VI SA/Wa 2013/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych nieodpowiadających jakości handlowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., nakładającą na J. S.A. w [...], skarżącą w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 500 zł za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych nieodpowiadających jakości handlowej. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach [...] -[...] października 2009 r. pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w [...] dokonali kontroli w sklepie [...] Nr [...] w [...] przy ul. [...], którego właścicielem jest J. S.A. W toku postępowania kontrolnego pobrano do badań laboratoryjnych próbki produktów: czekolada [...] oraz batonik z mlecznej czekolady z nadzieniem o smaku truskawkowym [...]. W wyniku badania laboratoryjnego przeprowadzonego przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów Laboratorium Kontrolno - Analityczne z siedzibą w [...] stwierdzono, że badane próbki produktów nie odpowiadają jakości handlowej. Badana próbka czekolady mlecznej [...] nie odpowiadała deklaracji producenta z uwagi na zaniżoną zawartość białka i tłuszczu. Badanie wykazało zawartość białka na poziomie 5,1 % przy deklarowanej 6%, zawartość tłuszczu 27,9%, przy deklarowanej 31,4 %. Ponadto w badaniu stwierdzono zawartość ekwiwalentu tłuszczu kakaowego (CBE) na poziomie 2,69 g/100g produktu podczas gdy producent nie deklaruje, że produkt zawiera CBE. W przypadku batoników czekoladowych [...] stwierdzono zaniżoną zawartość białka i tłuszczu. Badanie wykazało zawartość białka 3,5 % przy deklarowanej 4,9 oraz zawartość tłuszczu 31,2 % przy deklarowanej 34,4 %. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydaną na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 i ust. 4-8 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tj. 2005 r., nr 187, poz.1577) i art. 104 § 1 kpa nałożył na J. S.A. karę pieniężną w wysokości 500 zł za wprowadzenie do obrotu artykułów rolno-spożywczych tj. nieodpowiadających jakości handlowej określonej w ustawie z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tj. Dz. U. 2005 r. Nr 187, poz. 1577) tj. - partii 57 szt. czekolady mlecznej [...] w cenie 1,39 zł/szt., wartość partii 79,23 zł, produkcji: Zakład Wyrobów Cukierniczych [...] z siedzibą przy ul. [...],[...]; - partii 70 szt. batoników z mlecznej czekolady z nadzieniem o smaku truskawkowym [...], nr partii [...], w cenie 1,99 zł/szt., wartość partii 139,30 zł produkcji: Zakład Wyrobów Cukierniczych [...] z siedzibą przy ul. [...],[...]; - partii 150 szt. orzechów laskowych w czekoladzie [...] w cenie 3,99 zł/szt., wartość partii 598,50 zł, oznakowanych datą minimalnej trwałości 09.2010 r. wyprodukowanych dla [...] przez Fabryka [...] ul. [...],[...]; - partii 40 szt. czekoladek z wiśnią w likierze [...] w cenie 7,99 zł, wartość partii 319,60 zł produkcji wyprodukowanych na Węgrzech dla [...] na zlecenie [...] Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. [...],[...]. W uzasadnieniu wskazano, że co do ww. czekolady i batoników [...], stwierdzone nieprawidłowości wskazują, że badane produkty nie odpowiadają jakości handlowej artykułów rolno spożywczych w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych z dnia 21 grudnia 2000 r. Zgodnie z art. 3 pkt 5 wymienionej ustawy jakość handlowa obejmuje cechu artykułów rolno - spożywczych dotyczące ich właściwości organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych w zakresie technologii produkcji, wielkości lub masy oraz wymagania wynikające ze sposobu produkcji, opakowania, prezentacji i oznakowania nieobjęte wymaganiami sanitarnymi, weterynaryjnymi lub fitosanitarnymi. Odnośnie czekolady mlecznej [...] nieprawidłowości dotyczą także oznakowania produktu tj. braku w jego oznakowaniu informacji o zawartości CBE, którego obecność w produkcie została potwierdzona w badaniu laboratoryjnym. Brak powyższej informacji jest niezgodny z art. 46 ust. 1 pkt 1 a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171 poz. 1225), który stanowi, że oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości składu (...). W przypadku orzechów laskowych w czekoladzie [...] w oznakowaniu produktu podano zawartość masy kakaowej 25 %. Jest to, zdaniem organu, niezgodne z Rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych z dnia 4 grudnia 2002 r. Zgodnie z pkt 6 załącznika Nr 1 do w/w rozporządzenia czekolada jest wyrobem otrzymanym z wyrobów kakaowych i cukrów, zawierającym nie mniej niż 35% suchej masy kakaowej. W przypadku czekoladek z wiśnią w likierze [...] nieprawidłowości dotyczyły braku deklaracji procentowej zawartości składników występujących w nazwie. Narusza to postanowienia Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie znakowania środków spożywczych z dnia 10 lipca 2007 r. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 opakowany środek spożywczy znakuje się, podając informacje: dotyczące składników występujących w środku spożywczym. Informację, o składnikach występujących w środku spożywczym podaje się w formie wykazu składników wykorzystanych do produkcji środka spożywczego i nadal w nim obecnych, nawet w zmienionej formie, zwanego dalej "wykazem składników", z podaniem nazwy składnika, według masy tych składników, ustalonej w chwili ich użycia do wytworzenia środka spożywczego, w porządku malejącym, z zastrzeżeniem § 7 ust. 3 i 4. Ponadto zgodnie z § 9 ust 1 rozporządzenia w oznakowaniu opakowanego środka spożywczego podaje się ilościową zawartość składnika lub kategorii składników tego środka spożywczego, jeżeli: nazwa składnika lub kategorii składników występuje w nazwie środka spożywczego lub nazwa tego środka spożywczego jest zazwyczaj kojarzona przez konsumenta z zawartością składnika lub kategorii składników w tym środku spożywczym. Powyższe nieprawidłowości naruszają art. 46 ust. 1 pkt 1 a ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia co stanowi naruszenie jakości handlowej w rozumieniu art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych. Zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.), kto wprowadza do obrotu artykuły rolno - spożywcze nieodpowiadające jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej lub deklarowanej przez producenta w oznakowaniu tych artykułów podlega karze pieniężnej w wysokości do pięciokrotności wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie tych artykułów do obrotu, nie niższej jednak niż 500 zł. Pod pojęciem obrotu rozumieć natomiast należy zgodnie z art. 3 pkt 4 w/w ustawy czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WE L 31 z 01.02.2002). Rozporządzenie to w art. 3 pkt 8 używa pojęcia "wprowadzenie na rynek" co oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. W przedmiotowej sprawie podmiot kontrolowany jest zgodnie z w/w przepisami wprowadzającym do obrotu a jednocześnie kwestionowany na podstawie badań laboratoryjnych produkt nie odpowiada jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Oceniając stopień szkodliwości czynu organ podniósł, że wykryte nieprawidłowości charakteryzują się wysokim stopniem szkodliwości czynu z uwagi na to, że oferowane do sprzedaży produkty nie posiadają obligatoryjnych wymaganych przez przepisy prawa elementów oznaczeń bądź też posiadają oznaczenia nie zgodne z obowiązującymi przepisami w zakresie wymagań dla określonych kategorii produktów lub oznaczenia te są niezgodne z zadeklarowanym oznaczeniem podanym przez producenta w oznakowaniu produktu. Wprowadza to konsumenta w błąd i może wpływać na podejmowane przez niego decyzje. Biorąc pod uwagę stopień zawinienia stwierdził, że wykryte nieprawidłowości dotyczą oznakowania produktu, które umieszczone zostało na produkcie przez producenta. Podmiot kontrolowany jest profesjonalną firma zajmującą się dystrybucją artykułów rolno - spożywczych. W związku z tym jako profesjonalista podmiot kontrolowany powinien znać przepisy dotyczące znakowania produktów. Oznakowanie orzechów laskowych [...] oraz wiśni w likierze [...] mogło zostać zweryfikowane pod kątem obowiązujących przepisów poprzez zwykłe czynności przy odbiorze towaru. Stwierdzone nieprawidłowości mają, w ocenie Inspektora, istotne znaczenie dla interesów konsumentów z uwagi na to, że wprowadzają w błąd konsumentów poprzez sugerowanie właściwości jakich produkt nie posiada co jest istotne dla konsumenta na etapie wyboru produktu lub nie dostarczają konsumentowi niezbędnych informacji - wymaganych przez przepisy prawa - do podjęcia decyzji o zakupie produktu Odnosząc się do działalności kontrolowanego podmiotu na rynku organ stwierdził, że firma J. jest profesjonalnym podmiotem prowadzącym działalność w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych i jak dotąd tut. Inspektorat nie prowadził w stosunku do niej postępowań dotyczących jakości handlowej artykułów rolno - spożywczych. W zakresie wysokości kary organ odwołał się do art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (dalej rozporządzenie 178/2002), który stanowi, iż zastosowana kara powinna być skuteczna, odstraszająca oraz proporcjonalna i uznał, że zastosowany środek powinien być właściwy dla osiągnięcia zakładanego celu oraz najmniej uciążliwy. Zgodnie z prawem wspólnotowym (art. 17 rozporządzenia 178/2002) odpowiedzialność za przestrzeganie przepisów prawa żywnościowego spoczywa na wszystkich operatorach firm sektorów spożywczych i paszowych. Prawo to musi być przestrzegane na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji w firmach będących pod ich kontrolą. W myśl art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej, wprowadzane do obrotu artykuły rolno - spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W przepisach karnych zawartych w art. 40a ustawy o jakości handlowej przewidziano kary pieniężne za wprowadzanie do obrotu artykułów rolno-spożywczych nieodpowiadających jakości handlowej, w tym zafałszowanych. Uwzględniając definicję obrotu zawartą w ustawie o jakości handlowej, odwołującą się do treści art. 3 pkt 8 rozporządzenia 178/2002, za jakość handlową odpowiada, zdaniem organu, nie tylko producent, ale także przedsiębiorcy prowadzący obrót handlowy produktami żywnościowymi na każdym etapie, w tym także hurtowym i detalicznym (wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 23 listopada 2006 r. W sprawie C - 315/05, wydany w trybie prejudycjalnym, z którego wynika, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość, nawet w sytuacji, gdy ogranicza się on, jako zwykły dystrybutor do wprowadzania do obrotu produktu w postaci, w jakiej został mu dostarczony przez producenta). W tym stanie rzeczy organ uznał, iż zasadnym jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 złotych. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie i zarzuciła naruszenie art. 40a ust. 1 pkt 3) ustawy z 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577) poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) oraz art. 7 k.p.a. Zdaniem skarżącej nie może być ona podmiotem, na który nałożona może być kara objęta art. 40a ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r., gdyż w świetle przepisów wymienionej ustawy, nie może być uznawana za podmiot "wprowadzający do obrotu" wskazany w art. 40a ust. 1 pkt 3) ustawy z 21 grudnia 2000 r. Za taki podmiot może być, w jej ocenie, uznany jedynie podmiot, który dokonując pierwszej transakcji na rynku z udziałem określonego towaru wprowadza go do obrotu, a nie do obrotu handlowego. Przemawia za takim poglądem także nie kwestionowana w doktrynie i orzecznictwie konieczność zawężającej interpretacji przepisów, na podstawie których nakładane są sankcje na podmioty prawa prywatnego działające w obrocie. Jedynym podmiotem, na który w przedmiotowej sprawie może być nałożona kara jest, zdaniem skarżącej, producent produktów. Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219), art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r. Nr 187, poz. 1577 z późn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną organu I instancji uznał, iż zarzuty skarżącej są bezzasadne. Organ podkreślił, że skarżący odwołując się od decyzji nie kwestionował ustaleń kontroli dotyczących stwierdzonych w zakresie jakości handlowej nieprawidłowości, natomiast wyraził przekonanie, iż "wprowadzającym do obrotu" w rozumieniu art. 40a ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy o jakości jest nie on, ale producent artykułu rolno-spożywczego. Zdaniem strony, ustawą o jakości nie podaje definicji "wprowadzania do obrotu", ale interpretację tego pojęcia można wysnuć z brzmienia art. 3 pkt 9 ustawy o jakości (w którym użyto tych słów w celu zdefiniowania "producenta"), a także w oparciu o poglądy doktryny oraz orzecznictwo sądów w podobnych sprawach. Twierdzenie strony jest, zdaniem organu, błędne. Ustawa o jakości w zakresie definicji odsyła bowiem do przepisów prawa żywnościowego Unii Europejskiej, których stanowi uzupełnienie. Znaczenie słowa "obrót" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. L 31 z 01.02.2002 r. s. 1 z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 178/2002" (przywołanego ustawą o jakości na mocy art. 3 pkt 4), zgodnie z którym wprowadzenie na rynek oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania. W związku z powyższym, w prawie żywnościowym pojęcie wprowadzania do obrotu dotyczy każdego etapu obrotu i nie jest zawężone jedynie do pierwszego wprowadzenia na rynek. Wniosek ten znajduje, w ocenie organu, poparcie w treści art. 17 ust. 1 rozporządzenia 178/2002, który stanowi, iż podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Obowiązek zapewnienia zgodności artykułów rolno-spożywczych z wymogami prawa żywnościowego spoczywa zatem także na ich dystrybutorze, a więc może być on ukarany za nieprawidłowości w ww. zakresie. Nie zasługują zatem na uwzględnienie argumenty strony przedstawiające definicje i interpretacje pojęcia "wprowadzania do obrotu", funkcjonujące w prawie w odniesieniu do innych dziedzin handlu, nieobjętych prawem żywnościowym. Nadto podniesiono, że działalność gospodarcza przedsiębiorcy J. S.A. z siedzibą w [...] nie ograniczała się jedynie do odsprzedaży zakupionych produktów konsumentowi końcowemu. Wszystkie 4 partie zakwestionowane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej wyprodukowane były przez innego przedsiębiorcę, jednak na warunkach określonych przez kontrolowanego i opatrzone jego znakiem handlowym "[...] ". W tym stanie faktycznym, biorąc pod uwagę, iż strona jest przedsiębiorcą o silnej pozycji na rynku jako właściciel największej sieci sklepów detalicznych [...] w Polsce, liczącej ponad 1.500 sklepów organ stwierdził, że strona posiadała duże możliwości wpływu na jakość oferowanych produktów i ponosiła odpowiedzialność w szerszym zakresie niż przeciętny sprzedawca detaliczny. Wymierzona kara w wysokości 500,00 zł, jest najniższą z możliwych za popełnienie czynu określonego w art. 40 a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości, w porównaniu do najwyższej wyrażonej jako pięciokrotność wartości korzyści majątkowej uzyskanej lub która mogłaby zostać uzyskana przez wprowadzenie do obrotu 4 partii artykułów rolno-spożywczych o niewłaściwej jakości handlowej - 5.683,15 zł. a sposób miarkowania wysokości kary przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej był, zdaniem organu odwoławczego, zgodny z kryteriami wskazanymi w art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej i znajdował uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 40a ust. 1 pkt 3) ustawy z 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577) w zw. z art. 3 pkt 4) tejże ustawy oraz art. 3 pkt 8 oraz art. 17 ust. 1 Rozporządzenia (WE) 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. UE, Nr L 31 z 01.02.2002 r. - dalej: "rozporządzenie z dnia 28 stycznia 2002 r.") poprzez ich błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 7 kpa oraz art. 8 kpa. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. Podtrzymując argumentację przedstawioną w odwołaniu strona opisała podejmowane przez nią działania, a także obowiązujące procedury, które mają świadczyć o tym, iż dokłada wszelkich możliwych starań w celu zapewnienia odpowiedniej jakości sprzedawanych produktów. Zdaniem strony interpretacja przyjęta przez organ administracji wydający decyzję jest sprzeczna także z podstawowymi zasadami zawartymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, których organ wydający decyzję powinien bezwzględnie przestrzegać tj. art. 6, 7, 8 kpa. W konkluzji skarżąca stwierdziła, iż nie może być podmiotem, na który nałożona może być kara objęta art. 40a ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r., gdyż w świetle przepisów wymienionej ustawy, nie jest "wprowadzającym do obrotu". Za taki podmiot w sprawie może być uznany jedynie producent, który dokonując pierwszej transakcji na rynku z udziałem określonego towaru wprowadza go do obrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 200 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym stosownie do § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. ppsa - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Ustalenia co do tego, iż ww. artykuły nie odpowiadały jakości handlowej zostały poczynione przez organ, na podstawie wyników badań przeprowadzonych w czasie kontroli. Strona ustaleń tych nie podważa twierdząc jedynie, iż jako podmiot nie będący producentem wskazanych towarów nie podlega karze za wprowadzenie do obrotu. Podnieść jednak należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Zgodnie z powołanym przepisem kto wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary nie niższej jednak niż 500 zł. Obrotem w rozumieniu ustawy są stosownie do art. 3 pkt 4 czynności w rozumieniu art. 3 pkt 8 rozporządzenia, o którym mowa w pkt 2 tego przepisu, a zatem rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. bezpieczeństwa żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. WEL 31 z 1 lutego 2002 r.). Czynnością w rozumieniu art. 3 pkt 8 powołanego rozporządzenia jest "wprowadzenie na rynek", które zgodnie z zawartą w tym przepisie definicją oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję lub inne formy dysponowania. Pojęcie wprowadzenia do obrotu dotyczy zatem każdego etapu obrotu i nie może być rozumiane tylko jako pierwsze wprowadzenie towaru na rynek. Taki też kierunek wykładni prezentowany jest w przywołanym przez organ wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie C-315/05 (Dz. U. C 331 z 30 grudnia 2006 r.) wydanym w trybie prejudycjalnym, w którym wskazano, że wprowadzający do obrotu może być odpowiedzialny za jakość nawet w sytuacji, gdy jako zwykły dystrybutor wprowadza do obrotu produkt w postaci dostarczonej do producenta. Podnoszona w skardze na uzasadnienie zgłaszanych zarzutów okoliczność, iż skarżąca była jedynie sprzedawcą, nie stanowi zatem, wbrew przekonaniu strony, podstawy do wyłączenia strony z kręgu podmiotów wskazanych w art. 40a ust. 1 pkt 3 podlegających karze pieniężnej w przypadku wprowadzenia do obrotu zafałszowanych artykułów rolno-spożywczych. W rozumieniu powołanego przepisu skarżąca wskazane w decyzji produkty wprowadziła do obrotu. Podnieść przy tym należy, iż powołany przepis nie uzależnia nałożenia kary od stwierdzenia winy po stronie dystrybutora, we wprowadzeniu do obrotu zafałszowanego artykułu. Odpowiedzialność określona w tym przepisie ma charakter obiektywny i przesłanką przyjęcia tej odpowiedzialności jest tylko fakt wprowadzenia do obrotu. Skoro zatem artykuły wprowadzone przez skarżącą do obrotu nie odpowiadały jakości handlowej określonej w powołanej ustawie, to tym samym spełnione zostały przesłanki określone w powołanym przepisie do nałożenia kary pieniężnej, o której w tym przepisie mowa, a kara została nałożona przez organ w najniższej wskazanej w przepisie wysokości. Z tych względów Sąd uznał, iż zarzuty skargi tak co do naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego są niezasadne i na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.