II OSK 1505/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: Sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz /spr./ Sędzia WSA del. Dariusz Chaciński Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółka z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1336/10 w sprawie ze skargi P. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1336/10, po rozpoznaniu skargi P. B. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Prezydent Miasta K. ustalił na wniosek K. K. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami wbudowanymi i zagospodarowaniem terenu na działkach nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz wjazdami na teren posesji i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], (ul. [...]), [...], [...] (ul. [...]), [...] (ul. [...]), [...], [...], [...] (stacja transformatorowa i przebieg kabla nn) oraz na działkach nr [...] (ul. [...]) i [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], przy ul. [...] w K.". Na skutek odwołania P. B., decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję organu l instancji. Skargę na powyższą decyzję wniósł P. B. Wyrokiem z dnia 25 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną, jak również poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz postanowienia: Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] maja 2007 roku i Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2007 roku. Następnie wyrokiem z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1864/08 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 38/08. W dniu 11 stycznia 2010 r. Spółka pod firmą [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą w K. wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym prawomocnym wyrokiem. Wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 131/10 Naczelny Sąd Administracyjny wznowił postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, uchylił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1864/08, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 38/08 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając skargę, stwierdził że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego - wskazanych w uzasadnieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), a także art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717), poprzez uznanie, że zostały łącznie spełnione przesłanki w nim wskazane, pomimo braku istnienia ku temu wystarczających podstaw, co miało wpływ na wynik sprawy, oraz z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7, 77 i 107 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo - akcyjna z siedzibą w K., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 33 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię, to jest przyjęcie, iż nabywcom lokali znajdujących się w przedmiotowym budynku, nie przysługuje przymiot uczestnika postępowania, co skutkuje nieważnością orzeczenia, II. naruszenie przepisów postępowania, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania; 2) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez częściowe pominięcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył P. B., wnosząc o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 33 § 1 p.p.s.a. poprzez błędną jego wykładnię, albowiem Sąd I instancji nie dokonywał wykładni powyższego przepisu. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia i ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji w świetle przepisów prawa materialnego, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i w aspekcie przepisów procedury administracyjnej. Sąd I instancji wyjaśnił w sposób jasny i wyczerpujący, dlaczego zaskarżone decyzje w ocenie Sądu naruszają prawo, a w konsekwencji podlegają uchyleniu. Wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wskazania co do dalszego postępowania. Sąd I instancji wyraźnie bowiem wskazał na uchybienia, jakich dopuściły się organy, a z tak przedstawionego stanowiska Sądu wynikają wskazania co do dalszego postępowania w sprawie. Stosownie zaś do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia tego przepisu w braku zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania. Przepis ten może być jednakże naruszony w razie niezastosowania się przez Sąd lub organ do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu sądu, nie zaś poprzez niezawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania. To ostatnie naruszenie może być kwestionowane w oparciu o przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., jednakże – jak wskazano wyżej – w niniejszej sprawie do naruszenia tego przepisu nie doszło. Za nieusprawiedliwiony należało także uznać zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji orzekał na podstawie całości akt sprawy. Pismo z dnia 18 lutego 2011 r., złożone na etapie postępowania sądowego, nie miało wpływu na dokonaną ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Nie sposób podzielić stanowiska zawartego w skardze kasacyjnej, że następcami prawnymi inwestora są właściciele poszczególnych lokali znajdujących się w budynku, dla którego ustalone zostały warunki zabudowy. Stroną w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy był inwestor, i to do niego kierowana była decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Brak jest zaś podstaw do przyjęcia, aby w rozpoznawanej sprawie właściciele lokali byli inwestorami. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 1