IV SO/Wr 2/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. G. o wymierzenie D. Kuratorowi Oświaty we W. grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: oddalić wniosek o wymierzenie grzywny. W dniu 30 listopada 2010 r. D. Kurator Oświaty we W. przekazał tutejszemu Sądowi skargę R. G. na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą akt IV SAB/Wr 62/10 Niniejsza skarga została opatrzona przez skarżącego datą 22 października 2010 r. Do skargi dołączono potwierdzenie jej elektronicznego wniesienia do organu w tym właśnie dniu. W piśmie z dnia 27 grudnia 2010 r., skierowanym do tutejszego Sądu, R.G. zawarł wniosek o wymierzenie organowi grzywny za rażące przekroczenie terminu przekazania skargi i akt sprawy Sądowi. Wnioskodawca podniósł, że zgodnie z art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej termin ten wynosi 15 dni, natomiast w rzeczywistości przekazanie skargi i akt do Sądu zajęło D. Kuratorowi Oświaty ponad 30 dni. W odpowiedzi na wniosek skarżącego, D. Kurator Oświaty wniósł o jego oddalenie wskazując, że jest bezzasadny. Jednocześnie podał, iż wyjaśniał już wnioskodawcy kwestię kłopotów, jakie miał z odbiorem poczty elektronicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Redakcja tego przepisu, którego celem jest dyscyplinowanie organów do terminowego wykonywania obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a., w myśl której Sąd może orzec o nałożeniu grzywny wskazuje, że podejmując rozstrzygnięcie Sąd winien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a nie tylko sam fakt naruszenia tego przepisu. W szczególności do okoliczności takich należy okres, jaki upłynął od wniesienia skargi i przyczyny niewypełnienia obowiązku w terminie, a także okoliczność, czy organ przed rozpatrzeniem wniosku obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Od ogólnej zasady obowiązku przekazania skargi Sądowi w terminie trzydziestu dni istnieje wyjątek w postaci art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Będący w stosunku do powyższej regulacji przepisem szczególnym stanowi on, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Z akt sprawy wynika, iż skargę do Sądu, za pośrednictwem organu właściwego, R.G. wniósł dnia 22 października 2010 r. drogą elektroniczną. Potwierdza to załączony do skargi stosowny wydruk. W znajdującym się w aktach sprawy piśmie z dnia 3 stycznia 2011 r. Kurator nie kwestionuje tej daty. Wyjaśnia natomiast, iż wszelkie opóźnienia w odbiorze poczty elektronicznej spowodowane były niewłaściwym funkcjonowaniem elektronicznej platformy usług administracji publicznej EPUAP. Skoro zatem skarga wpłynęła do organu właściwego dnia 22 października 2010 r., przekazana zaś została Sądowi w dniu 30 listopada 2010 r., niewątpliwie przekroczony został piętnastodniowy termin na dokonanie tej czynności. W opinii Sądu, przekroczenie tego terminu nie było jednak aż tak znaczne aby koniecznym było wymierzenie D. Kuratorowi Oświaty grzywny. Tym bardziej, że skargę przekazał Sądowi przed złożeniem przez R.G. wniosku o wymierzenie grzywny. Również powody niedotrzymania terminu przekonują Sąd, że w tym przypadku wymierzenie grzywny jest bezzasadne. W tej sytuacji, orzeczono jak w sentencji postanowienia.