II SA/Wa 1969/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery postanawia odrzucić skargę. W. O. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], którą umorzono postępowanie w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Skarżący, kwestionując prawidłowość wydanych w sprawie decyzji, wniósł o ich uchylenie. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w kwestii ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery nie ma zastosowania tryb administracyjny, przewidziany dla spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Dlatego też, zasadne było umorzenie postępowania w sprawie zmiany decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego w Warszawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Artykuł 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Z kolei art. 2 tej ustawy ustala właściwość w zakresie rozstrzygania spraw sądowoadministracyjnych, wskazując, że do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne. Oznacza to, że w pierwszej kolejności Sąd obowiązany jest zbadać, czy zaskarżona decyzja podlega jego kontroli. Dokonując zaś tego rodzaju ustalenia, nie można poprzestać na zbadaniu, czy zaskarżony akt mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 powołanej wyżej ustawy, lecz należy również uwzględnić regulacje szczególne, na mocy których kognicja sądowoadministracyjna została w ogóle wyłączona. Z samego bowiem faktu, że skarga dotyczy decyzji (art. 3 § 2 pkt 1 ww. ustawy), nie da się wyprowadzić wniosku, że przedmiot sprawy nią objętej podlega kontroli sądu administracyjnego, albowiem to nie prawna forma działania organu administracji publicznej determinuje właściwość sądu administracyjnego, lecz przedmiot sprawy administracyjnej, załatwianej w jednej z takich form. W sprawie niniejszej przedmiotem skargi jest umorzenie przez wojskowy organ mieszkaniowy postępowania w sprawie zmiany decyzji dotyczącej ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Chodzi zatem o decyzję podjętą na skutek wniosku strony, złożonego na podstawie art. 154 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a więc w trybie nadzwyczajnym. Należy zaznaczyć, że decyzja podjęta w trybie nadzwyczajnym podlega kontroli sądu administracyjnego, jeżeli przedmiot decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym wskazuje na właściwość sądu administracyjnego w sprawie nią załatwionej. Tymczasem ustalenie średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery nie jest sprawą administracyjną, a co za tym idzie – nie jest także sprawą sądowoadministracyjną. Jest natomiast częścią sprawy cywilnej, zgodnie bowiem z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.), ekwiwalent, o którym mowa w jej art. 24 ust. 1 pkt 2, wypłaca się na podstawie umowy zawartej między dyrektorem oddziału rejonowego Agencji a osobą uprawnioną. Ustawa ta ściśle określa sytuacje, w których wydawane są decyzje administracyjne. W przepisach art. 13 ust. 1-3 wyznacza organy właściwe do wykonywania zadań zakresu administracji rządowej związanych m.in. z zakwaterowaniem stałym i tymczasowym żołnierzy zawodowych oraz z wypłatą świadczeń pieniężnych wynikających z prawa do osobnej kwatery stałej. W art. 13 ust. 4 ustawy zawarto dla dyrektorów oddziałów rejonowych i terenowych upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach określonych w dalszych przepisach ustawy, na zasadach i w trybie wynikającym z przepisów o postępowaniu administracyjnym. To oznacza, że dalsze przepisy ustawy wskazują sprawy, w których wojskowe organy mieszkaniowe działają na zasadach i w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Przepisami takimi są art. 30, art. 38, art. 41, art. 42, art. 43 i art. 44 ustawy, regulujące tryb postępowania przy przydziale kwater, ich zwalnianiu i przekwaterowaniu, stanowiąc wprost o wydawaniu decyzji w tych sprawach. Prawo do procesu na drodze postępowania administracyjnego polega na przyznaniu jednostce prawa do obrony interesu prawnego w ramach przewidzianej prawem procedury i w określonych przez prawo formach. W literaturze wskazuje się, że przesłankę przedmiotową tego prawa ustanawia art. 1 pkt 1 kpa, z którego wynika, że jednostka ma prawo do procesu w sprawach indywidualnych załatwianych formie decyzji administracyjnej (B. Adamiak, "Prawo do procesu na drodze administracyjnej jako gwarancja realizacji zasady demokratycznego państwa prawnego" [w:] "Instytucje procesu administracyjnego i sądowoadministracyjnego." Księga jubileuszowa dedykowana prof. nadzw. dr hab. Ludwikowi Żukowskiemu, Przemyśl – Rzeszów 2009, s. 31). O tym, czy dana sprawa jest sprawą indywidualną, załatwianą w formie decyzji administracyjnej, decydują przepisy materialnego prawa administracyjnego, które mogą przyznawać jednostce określone uprawnienia lub nakładać na nią obowiązki o charakterze publicznoprawnym. W doktrynie wyrażane jest stanowisko, że prawo do procesu na drodze administracyjnej jednostka ma tylko wtedy, gdy w obowiązującym porządku prawnym zawarta jest norma prawa materialnego dająca podstawę do jej autorytatywnej konkretyzacji w zakresie uprawnienia lub obowiązku jednostki w formie decyzji administracyjnej (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, A. Skoczylas, "System prawa administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne", t. 9, Warszawa 2010, s.93). W rozpoznawanej sprawie ustawodawca nie pozostawił wątpliwości, stanowiąc w art. 47 ust. 1 ww. ustawy o wypłacaniu ekwiwalentu na podstawie umowy. Żaden z przepisów tej ustawy nie wskazuje, aby zawarcie umowy poprzedzało postępowanie administracyjne, zmierzające do ustalenia osoby uprawnionej i warunków zawarcia umowy. To, że wypłatę ekwiwalentu realizuje się na wniosek osoby uprawnionej, zarejestrowanej w oddziale rejonowym Agencji, na podstawie umowy zawartej między tą osobą a dyrektorem oddziału rejonowego Agencji, wcale nie przesądza o konieczności wydania w tym celu decyzji administracyjnej, wskazującej osobę uprawnioną do zawarcia umowy i ustalającej średnią cenę rynkową zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla potrzeb wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Jak już zostało wskazane, w doktrynie prawa administracyjnego, jak również w orzecznictwie sądowym, zgodnie przyjmuje się, że podstawa prawna do wydania decyzji musi wynikać z przepisów prawa. Gdy ustawodawca – jak w tym przypadku – przewidział dla tej czynności formę umowy, a więc czynności cywilnoprawnej, wydanie decyzji bez podstawy prawnej stanowiłoby wadę przewidzianą w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, powodującą jej nieważność. Decyzja administracyjna podejmowana jest w ściśle określonym trybie i każdorazowo zmierza do zastosowania normy prawa materialnego w indywidualnej sprawie obywatela, kreując w ten sposób określony stosunek administracyjnoprawny. Tymczasem przedmiot niniejszej sprawy nie jest załatwiany w drodze decyzji administracyjnej, gdyż brak w tym zakresie stosownej normy prawa materialnego. W sprawie nie mogło zatem dojść do podjęcia jakiejkolwiek decyzji administracyjnej w tym przedmiocie. Nazwanie przez wojskowy organ mieszkaniowy określonego dokumentu wewnętrznego "decyzją" w żadnym razie nie oznacza jeszcze, że dokument ten jest decyzją administracyjną, w rozumieniu art. 104 kpa. Sąd podkreśla, że dokument z dnia [...] lipca 2004 r. nie ma jakichkolwiek cech dokumentu wydanego w indywidualnej sprawie obywatela, by móc przyjąć, że jest to decyzja administracyjna. Ustalenie średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery jest elementem sprawy cywilnej. Ustalenie to służy wyliczeniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego, ma zatem charakter wewnętrznej czynności arytmetycznej organu (czynności faktycznej), co uniemożliwia także przyjęcie, że jest to czynność z zakresu administracji publicznej, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.), sprawy z zakresu prawa cywilnego są sprawami cywilnymi, do których rozpoznania powołane są sądy powszechne, chyba że przepisy szczególne przekazują je do właściwości innych sądów. Sprawami z zakresu prawa cywilnego, objętymi właściwością sądów powszechnych, są sprawy dotyczące m.in. należności cywilnoprawnych, wynikających z zawieranych umów. Ustalenie średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery współtworzy sprawę cywilną (sprawę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery) i nie mają do niej zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie stanowi także czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest również przepisów szczególnych, które w tego rodzaju sprawach przewidywałyby możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego (art. 3 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozstrzygania spraw w tym zakresie (brak kognicji). Sprawa wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery ma charakter sprawy cywilnej i należy do właściwości sądów powszechnych. Cywilnego charakteru sprawy nie zmienia to, że wojskowy organ mieszkaniowy w dokumencie wewnętrznym, nazwanym "decyzją", ustalił średnią cenę rynkową zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Trzeba bowiem podkreślić, że takie ustalenie służy wyliczeniu wysokości ekwiwalentu, jest więc czynnością arytmetyczną organu o charakterze wewnętrznym, podlegającą ocenie sądu powszechnego w sprawie ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Odmawianie sprawie jej cywilnego charakteru, tylko dlatego, że wojskowy organ mieszkaniowy swoje ustalenia dla potrzeb wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery nazwał "decyzją", nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego. Wszak nie nazwa dokumentu świadczy o tym, czym w istocie jest taki dokument, lecz jedynie jego treść, odczytywana tylko w świetle obowiązujących przepisów. Analogiczną byłaby sytuacja, gdyby podmiot zainteresowany chciał kwestionować w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego np. umowę najmu, mylnie nazwaną przez organ "decyzją". W takim przypadku nie ma w ogóle podstaw do stosowania przepisów kpa. Wystarcza wówczas jedynie poinformowanie wnoszącego pismo, że sprawa ma charakter cywilnoprawny, co wyklucza stosowanie przepisów kpa. Na przedstawione powyżej stanowisko Sądu nie wpływa pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia [...] lutego 2010 r. o sygn. akt [...], którym oddalono skargę kasacyjną Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] grudnia 2008 r. o sygn. akt [...], oddalającego powództwo W. O. przeciwko Wojskowej Agencji Mieszkaniowej – Oddziałowi Regionalnemu [...] o zapłatę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy wskazał, iż powód, działając w swoim interesie, jako osoba zainteresowana, może zwrócić się do sądu administracyjnego z żądaniem oceny, czy decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...]w przedmiocie ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery została wydana zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.). Dopiero bowiem uzyskanie orzeczenia w przedmiocie zmiany decyzji może stanowić podstawę do zmiany, ustalonej w umowie, wysokości należnego powodowi ekwiwalentu za rezygnację z kwatery. Powyższy pogląd, pomimo że przedstawiony w sprawie dotyczącej skarżącego, nie wiąże w żaden sposób Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nie zachodzi tu bowiem sytuacja, o której mowa w art. 58 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego sąd administracyjny nie może odrzucić skargi z tego powodu, że sprawa nie należy do jego właściwości, jeżeli w sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Choć Sąd Najwyższy nie jest sądem powszechnym, pogląd przezeń wyrażony nie jest wiążący w niniejszej sprawie. Godzi się zauważyć, że wskazany przez Sąd Najwyższy przepis art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw, który wszedł w życie z dniem 1 lipca 2004 r., nie stanowi podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery. Przepis ten określa jedynie przychody Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Nie jest to odrębna podstawa prawna, która upoważniałaby do podjęcia decyzji administracyjnej w omawianym przedmiocie. Z samego bowiem faktu, że ustawodawca powierzył Agencji gospodarowanie mieniem należącym do niej nie da się wyprowadzić wniosku o istnieniu podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w sprawie, która w świetle powołanego już art. 47 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej załatwiana jest w drodze umowy, a więc czynności cywilnoprawnej. O tym, że wymieniony art. 19 ust. 3 nie stanowi podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej w rzeczonym przedmiocie, świadczy nie tylko jego brzmienie, ale także systematyka ustawy, choćby w zestawieniu z przepisem art. 47 ust. 1. Warto podkreślić, że przepis art. 47 ust. 2-4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej określa, jak należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego, wskazując wprost w ustępie 4, że cenę 1 m2 powierzchni użytkowej kwatery ustala się według średnich cen rynkowych zakupu lokalu mieszkalnego w danym garnizonie w dniu przyznania ekwiwalentu. Biorąc pod uwagę fakt, że ekwiwalent, o którym mowa w art. 24 ust. 1 pkt 2, wypłaca się na podstawie umowy zawartej między dyrektorem oddziału rejonowego Agencji a osobą uprawnioną, zwrot "ustala się" należy kwalifikować w kategoriach czynności faktycznych, zmierzających jedynie do uśrednienia ceny 1 m2 powierzchni użytkowej kwatery – w oparciu o dane statystyczne – cen rynkowych zakupu lokalu mieszkalnego w danym garnizonie w dniu przyznania ekwiwalentu. Ustalenie (uśrednienie) ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego jest jednym z istotnych elementów czynności arytmetycznych wojskowego organu mieszkaniowego, których końcowy rezultat zawarty jest w umowie. Podobnie jest w przypadku wysługi lat, którą też się ustala dla potrzeb obliczenia kwoty ekwiwalentu, przyjmując ustalenia na dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej lub śmierci żołnierza zawodowego, i czyni się to bez konieczności podejmowania decyzji administracyjnej w tym zakresie (art. 47 ust. 3). Dlatego trudno uznać, by ustalenie średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery miało następować w trybie administracyjnym – w drodze decyzji administracyjnej. Przyjęcie przez ustawodawcę umownego trybu załatwienia sprawy wyklucza samo przez się stosowanie w tym zakresie przepisów dotyczących decyzji administracyjnej. Nie jest uprawniona taka wykładnia przepisu art. 47 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, która prowadziłaby do wniosku, że w sprawach dotyczących tego samego stosunku prawnego (umowy) byłby właściwy sąd powszechny, ale także sąd administracyjny, w zależności od tego, w jakim trybie i zakresie osoba zainteresowana realizuje swoje roszczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r. o sygn. akt I OSK 279/07, publ. ONSAiWSA 2008/6/94). Skoro decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym podlega kontroli sądowoadministracyjnej tylko wtedy, gdy przedmiot sprawy pozwala na taką kontrolę wobec decyzji podjętej w trybie zwykłym, to brak właściwości sądu administracyjnego w sprawie ustalenia średniej ceny rynkowej zakupu 1 m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego dla celów wypłaty ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery powoduje, że skarga na decyzję umarzającą postępowanie w sprawie zmiany – w trybie art. 154 kpa – decyzji w ww. przedmiocie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Nie można bowiem wyprowadzać wniosku o dopuszczalności skargi w takiej sprawie, tylko dlatego, że doszło w niej do podjęcia decyzji w trybie nadzwyczajnym, skoro jej przedmiot – co do zasady – wyklucza kognicję sądu administracyjnego. Przyjęcie za prawidłowe odmiennego stanowiska doprowadziłoby w konsekwencji do oceny merytorycznej sprawy przez sąd administracyjny w sytuacji, gdy zagadnienie objęte postępowaniem nadzwyczajnym ma charakter cywilnoprawny, wyłączający kontrolę sądu administracyjnego. Najpierw przedmiot sprawy załatwianej w zwykłym postępowaniu administracyjnym musi podlegać kognicji sądu administracyjnego, by jedynie na tej podstawie móc przyjąć, że prowadzona w tym samym przedmiocie sprawa, rozstrzygnięta w postępowaniu nadzwyczajnym, należy do właściwości sądu administracyjnego. Nie można przecież uznać, że kognicja sądu administracyjnego "pojawia się" wraz z uruchomieniem postępowania w trybie nadzwyczajnym. Jeśli sprawa nie jest załatwiana w trybie administracyjnym – w drodze decyzji administracyjnej, lecz w trybie cywilnoprawnym – na podstawie umowy, właściwym w sprawie jest sąd powszechny. Kognicji sądu powszechnego nie pozbawia w sprawie ani samo nazwanie dokumentu wewnętrznego "decyzją" przez wojskowy organ mieszkaniowy, ani zastosowanie do tegoż dokumentu trybu nadzwyczajnego, regulowanego przepisami kpa, który w takim przypadku nie powinien być w ogóle stosowany. Przedstawioną wyżej wykładnię przepisu art. 47 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej uwzględniają liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydane pod rządami jej przepisów (por. postanowienia z dnia 11 stycznia 2002 r. o sygn. akt I SA 1411/00, z dnia 21 lutego 2002 r. o sygn. akt I SAB 195/01, z dnia 27 czerwca 2002 r. o sygn. akt I SA 1479/02, z dnia 27 września 2002 r. o sygn. akt SA 1662/02, z dnia 11 czerwca 2003 r. o sygn. akt I SAB 35/03, niepublikowane, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2004 r. o sygn. akt OSK 447/04, publ. ONSAiWSA 2004/3/69), a także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 2003 r. o sygn. akt IV CKN 320/01 (niepublikowany) i z dnia 8 marca 2005 r. o sygn. akt IV CK 477/04 (publ. LEX nr 177271). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.