II SA/Bk 822/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. wszczął na wniosek J. S. właściciela nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...], położonej w N., postępowanie administracyjne w sprawie samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego skarżącej M. P., usytuowanego na działce o numerze geodezyjnym [...], graniczącej z działką wnioskodawcy. Wnioskodawca twierdził, iż stanowiąca przedmiot zarzucanej samowoli budowlanej murowana przybudówka do budynku skarżącej, została wybudowana w latach 2005-2008, albo w latach 2003-2004 a w roku 2008 była wykańczana, natomiast M. P. twierdziła, iż przybudówkę wykonał jej ojciec około 50 lat temu. Organ po przeprowadzeniu postępowania, w którym przeprowadzono dowody z zeznań świadków wnioskowanych przez strony, z przesłuchania stron, z oględzin, z dołączonych map geodezyjnych terenu inwestycji z różnych okresów, z fotografii przedstawiających stan zabudowy, niezaskarżalnym postanowieniem z dnia [...].03.2010r. działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku skarżącej oraz nałożył na skarżącą obowiązek przedstawienia do dnia 30 lipca 2010r. dokumentacji projektowej, oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane a także ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dopuszczających lokalizację rozbudowy budynku mieszkalnego po granicy z działką sąsiednią. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego skarżącej terminu do dostarczenia niezbędnych dokumentów legalizacyjnych, decyzją z dnia [...].08.2010r. organ I instancji powołując się na art. 48 ust. 1 prawa budowlanego, nakazała skarżącej M. P. rozbiórkę wybudowanej bez pozwolenia na budowę przybudówki murowanej o wymiarach 2,9 x 4, 7 m ze schodami szerokości 1,2 m, stanowiącej rozbudowę budynku mieszkalnego skarżącej. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji przytoczył następującą argumentację. Z uwagi na rozbieżne twierdzenia stron postępowania, co do okresu wykonania spornych robót budowlanych, zostali przesłuchani świadkowie i strony oraz wykorzystano jako dowód kopie mapy zasadniczej i fotografie wykonane w 2002r. w trakcie prowadzonego wówczas postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku J. S. Na mapie ewidencyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego w 1979r. znajduje się jedynie przybudówka drewniana. Nie ma natomiast uwidocznionej przybudówki murowanej, która wedle słów skarżącej wzniesiona została około 50 lat temu. Trudno – jak podał organ – przypisać ten brak błędowi geodety zważywszy, że wrysowane były na mapę budynki gospodarcze drewniane o podobnej powierzchni zabudowy i niewielki ganek od strony ulicy. Mapa geodezyjna zaktualizowana została dopiero w 2009r. Nadto fotografia wykonana w 2002r. wyklucza istnienie w tym czasie przybudówki murowanej z kominem i podwyższenie dachu istniejącej przybudówki drewnianej. Potwierdzeniem, że przybudówka murowana powstała po 2002r. jest też, zdaniem organu, pozostałość po ogrodzeniu z siatki między posesjami wnioskodawcy i skarżącej, które wedle słów skarżącej wykonane było w latach 1993-1994 i pierwotnie sięgało ściany przybudówki drewnianej, a dziś jego pozostałość znajduje się między częścią drewnianą a murowaną przybudówki. Powyższe dowody – jak przyjął organ – potwierdziły wersję podawaną przez wnioskodawcę i zawnioskowanych przez niego świadków, co do późniejszej niż rok 2002 daty rozpoczęcia rozbudowy. Nie dano natomiast wiary zeznaniom świadków ze strony skarżącej i wyjaśnieniom skarżącej. Twierdzeniu skarżącej, że wybudowana 50 lat temu przybudówka, otynkowana w latach 1992-1993, przeczy fotografia z 2002r oraz z 2009r. oraz fakt nieotynkowanych schodów od strony działki wnioskodawcy. Z tych samych przyczyn niewiarygodne są zeznania H. S. Wykonaniu schodów i otynkowaniu przybudówki w trakcie jej remontu przeczy fakt nieotynkowanej ścianki od strony działki J. S. Wiarygodne – zdaniem organu – są natomiast zeznania K. M., że przy budynku mieszkalnym skarżącej istniała wcześniej jedynie niewielka drewniana "sień", przez którą wchodziło się do istniejącej przybudówki drewnianej, ponieważ tego typu rozwiązania praktykowane były na terenach wiejskich. Nie można jednak przyjąć, ze wykonano przebudowę sieni, gdyż była ona znacznie mniejsza niż murowana przebudówka ze schodami i nie była nawet naniesiona na mapę zasadniczą. Stąd organ przyjął, że sporna rozbudowa budynku skarżącej o przybudówkę murowaną ze schodami powstała po 23 września 2002r. (tj. po dacie wykonania fotografii dołączonych do akt). Rozbudowę wykonano bez pozwolenia na budowę wymaganego prawem. Przebudówkę przeznaczono na kotłownię, łazienkę i korytarz i pomieszczenia te są użytkowane. Organ dodał, iż odnotowany w czasie pierwszych oględzin posesji przeprowadzonych w dniu 9.07.2009r. w protokole z tych oględzin, okres budowy jako "kilkadziesiąt lat temu" nie został potwierdzony w toku dalszych czynności dowodowych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. stwierdził nadto, iż rozbudowa kwalifikowała się do legalizacji po dopuszczeniu możliwości usytuowania przybudówki przy granicy działki w decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na to, iż dla terenu inwestycji brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżącej umożliwiono przedstawienie niezbędnych dokumentów umożliwiających legalizację, ale w wyznaczonym terminie, obowiązek nałożony postanowieniem z dnia [...].03.2010r. na podstawie art. 48 ust. 3 prawa budowlanego nie został wykonany. Wobec powyższego zastosować należało art. 48 ust. 1 prawa budowlanego. W obszernym odwołaniu od tej decyzji skarżąca M. P. zakwestionowała prawidłowość ustalenia organu, co do daty wykonania robót budowlanych oraz zarzuciła błędną ocenę dowodów zebranych w sprawie. Jej zadaniem ocena dowodów była wybiórcza i stronnicza. Nadto o przeprowadzeniu dowodów z zeznań K. E. M. i M. M. O., nie została skarżąca powiadomiona. Dodała przy tym, iż ze świadkiem K. E. M. pozostaje w konflikcie, co przełożyło się na niekorzystną dla niej treść zeznań tego świadka. Poddała też w wątpliwość pamięć 78 – letniego świadka w zakresie szczegółowych wymiarów sieni. Zdaniem odwołującej się dołączone do akt fotografie z 2002r. nie mogą stanowić dowodu nieistnienia spornej przybudówki w dacie wykonywania zdjęć, bo są fotografiami wykonywanymi z posesji J. S. zarośniętej drzewami i krzakami. Zarzuciła naruszenie art. 10 kpa oraz 73 i 9 kpa, tj. brak powiadomienia o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego i brak właściwej informacji i pouczeń o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Wytknęła decyzji naruszenie art. 107 par. 1 i par. 3 kpa i końcowo stwierdziła, iż organ działał w sposób stronniczy, był pozbawiony obiektywizmu, nie postępował zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, jak i przepisami prawa budowlanego. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpoznaniu powyższego odwołania, które poprzedzone zostało umożliwieniem stronom końcowego zaznajomienia się z całością akt sprawy, decyzją z dnia [...].10.2010r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu swojej decyzji wskazał na zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ I instancji oraz na rozbieżne w treści dowody z zeznań świadków. Podał, iż niewątpliwe jest to, że budynek mieszkalny drewniany skarżącej powstał w latach 60 – tych ubiegłego stulecia. Biorąc pod uwagę, że na mapie ewidencyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego w 1979r. została wkreślona jedynie przybudówka drewniana, a mapa była zaktualizowana dopiero w 2009r. wykluczyć należy wykonanie przybudówki murowanej w dacie budowy domu. Fotografie wykonane 23.09.2002r w trakcie postępowania w sprawie stanu technicznego budynku J. S., graniczącego z budynkiem skarżącej, dowodzą braku istnienia w tym czasie spornej przybudówki murowanej z kominem i podwyższonym dachem. Stara przybudówka była mniejsza od obecnej murowanej ze schodami. Powyższe i zeznania części świadków, rzutują na ustalenie, że sporna przybudówka ze schodami powstała po 23.09.2002r. Zważywszy na datę samowoli budowlanej i jej zakres, zastosowanie mają przepisy art. 48 ustawy Prawo budowlane. Jednym z warunków legalizacji samowoli budowlanej jest wypełnienie przez inwestora obowiązków polegających na sporządzeniu i przedłożeniu dokumentów niezbędnych do zalegalizowania robót, których to obowiązków w sprawie niniejszej skarżąca nie wykonała, co skutkować musiało nakazaniem rozbiórki. W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję ostateczną M. P. zarzuciła organowi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 9, 10, 73, 77, 79, 80 i 107 par. 3 i podnosząc zarzut ich naruszenia wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. Uzasadnienie skargi pokrywa się z uzasadnieniem odwołania. Skarżąca dokonuje własnej, szczegółowej a polemicznej z oceną organu, oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Inaczej niż organ interpretuje materiał dowodowy wyprowadzając z jego treści wnioski odmienne od tych, które wysnuł organ. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu. W sprawie niniejszej przedmiotem ustaleń i oceny organów nadzoru budowlanego były roboty budowlane polegające na rozbudowie drewnianego budynku mieszkalnego skarżącej o murowaną przybudówkę ze schodami. Prawotwórcze znaczenie miało ustalenie daty rozbudowy gdyż od tego ustalenia uzależnione było stosowanie właściwej procedury legalizacyjnej. Temu ustaleniu poświęcone zostało całe postępowanie dowodowe, które – zdaniem sądu – przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy a wyniki postępowania zostały ocenione w sposób obiektywny i bezstronny. Sądowa kontrola prawidłowości ustalenia przez organ administracji stanu faktycznego sprawy, jest dokonywana w oparciu o analizę akt administracyjnych oraz zawartych w aktach sądowych pism procesowych stron. Sąd sprawdza czy materiał dowodowy rzeczywiście pozwalał organowi na wysnucie wniosku, który legł u podstaw stosowanego prawa materialnego i końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Kontrolą sąd obejmuje też prawidłowość zgromadzenia materiału dowodowego oraz zachowanie przez organ zasad określonych w przepisach prawa procesowego, które rządzą przyjętą teorią dowodów i trybem ich przeprowadzenia. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego statuują zasadę otwartego systemu środków dowodowych wyrażając ją w art. 75 par. 1 stwierdzeniem, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje, zatem, formalna teoria dowodowa, według której daną okoliczność udowodnić można wyłącznie określonymi środkami dowodowymi. Katalog dowodów zawarty w art. 75 par. 1 kpa nie tylko nie jest przy tym zamknięty (wynika to z użycia zwrotu "w szczególności"), ale i kolejność wymienionych w przepisie dowodów nie tworzy między nimi hierarchii. Co do zasady nie ma więc różnic w mocy dowodowej poszczególnych środków dowodowych. Zasada równej mocy dowodowej dowodów doznaje jednak w kodeksie postępowania administracyjnego wyłomu w odniesieniu do dowodu z dokumentu urzędowego (publicznego). Kodeks postępowania administracyjnego w art. 76 par. 1 stanowi, ze dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Moc dowodowa dokumentu urzędowego ma szczególne znaczenie w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, w którym prowadzący postępowanie jest obowiązany respektować dokumenty wystawione przez inne, kompetentne organy administracji publicznej, chyba że zostanie skutecznie przeprowadzony dowód przeciwko treści dokumentu stosownie do zapisu art. 76 par. 3 kpa. Drugą regułą administracyjnego postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów wyrażona przepisem art. 80 kpa. Oznacza ona prawo organu do oceny wartości dowodowej poszczególnych dowodów w sposób nieskrępowany odgórnymi założeniami, ale według swej wiedzy, doświadczenia, wewnętrznego przekonania oraz zgodnie z prawidłami logiki oraz obowiązującą teorią dowodów. Swobodna ocena dowodów to ocena oparta na materiale dowodowym znajdującym się w aktach, wszechstronnie rozważonym, z uwzględnieniem znaczenia szczególnej mocy dowodowej dokumentów, o ile były dowodami w sprawie, przy przeprowadzeniu logicznego rozumowania. Odnosząc opisane wyżej reguły, rządzące postępowaniem dowodowym, do kontrolowanej sprawy, stwierdzić należy, iż organy administracji miały podstawy do wyprowadzenia wniosku co do dokonania rozbudowy budynku skarżącej w okresie wskazywanym przez inicjatora postępowania J. S., który to okres nie pokrywał się z datą budowy podawaną przez skarżącą. Ustalenie daty rozbudowy na okres po 2002r. nastąpiło po rozważeniu całokształtu dowodów zebranych w sprawie: oględzin, zeznań świadków, fotografii, map ewidencyjnych. Organy obu instancji widziały rozbieżność treści zeznań świadków i z tych przyczyn zeznania skonfrontowały z dowodami rzeczowymi: mapami ewidencyjnymi, fotografiami, wynikami oględzin. Do ustalenia okresu realizacji murowanej przybudówki doszło w następstwie rozważenia treści zeznań świadków na tle innych dowodów świadczących o prawdopodobnym okresie budowy. Szczególny nacisk organy położyły na treść map ewidencyjnych, na które naniesione zostały zabudowania na nieruchomości skarżącej. Organ II instancji wyraźnie w uzasadnieniu swojej decyzji pisze, iż biorąc pod uwagę, że na mapie ewidencyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego w 1979r. znajduje się jedynie przybudówka drewniana, wykluczyć należy, iż przybudówkę murowaną (sporną) zrealizowano w okresie wskazywanym przez skarżącą tj. w momencie budowy budynku mieszkalnego. Jest to wywód, któremu nie można odmówić logiki. Kontury budynków zawsze są jednym z elementów mapy ewidencyjnej zgodnie z par. 28 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U z 2001r. Nr 38, poz. 454). Brak zinwentaryzowania spornej przybudówki na mapie sporządzonej w 1979r. jest dowodem nieistnienia tego elementu zabudowy działki skarżącej w tej dacie a w konsekwencji świadectwem braku wiarygodności twierdzeń skarżącej jakoby przybudówka murowana powstała jednocześnie z budową całego domu 50 lat temu (nota bene w całości drewnianego). Wyrys z mapy ewidencyjnej jest przy tym dowodem o szczególnej mocy dowodowej gdyż jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 par. 1 kpa. Wyrysy map ewidencyjnych właściwy dysponent zasobu geodezyjnego i kartograficznego opatruje pieczęcią poświadczającą zgodność dokumentu z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, datą i podpisem osoby upoważnionej do reprezentowania organu. Strona skarżąca nie przeprowadziła skutecznego dowodu przeciwko treści dokumentu w postaci mapy albowiem za taki przeciwdowód nie mogą być uznane gołosłowne stwierdzenia o nierzetelności "wrysowania" konturów budynku na mapę sporządzoną w 1979r. Organy nadzoru budowlanego wskazały też na dwa inne dowody podważające wiarygodność twierdzeń skarżącej, bo świadczące o odmiennym okresie realizacji przybudówki murowanej niż całego budynku, a przypadającym na lata po roku 2002. Z fotografii budynku mieszkalnego skarżącej i graniczącego z nim budynku J, S,, sporządzonych na użytek prowadzonego w roku 2002 postępowania w sprawie stanu technicznego budynku sąsiada, wynika, że przybudówka budynku skarżącej istniejąca w dacie ówczesnych oględzin (23.09.2002r.) miała wymiary mniejsze od przybudówki dziś istniejącej (vide: fotografie k. 59 akt administracyjnych oraz powiększona kopia fotografii nr 2 z k. 59 akt z naniesionym na tę kopię zarysem wymiarów dzisiejszej przybudówki). Z oględzin natomiast wynikało (vide: protokół z oględzin z dnia 28.10.2009r. – k. 64-63 akt administracyjnych), że zachowane od strony działki sąsiada pozostałości dawnego ogrodzenia – cokolik betonowy oraz słupek betonowy sięgają rogu starej przybudówki, co świadczy o różnym okresie realizacji przybudówki drewnianej od przybudówki murowanej, jako że ogrodzenie między działkami stało na przedłużeniu granicznej ściany przybudówki. Na wynik dowodu z oględzin powołał się w uzasadnieniu decyzji organ nadzoru budowlanego I instancji (strona druga uzasadnienia decyzji), a na dowody z fotografii z 2002roku obydwa organy (strony drugie uzasadnień obu decyzji). Przy opisanym wyżej materiale dowodowym organy nadzoru budowlanego miały prawo w ramach swobodnej oceny dowodów dokonać wyboru wersji wydarzeń wskazywanej przez inicjatora postępowania, że po roku 2002 doszło do samowolnej rozbudowy budynku mieszkalnego skarżącej o murowaną przybudówkę ze schodami. Ustalenie faktu, który legł u podstaw zastosowanej sankcji, nastąpiło więc bez zarzuconego skargą naruszenia art. 77 i 80 kpa, bo w następstwie wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, przy ocenie całokształtu dowodów w ich wzajemnym powiązaniu i przy zachowaniu logicznego rozumowania. Roboty budowlane polegające na rozbudowie obiektu budowlanego od początku obowiązywania ustawy Prawo budowlane z 7.07.1994r. były zaliczane, i są do dzisiaj, do budowy obiektu budowlanego (vide: definicja pojęcia "budowy" ujęta w art. 3 pkt 6 ustawy) i jako takie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Takim pozwoleniem skarżąca się nie legitymowała, co jest bezsporne, a co musiało mieć przełożenie na konieczność poddania samowolnie zrealizowanej części obiektu budowlanego procedurze legalizacyjnej przewidzianej brzmieniem przepisu art. 48 prawa budowlanego z daty stosowania tego przepisu. Postanowieniem z dnia [...].03.2010r. wydanym z powołaniem się na art. 48 ust. 2 i ust. 3 prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego nałożył na skarżącą konieczne dla legalizacji obowiązki zobowiązując do przedłożenia w terminie do 30.07.2010r kompletnego projektu budowlanego, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dopuszczającej lokalizację przybudówki bezpośrednio przy granicy działki oraz oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W zakreślonym terminie skarżąca nie wykonała nałożonych obowiązków, co skutkować musiało decyzją o nakazie rozbiórki stosownie do treści art. 48 ust. 1 prawa budowlanego. W skardze wywiedzionej do sądu skarżąca nie podnosi zarzutów przeciwko postanowieniu nakładającym obowiązki legalizacyjne, które – z racji wyłączenia dopuszczalności odrębnego zaskarżenia – może być kwestionowane w skardze na końcową decyzję. Sąd z urzędu także nie dopatruje się błędów postanowienia i wyjścia treścią nałożonych obowiązków poza zakres wymagań ustawowych. Z par. 12 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu przepisu z daty nakładania obowiązków legalizacyjnych, wynika, że o dopuszczalności usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki przesądza albo miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo decyzja o warunkach zabudowy. Dla terenu inwestycji, jak ustalił organ, nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego a zatem o dopuszczalności lokalizacji przybudówki przy granicy nieruchomości musiałaby przesądzić decyzja o warunkach zabudowy. Pozostałe nałożone obowiązki konieczne dla legalizacji wynikają z treści art. 48 ust. 3 prawa budowlanego. Pozostałe zarzuty skargi także skutecznie nie podważają legalności decyzji. Prawdą jest, że organ I instancji swoją decyzję wydał przy braku poprzedzenia jej końcową informacją dla stron o zebranym materiale dowodowym i możliwości ustosunkowania się do całości zgromadzonych dowodów, co formalnie nie było zgodne z treścią art. 10 kpa. Skład orzekający sądu jest jednak zdania, że do naruszenia art. 10 kpa, prowadzącego do uchylenia decyzji, dochodzi w sytuacji wykazania przez stronę, że uchybienie obowiązkowi informacji uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej i miało istotny wpływ na wynik sprawy (tak też WSA w Opolu w wyroku z dnia 30.01.2009r. sygn. IISA/Op 15/08, Lex nr 519812). Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 23.09.2009r. sygn. akt IISA/Sz 747/09 (Lex nr 580340) stwierdził, że naruszenie art. 10 par. 1 kpa nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeżeli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. W sprawie niniejszej skarżąca przez cały tok postępowania przed organem I instancji aktywnie w nim uczestniczyła będąc obecną przy czynnościach dowodowych przeprowadzanych przez organ prowadzący postępowanie, składając pisma ustosunkowujące się do twierdzeń inicjatora postępowania i treści zeznań świadków czy występując o wydanie kopii z akt postępowania. Powiadomiona przez organ II instancji o możliwości wyrażenia końcowego stanowiska przed podjęciem ostatecznej decyzji w sprawie, nie skorzystała z tego prawa. W skardze poza formalnym podniesieniem zarzutu naruszenia art. 10 kpa, nie rozwija, jakim czynnościom z jej strony przeszkodził brak wiedzy o możliwości skorzystania przed organem I instancji z uprawnienia przewidzianego art. 10 kpa do końcowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Nadto treść skargi, w której skarżąca przytacza sformułowania organu i zeznania świadków dowodzi bardzo dobrej znajomości akt postępowania. Powyższe okoliczności razem wzięte pod uwagę utwierdzają sąd w przekonaniu, że nie doszło w sprawie do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzucane naruszenie art. 73 kpa nie miało w sprawie miejsca. Skarżąca nie była pozbawiona dostępu do akt postępowania, czego wyrazem jest udokumentowany w aktach fakt wydawania na jej prośbę uwierzytelnionego odpisu protokołu z oględzin z dnia 28.10.2009r. (k. 65 akt administracyjnych), oraz uwierzytelnionych kopii protokołów zeznań świadków i wniosku inicjującego postępowanie (k. 72 akt administracyjnych) tj. korzystania z jednej z form realizacji dostępu strony do akt administracyjnych. Nigdy też nie zostało wydane w stosunku do skarżącej postanowienie odmawiające dostępu do akt sprawy, konieczność wydania którego w przypadku odmowy udostępnienia stronie akt wynika z treści art. 74 par. 2 kpa. Niewydanie postanowienia, o jakim mowa w art. 74 par. 2 kpa, przy braku skargi strony na bezczynność w tym zakresie, stwarza domniemanie zapewnienia stronie dostępu do akt postępowania. Zarzut braku powiadomienia skarżącej o miejscu i czasie przesłuchania świadków w osobach K. E. M. i M. M. T. został podniesiony przy pominięciu okoliczności, że świadkowie ci nie byli słuchani przed organem bezpośrednio prowadzącym postępowanie, ale w drodze pomocy prawnej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z uwagi na miejsce zamieszkania tych świadków. Wezwanie do udzielenia pomocy prawnej przez inny organ administracji publicznej przewidziane art. 52 kpa, jest wiążące dla organu, który tę pomoc prawną świadczy, w zakresie określonym w odezwie tj. żądaniu udzielenia pomocy. Organ wezwany do przesłuchania świadków w drodze pomocy prawnej może podejmować tylko te czynności, do których został zobowiązany, oraz tylko w takim zakresie podmiotowym, jak został w żądaniu wyznaczony. Nie jest więc zobowiązany do samodzielnego ustalania kręgu stron postępowania. Nadto, zdaniem sądu, skarżąca nie wykazała, iż brak powiadomienia jej przez organ odbierający zeznania od wyżej wymienionych świadków, mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zeznania tych świadków nie stanowiły przecież samodzielnej podstawy ustaleń organu. Zeznania wszystkich świadków zostały skonfrontowane z dowodami rzeczowymi. Zarzut naruszenia art. 9 kpa jest zarzutem gołosłownym, gdyż skarżąca nie precyzuje, jakiej konkretnie informacji czy pouczenia została pozbawiona przez organ, a zarzut naruszenia art. 107 par. 3 kpa jest zarzutem niezasadnym, albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji – wbrew twierdzeniom skarżącej – wskazuje fakty uznane za udowodnione oraz przyczyny, dla których niektórym dowodom odmówiono wiarygodności i wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze skargę jako niezasadną oddalono (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)