. S.. W tym też zakresie organ I instancji podjął już uprzednio stosowne czynności. Jak zaznaczył Sąd, zgodnie z art. 44i ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, dane ze zbiorów meldunkowych oraz ewidencji wydanych i unieważnionych dowodów osobistych udostępnia organ gminy. Powyższa regulacja w odniesieniu do wniosku skarżącej nakazuje przyjąć, że wniosek ten dotyczył udostępnienia danych kilku osób i wymagał rozstrzygnięcia w przedmiocie tak sformułowanego żądania przez organy właściwe rzeczowo i miejscowo. Uwzględniając treść art. 66 § 1 k.p.a. Sąd uznał, że organ I instancji - po dokonaniu ustaleń, iż w zakresie podania danych osobowych A. S., organem właściwym miejscowo, do udzielenia informacji jest Prezydent Miasta K., ponieważ osoba ta jest zameldowana na pobyt stały na terenie Gminy K. – uprawniony był do wydania postanowienia na podstawie powołanego przepisu. Sąd uznał, że przepis art. 65 § 1 k.p.a. dotyczy odmiennej sytuacji aniżeli objęte regulacją zawartą w art. 66 k.p.a., dotyczy bowiem przekazania "sprawy" w całości. Skoro zatem wniosek skarżącej dotyczył wielu osób i podlegał załatwieniu przez różne organy właściwe miejscowo, Sąd uznał za wadliwe stanowisko organu odwoławczego, że przekazanie nastąpiło na podstawie art. 66 § 1 k.p.a., co było niezgodne z prawem i wydłużyło termin załatwienia sprawy. Wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia organu odwoławczego – w ocenie Sądu - wynika także z tego, że brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego, iż organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalił, że A. S. posiada zameldowanie na terenie miasta C. Akta te natomiast zawierają dokument potwierdzający, iż organ I instancji ustalił, że A. S. jest zameldowana na pobyt stały na terenie Gminy K. W konsekwencji powyższego Sąd uznał, że brak było podstaw do uchylenia postanowienia organu I instancji ze wskazywanych przez organ odwoławczy przyczyn i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. To wskazuje, że postanowienie organu odwoławczego zostało wydane z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Następnie Sąd, powołując przepis art. 128 k.p.a., podkreślił, że Kodeks postępowania administracyjnego dąży do odformalizowania na korzyść strony ustawowych wymogów środków prawnych, tak, aby mogły być one rozpatrzone zgodnie z intencją i interesem strony. Dotyczy to w szczególności odwołania. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Nie jest natomiast istotne, w jaki sposób strona wyrazi to niezadowolenie - jak nazwie to odwołanie i w jakich słowach sformułuje swoje żądanie. Pomijając przepisy szczególne i konieczność zachowania terminu, jedynym formalnym wymogiem odwołania jest przejaw niezadowolenia strony z wydanej decyzji organu pierwszej instancji. Ale nawet ten wymóg musi prowadzić do wniosku, iż odwołanie winno mieć związek z decyzją organu pierwszej instancji, niezadowolenie strony, bowiem musi być skierowane przeciwko któremuś z elementów składających się na wydaną decyzję. Powyższe uwagi mają odniesienie do zażaleń skoro zgodnie z art. 144 kpa: W sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zdaniem Sądu, wątpliwe jest, czy pismo skarżącej z dnia [...] października 2010 r., które organ potraktował jako zażalenie, w ogóle można uznać za ten środek odwoławczy. Jeżeli zaś istnieją jakiekolwiek w tym względzie wątpliwości, nie mogą być one automatycznie przyjęte, jako przemawiające za istnieniem zażalenia, bez próby wyjaśnienia tych wątpliwości i uzyskania wyjaśnienia od strony, która stosowny dokument sporządziła. Pismo, które organ odwoławczy potraktował, jako zażalenie, pomimo, że zostało jednoznacznie zatytułowane, jako "Zażalenie na postanowienie [...] (...)", w swej treści w istocie nie wskazuje, przeciwko któremu z elementów składających się na wydane postanowienie skarżąca składa zażalenie. Treść natomiast tego pisma wskazuje na wyrażone przez skarżącą niezadowolenie z pobierania przez organ opłaty od wniosku o udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych. Z kolei wezwanie o uiszczenie takiej opłaty organ I instancji uznając swoją właściwość miejscową i rzeczową, wystosował w wezwaniu z dnia [...] października 2010 r. - w zakresie danych dotyczących J. S., E. S., M. S. Takiego elementu postanowienie organu I instancji nie zawierało. Sąd przypomniał, że organ odwoławczy nie działa z urzędu. Dopiero czynność strony, którą jest wniesienie środka odwoławczego, powoduje, że organ wyższego stopnia może korzystać z uprawnień, jakie są przewidziane dla organu odwoławczego. Sąd podkreślił, że zaskarżone do Sądu przez M. W. – B. postanowienie organu odwoławczego jest niewątpliwie rozstrzygnięciem korzystnym dla skarżącej skoro w rezultacie doprowadziło do podjęcia przez Burmistrza Miasta C. czynności zmierzających do udostępnienia wnioskowanych przez skarżącą danych dotyczących także A. S. Kontrola zaś sądu nie może doprowadzić do wydania orzeczenia na niekorzyść skarżącej, chyba, że sąd stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu lub czynności następuje z przyczyn wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazując na powyższe Sąd podkreślił, że nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego postanowienia, pomimo tego, że niewątpliwie zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, co powinno wywołać skutek w postaci jego uchylenia. Jak zaakcentował Sąd, kwestią odrębną i nie podlegającą kontroli Sądu na skutek wniesionej obecnie przez M. W.-B. skargi, są podjęte przez Burmistrza Miasta C. po zwróceniu akt temu organowi przez Wojewodę Małopolskiego, czynności zmierzające do załatwienia wniosku skarżącej, w tym wezwanie do uiszczenia opłaty od wniosku. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Granice sprawy w rozumieniu powyższego przepisu wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonym ostatecznym rozstrzygnięciu organu odwoławczego. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku M. W.–B., reprezentowana przez adwokata działającego w ramach udzielonego jej prawa pomocy, podniosła następujące zarzuty naruszenia przepisów postępowania: 1) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 8 i 9 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to przeprowadzenia ustaleń co do "zakresu zaskarżenia skargi" wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez skarżącą, jak również przedmiotu zaskarżenia zawartego w piśmie zatytułowanym "zażalenie na postanowienie [...]" wniesionego do Wojewody Małopolskiego, 2) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 261 § 3 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, czego konsekwencją było niedostrzeżenie przez Sąd, że wniesiona przez skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga jak też pismo zatytułowane "zażalenie na postanowienie [...]" wniesione do Wojewody Małopolskiego dotyczyły opłat związanych z udostępnieniem danych z rejestru mieszkańców, rejestru zamieszkania cudzoziemców oraz rejestru PESEL i w tym zakresie sprawa winna zostać rozpoznana, 3) naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 261 § 4 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował przepisu art. 261 § 4 k.p.a., umożliwiającego załatwienie sprawy przez organ mimo nieuiszczenia należności w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy dawał podstawy do jego zastosowania. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarzuty skargi kasacyjnej – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – należy uznać za usprawiedliwione, a tym samym skargę kasacyjną należało uwzględnić. Autor skargi kasacyjnej zasadnie podnosi, że kluczową dla rozpoznania niniejszej sprawy było ustalenie tak przez Sąd I instancji, jak i orzekające w sprawie organy, jakim środkiem zaskarżenia było wniesione przez M. W.-B. pismo z dnia [...] października 2010 r. zatytułowane "Zażalenie na postanowienie [...] do Wojewody Małopolskiego za pośrednictwem Burmistrza Miasta C.". Ustalenie charakteru tego pisma implikowało bowiem kolejne działania organu celem ustosunkowania się do wniesionego przez stronę żądania zgodnie z jej rzeczywistą wolą. Zwrócić bowiem należy uwagę, iż organy będąc zobowiązanymi do pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, co wynika wyraźnie z zasady ustanowionej w art. 8 k.p.a., powinny ściśle przestrzegać prawa, zwłaszcza w zakresie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w tym konkretnego ustalenia i ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron. Za uchybienie powyższej zasadzie należy uznać brak ustosunkowania się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy (patrz wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 742/84; ONSA 1984, nr 2, poz. 67). Z zasady zaufania obywateli do organów państwa wywodzić należy, że jeżeli charakter i zakres żądania zawartego we wniosku budzi wątpliwości, to organ administracji ma obowiązek wyjaśnić rzeczywistą wolę strony. W tym celu powinien zwrócić się do strony o zajęcie jednoznacznego stanowiska. Co więcej, podnosi się, że jeżeli strona nie sprecyzuje swojego żądania, nie wskaże przepisu prawa, który daje podstawy do zgłoszonego żądania, organy mają obowiązek rozpatrzenia sprawy na tle wszystkich przepisów, jakie w danym przypadku mogłyby mieć zastosowanie. Z powyższym koresponduje spoczywający na organach obowiązek określony w art. 9 k.p.a. wyrażający zasadę informowania stron celem zapobieżenia szkodzie z powodu nieznajomości prawa. Z zasady tej w orzecznictwie sądów administracyjnych wywodzi się obowiązek dokładnego ustalania przedmiotu żądania zgłoszonego przez stronę, co wynika z faktu, iż postępowanie administracyjne nie ma charakteru ściśle formalnego (patrz: wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1428/09, Lex nr 745012). Organ administracji publicznej jest bowiem zobowiązany rozstrzygnąć sprawę w ramach konkretnej procedury wyznaczonej przez ustawodawcę. Może zatem rozstrzygnąć sprawę wszczętą wnioskiem strony tylko w granicach żądania zawartego we wniosku. Organ nie może zmienić przedmiotu żądania, a jedynie pośrednio przez udzielenie informacji prawnej, zgodnie z zasadą ogólną udzielania informacji faktycznych i prawnych (art. 9 k.p.a.) wpływa na dokonanie przez stronę zmiany przedmiotu żądania. Wymaga to zawsze jednak czynności procesowej strony, co do której obowiązują wszystkie wymagania odnośnie do treści i formy. Wyłącza to przyjęcie domniemania czynności strony zmiany treści żądania (por. B. Adamiak "System prawa administracyjnego", Wyd. C.H. Beck, Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2010, tom 9, s. 136, pod red. prof. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel). Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na wynikający z akt niniejszej sprawy stan faktyczny, stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo zauważył, iż wątpliwe jest, czy pismo skarżącej z dnia [...] października 2010 r. potraktowane przez organ jako zażalenie na postanowienie Burmistrza Miasta C. z dnia [...] października 2010 r. wydane na podstawie art. 66 § 1 k.p.a. w zw. z art. 44i ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), w istocie stanowiło ten środek odwoławczy. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że skarżąca w piśmie tym wyraża swą dezaprobatę dla pobierania opłaty od wniosku o udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych. Zauważyć też należy, że - jak prawidłowo ustalił to Sąd I instancji - wezwanie o uiszczenie takiej opłaty Burmistrz Miasta C. wystosował do skarżącej w dniu [...] października 2010 r., przy czym pismo w tej sprawie opatrzone takim samym numerem jak postanowienie zostało wysłane do skarżącej w przesyłce zawierającej również owo postanowienie. Wobec powyższych okoliczności za niewystarczające dla oceny charakteru wniesionego przez stronę pisma z dnia [...] października 2010 r. było powołanie się na jego tytuł, bez dokonania życzliwej interpretacji przez organ treści pisma złożonego przez stronę. Uwzględnić bowiem należało, że argumentacja strony w nim zawarta koncentrowała się na konieczności uiszczenia opłaty w kwocie 31 złotych za udostępnienie danych ze zbiorów meldunkowych, co w okolicznościach niniejszej sprawy skłonić powinno organ do rozważenia możliwości zastosowania art. 261 § 4 k.p.a. umożliwiającego załatwienie podania mimo nieuiszczenia należności. Pomimo uzasadnionych, jak wykazano, wątpliwości co do przedmiotu zaskarżenia Sąd I instancji nie wywiódł z powyższego należytych wniosków przyjmując, że zaskarżone postanowienie Wojewody Małopolskiego było rozstrzygnięciem korzystnym dla strony i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., choć – jak sam zaznaczył – "zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, co powinno wywołać skutek w postaci jego uchylenia". Taka konstatacja, wobec poprzedzających ją ustaleń, nie mogła zostać uznana za prawidłową. Powyższe świadczy o zasadności zarzutów skargi kasacyjnej. Dokonana bowiem w niniejszej sprawie kontrola działalności administracji publicznej powinna prowadzić do zastosowania przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonego postanowienia Wojewody Małopolskiego. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że prawidłowo ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny został w sposób niewłaściwy przez Sąd oceniony. Powyższe pozwala, aby Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się względami ekonomii procesowej, skorzystał w warunkach niniejszej sprawy z uprawnienia, o którym stanowi art. 188 p.p.s.a., i z przyczyn wskazanych wyżej uchylił zaskarżony wyrok, a w wyniku rozpoznania skargi uchylił również zaskarżone postanowienie Wojewody Małopolskiego. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Należne natomiast od Skarbu Państwa wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. po złożeniu przez pełnomocnika stosownego oświadczenia.