I SA/Sz 795/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że 3 lipca 2003 r. powstał dług celny oraz obowiązek zapłaty należnego podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci samochodu osobowego marki [...][...] nr nadwozia [...], zgłoszonego do wspólnej procedury tranzytu na podstawie zgłoszenia celnego T2 nr [...] z dnia 26 czerwca 2003 r. i zarejestrowanego w Oddziale Celnym w ewidencji towarów wprowadzonych na polski obszar celny pod pozycją [...]w dniu [...]r. Kwotę długu celnego określono w wysokości [...] zł, kwotę odsetek od tego długu w wysokości [...] zł, podatku akcyzowego w wysokości [...] zł, a podatku od towarów i usług (VAT) w wysokości [...] zł. Za osoby zobowiązane do uiszczenia ww. należności uznano firmę F oraz S L, natomiast postępowanie prowadzone w stosunku do A K zostało umorzone. Po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania wniesionego przez S L, Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...]z dnia [...]r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Pismem z 3 sierpnia 2009 r. S L wniósł o uchylenie ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] r. w części dotyczącej nałożenia obowiązku zapłaty należności celnych w trybie art. 2651 Kodeksu celnego oraz o wznowienie postępowania w przedmiocie obowiązku zapłaty należności podatkowych w trybie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wniosek o wznowienie postępowania w ww. zakresie Podatnik uzasadnił stwierdzeniem, że przedmiotowa decyzja wydana została "na podstawie fałszywego dowodu (niepodbita karta dokumentu T2), który to dowód został uzyskany w wyniku przestępstwa polegającego na niedopełnieniu obowiązków służbowych przez funkcjonariusza celnego na przejściu granicznym w K – a to niedopełnienie obowiązków było konsekwencją odmowy wręczenia celnikowi żądanej przez niego korzyści majątkowej"). Ponadto Wnioskodawca zażądał, aby we wznowionym postępowaniu "rozszerzono postępowanie dowodowe" poprzez przeprowadzenie dodatkowych dowodów w postaci przesłuchań wskazanych trzech świadków, a także poprzez skierowanie zapytania do Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców w celu potwierdzenia, że przedmiotowy samochód nie został nigdy zgłoszony do ewidencji pojazdów i w związku z tym nie mógł być nigdy użytkowany na terytorium RP. Wobec tego, iż organem właściwym do przeprowadzenia postępowania o wznowienie postępowania w przedmiocie obowiązku zapłaty należności podatkowych w trybie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej był Dyrektor Izby Celnej, postanowieniem z dnia [...]r. wznowił on postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem ww. decyzji nr [...] z dnia [...]., w części dotyczącej obowiązku zapłaty należności podatkowych. W toku wznowionego postępowania organ odmówił uwzględniania żądania przeprowadzania dowodów wskazanych przez S L w piśmie z dnia 3 sierpnia 2009 r. Podstawą takiego rozstrzygnięcia był fakt, że istotą żądań były kwestie wynikające z przepisów prawa celnego, podczas gdy przedmiotem wznowionego postępowania były zagadnienia związane z obowiązkiem zapłaty należności podatkowych - podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. Dyrektor Izby Celnej decyzją nr [...] z dnia [...] odmówił uchylenia swojej decyzji nr [...] z [...]r. w części dotyczącej obowiązku zapłaty należności podatkowych. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ wskazał, że w toku wznowionego postępowania nie stwierdził występowania przesłanek wymienionych we wniosku S L, określonych w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 2 O.p., tj. nie stwierdził, by dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe lub decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że S L nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających spełnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 2 O.p. - w części dotyczącej postępowania podatkowego - oraz, że po zbadaniu dodatkowo istnienia pozostałych przesłanek z art. 240 § 1 O.p., nie stwierdził, aby zaszła którakolwiek z nich. W odwołaniu od tej decyzji S L zarzucił, iż jest ona niezgodna ze stanem faktycznym i rażąco dla niego niesprawiedliwa oraz, że postępowanie prowadzone było niestarannie, tzn. niedokładnie i niewnikliwie. Ponadto odwołujący się przytoczył kilka, według niego znaczących w sprawie faktów, tj.: 1) brak rejestracji pojazdu w jakimkolwiek urzędzie w Polsce, 2) istnienie zorganizowanej grupy przestępczej na przejściu granicznym w K (od 2002 do 2007 roku) i liczne uchybienia proceduralne dowiedzione pracującym tam ówcześnie celnikom i strażnikom granicznym, które w sposób znaczący uprawdopodobniają jego zeznania, a których Urząd Celny nie wziął pod uwagę i nie postarał się sprawdzić, 3) zaniechanie przesłuchań świadków zdarzenia, w sytuacji gdy aż trzy osoby były naocznymi świadkami tego, że samochód przekroczył granice RP. S L podniósł w związku z tym, iż dług celny nigdy nie powstał. Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...]z dnia [...]r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły wskazane przez S L przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 2 O.p. Odnośnie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 1 organ wskazał, że Strona nie przedłożyła właściwemu organowi dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że ww. zgłoszenie celne T2, było sfałszowane. Odnosząc się do przesłanki wydania decyzji w wyniku przestępstwa (art. 240 § 1 pkt 2), organ wyjaśnił, że Ordynacja podatkowa posługuje się pojęciem "przestępstwa" w rozumieniu przepisów prawa karnego, i również w tym przypadku przestępstwo powinno być stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądowym (sądu karnego). Ponadto w uzasadnieniu decyzji wskazano, że po zbadaniu dodatkowo istnienia pozostałych przesłanek z art. 240 § 1 O.p., organ odwoławczy nie stwierdził, aby wystąpiła którakolwiek z nich. Organ - odnosząc się do stwierdzenia Strony, że w sprawie dług celny nigdy nie powstał – wyjaśnił, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy wznowienia postępowania w części odnoszącej się do obowiązku zapłaty należności podatkowych, zatem kwestia istnienia długu celnego nie może być przedmiotem badania w niniejszej sprawie. Stanowiłoby to bowiem wykroczenie zarówno poza tryb nadzwyczajny, jakim jest wznowienie postępowania, jak i poza treść zaskarżonej decyzji, która dotyczy jednie należności podatkowych. W związku z tym organ wyjaśnił też, że w toku wznowionego postępowania odmówił uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodów wskazanych przez Stronę we wniosku o wznowienie postępowania, ponieważ istotą żądań były kwestie wynikające z przepisów prawa celnego, podczas gdy przedmiotem wznowionego postępowania były zagadnienia związane z obowiązkiem zapłaty należności podatkowych – podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. Wprawdzie te zobowiązania podatkowe są wynikiem powstania długu celnego, zatem istnieje związek pomiędzy zobowiązaniem celnym a zobowiązaniem podatkowym, to jednak postępowania dotyczące tych zobowiązań prowadzone są w oparciu o odrębne regulacje prawne: przepisy celne oraz przepisy podatkowe. Zdaniem organu odwoławczego, skoro zatem zagadnienie powstania długu celnego nie może być w przedmiotowej sprawie kwestionowane, to również w pełni uzasadnione jest nie przeprowadzenie dowodów, które mogą mieć znaczenie wyłącznie dla powstania długu celnego – takimi są właśnie kwestie związane z wyprowadzeniem pojazdu poza obszar Wspólnoty, czy też jego rejestracją w Polsce. Skarżąc decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, reprezentowany przez pełnomocnika Skarżący zarzucił tej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: 1) art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego niniejszej sprawy, zarówno w zakresie istnienia przesłanek do wznowienia postępowania, jak i występowania podstaw uchylenia decyzji obciążającej między innymi Skarżącego obowiązkiem zapłaty długu celnego i należności podatkowych, 2) art. 180 § 1 w związku z art. 187 § 1 i art. 188 O.p. poprzez nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego niezbędnego do rzetelnego i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zgodnego z zasadą praworządności i legalności, a w szczególności - poprzez oddalenie wniosków dowodowych Skarżącego, 3) art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez rozpatrzenie sprawy bez zawieszenia postępowania pomimo, że jej rozstrzygnięcie zależało od decyzji innego organu, 4) art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą nowe okoliczności faktyczne i dowody, pomimo ujawnienia takowych okoliczności i dowodów przez Skarżącego w kierowanych do organu pismach. Podnosząc takie zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi – w odniesieniu do zarzutu opisanego w pkt. 1 – Skarżący podniósł, że oczywistym jest (i to od samego początku rozpoznawania przez organ wniosku o wznowienie postępowania) fakt, że Skarżący nie dysponuje wyrokami właściwych sądów stwierdzającymi sfałszowanie zgłoszenia celnego T2, czy popełnienie przestępstwa łapówkarstwa przez funkcjonariusza celnego w K, skoro jednak Skarżący - po otrzymaniu od organu stosownego pouczenia - jednoznacznie wskazał, że takimi dowodami nie dysponuje, to rolą tego organu było przeprowadzenie dokładnej analizy, czy rzeczywiście w sprawie nie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania, i to niekoniecznie te wymienione przez Stronę, lecz także pozostałe. Wznowienie postępowania może bowiem nastąpić także z urzędu. Zdaniem Skarżącego, organy podatkowe winny w sposób szczególny dbać o przestrzeganie przepisów proceduralnych oraz analizować sprawę także w interesie Strony, a zatem jeśli nawet dwie pierwsze z podstaw wznowienia postępowania nie zaistniały, gdyż nie sposób ich obecnie wykazać w trybie oczekiwanym przez ustawodawcę i doktrynę, to zachodzi w niniejszej sprawie inna podstawa wznowienia, którą jest ujawnienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i dowodów (art. 240 § 1 pkt 5 O.p.), szczegółowo opisanych przez Skarżącego w kierowanych do organu pismach i wyjaśnieniach. Uzasadniając zarzuty opisane w pkt. 2 i 4, Skarżący podniósł, że organ prowadzący postępowanie po jego wznowieniu, z uwagi na obowiązki wynikające z art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 i art. 188 O.p., winien przeprowadzić dowody wnioskowane przez Stronę, celem zebrania całego materiału dowodowego, umożliwiającego podjęcie rzetelnego rozstrzygnięcia zarówno w kwestii, jaką było istnienie podstawy wznowienia postępowania, jak też co do merytorycznego rozstrzygnięcia zagadnienia, tj. czy decyzja stwierdzająca powstanie obowiązku zapłaty należnych podatków była zgodna z prawem i stanem faktycznym, czy też powinna zostać uchylona w całości - jako niezgodna z porządkiem prawnym. W ocenie Skarżącego, organ popadł w wewnętrzną sprzeczność swojego stanowiska, z jednej strony argumentując odmowę przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów, z drugiej zaś strony wskazując wprost, iż: "zobowiązanie podatkowe jest wynikiem powstałego długu celnego" - co tym bardziej uzasadnia wniosek Strony, co do konieczności przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Gdyby bowiem one wykazały, że obowiązek celny nie powstał, to nie byłoby także podstawy do obciążania Skarżącego obowiązkiem zapłaty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Uzasadniając zarzut opisany w pkt. 3 skargi, Skarżący podniósł, że jeżeli uznać za zasadne stanowisko organu, iż część wniosku Strony (w zakresie długu celnego) powinien rozpoznawać inny organ, tj. Naczelnik Urzędu Celnego, i skoro okoliczności ewentualnie ustalone przez ten organ w innym postępowaniu miałyby lub nawet tylko mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w tej sprawie, to koniecznym było zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania dotyczącego długu celnego. Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy doskonale wiedział o wszczęciu takiego postępowania oraz jego przedmiocie i dlatego powinien podjąć z urzędu decyzję o zawieszeniu postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez inny organ, czy w ogóle istnieje dług celny, co z kolei ewentualnie warunkowałoby powstanie obowiązku podatkowego i wpływało w sposób oczywisty na bieg i rozstrzygnięcie niniejszego postępowania. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt. 3 skargi, tj. naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p., poprzez rozpatrzenie sprawy bez zawieszenia postępowania pomimo, że jej rozstrzygnięcie zależało od decyzji innego organu, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w myśl przywołanego art. 201 § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W ocenie organu odwoławczego, taka sytuacja nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie, w której organ był zobligowany do badania tylko kwestii wystąpienia wskazanych przez Skarżącego przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p. w kontekście zobowiązania podatkowego. W postępowaniu prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Celnego w zakresie wniosku S L o uchylenie w trybie art. 2651 pkt 1 Kodeksu celnego decyzji nr [...] z dnia [...] r. - w części dotyczącej nałożenia obowiązku zapłaty należności celnych - organ ten jest ograniczony do badania tylko przesłanek określonych w tym przepisie (tj. czy przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony), i wynik tego postępowania nie będzie miał wpływu na kwestię zaistnienia jakichkolwiek przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Zdaniem organu, rozstrzygnięcie dokonane przez Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie nie może więc stanowić zagadnienia wstępnego dla rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należy oddalić, bowiem decyzja ta nie narusza prawa. Na wstępie należy wyjaśnić, że wznowienie postępowania podatkowego jest instytucją procesową, która ma na celu ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy zaistnieją przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie w sprawie wznowienia jest nowym postępowaniem administracyjnym, odrębnym od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (instancyjnym) - ze wszystkimi tej odrębności konsekwencjami. W razie stwierdzenia, że zaistniały formalne podstawy wznowienia postępowania, tj. żądanie wznowienia zostało zgłoszone przez stronę (art. 241 § 1 O.p.), powołała ona podstawy wznowienia określone w art. 240 § 1 O.p. i zostały zachowane terminy określone w art. 241 § 2 pkt 1 i 2 O.p. do wniesienia podania o wznowienie postępowania, organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.), które otwiera drugą fazę postępowania (art. 243 § 2 O.p.), tj. postępowanie rozpoznawcze (wyjaśniające). Celem postępowania rozpoznawczego jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia oraz w razie pozytywnego tej czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. Granice postępowania rozpoznawczego sprawy podatkowej wyznaczone są sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną. Należy przy tym podkreślić, że postępowanie wznowieniowe nie jest kolejną, trzecią instancją merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej, lecz jest postępowaniem prowadzonym w trybie nadzwyczajnym służącym do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej w postępowaniu obarczonym jedną z wad wymienionych w art. 241 § 1 O.p. i dlatego zasadniczą, wstępną kwestią jest ustalenie, czy wystąpiła w sprawie jedna (lub więcej) z takich przesłanek pozwalających na ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. W przeciwnym razie organ podatkowy odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 245 § 1 pkt 1 i 2 – z zastrzeżeniem pkt. 3 - O.p.). Zgodnie z art. 240 § 1 O.p.: "W sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132; 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji;" - pominięto punkty 8 – 11 nie mogące mieć znaczenia w przedmiotowej sprawie. W myśl § 2 tego artykułu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa. Ponadto, zgodnie z § 3 tegoż artykułu, z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 i 2 można wznowić postępowanie także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn, określonych w przepisach prawa. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania zwyczajnego było określenie S L (i innemu podmiotowi) kwoty wynikającej z długu celnego, kwoty odsetek oraz kwot podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług - w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci ww. samochodu osobowego, zgłoszonego do wspólnej procedury tranzytu na podstawie zgłoszenia celnego z dnia 26 czerwca 2003 r. i zarejestrowanego w Oddziale Celnym w ewidencji towarów wprowadzonych na polski obszar celny. Postępowanie to zostało zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...]r. Składając wniosek o wznowienie postępowania w części dotyczącej należności podatkowych, S L wskazał, że przedmiotowa decyzja wydana została "na podstawie fałszywego dowodu (niepodbita karta dokumentu T2), który to dowód został uzyskany w wyniku przestępstwa polegającego na niedopełnieniu obowiązków służbowych przez funkcjonariusza celnego na przejściu granicznym w Kj, a to niedopełnienie obowiązków było konsekwencją odmowy wręczenia celnikowi żądanej przez niego korzyści majątkowej" – co prawidłowo zostało przez organ zakwalifikowane jako wskazanie przesłanek z art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p. Wnioskodawca ani przy wniosku, ani na żądanie organu, nie przedstawił dowodu w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że ww. zgłoszenie celne T2 było sfałszowane albo, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Bezsporne jest w sprawie, że takie orzeczenia nie zostały wydane w odniesieniu do zdarzeń objętych przedmiotowym postępowaniem, nie toczyło się też postępowanie karne w tym zakresie. Zdaniem Sądu, już z tego powodu, przy uwzględnieniu również faktu, iż w sprawie nie występują okoliczności o których mowa w art. 240 § 2 O.p. (tj. oczywistość sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa), zasadnie uznano w zaskarżonej decyzji, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p. – wskazane we wniosku Skarżącego. W zaskarżonej decyzji wskazano też, że po zbadaniu dodatkowo istnienia pozostałych przesłanek z art. 240 § 1 O.p., organ odwoławczy nie stwierdził, aby wystąpiła którakolwiek z nich. Wprawdzie stwierdzenie to jest lakoniczne, jednak nie można uznać, by organ naruszył w ten sposób przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, gdy zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw do stwierdzenia tych innych przesłanek. Podnoszony w odwołaniu i w skardze zarzut nie przeprowadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów - tj. przesłuchania dwóch osób, mających być świadkami wywiezienia z Polski przez przejście graniczne w K przedmiotowego samochodu osobowego oraz przesłuchania funkcjonariusza celnego (byłego Naczelnika Oddziału Celnego), któremu Skarżący miał zgłosić fakt próby wyłudzenia od niego korzyści majątkowej przez funkcjonariusza celnego w K, a także zbadania, czy przedmiotowy samochód został zgłoszony do ewidencji pojazdów w Polsce – nie można uznać za naruszenie przepisów postępowania nakładających na organ obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Nie można też uznać - mając na uwadze te wnioski dowodowe - że wystąpiła przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wskazać należy, że granice przedmiotowej sprawy wyznaczył Skarżący we wniosku, żądając wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną – w części dotyczącej należności podatkowych. Postępowaniem tym nie były więc objęte kwestie związane z powstaniem długu celnego, przy czym mające być wykazane ww. wnioskami dowodowymi okoliczności miałyby w istocie wskazywać na podniesione już we wniosku przesłanki wznowienia, tj. oparcie decyzji na fałszywym dokumencie (zgłoszeniu celnym T2), na którym wskutek przestępstwa – zdaniem Skarżącego - nie odnotowano faktu wywiezienia pojazdu z Polski, a więc na omówione wyżej przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 i 2 O.p. Przesłanki te powinny być jednak wykazane (z zastrzeżeniem określonym w art. 240 § 2 O.p. – nie występującym w sprawie) odpowiednim orzeczeniem sądowym, tymczasem Skarżący nawet nie wnioskował o wszczęcie właściwego postępowania karnego. O fakcie fałszerstwa dokumentu lub popełnienia przestępstwa nie mógłby bowiem orzekać organ celny w przedmiotowym postępowaniu. Podniesione we wnioskach dowodowych okoliczności, które miałyby być wykazane ww. dowodami, nie mogą być więc uznane za "istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję" – o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez rozpatrzenie sprawy bez zawieszenia postępowania pomimo, że jej rozstrzygnięcie zależało od decyzji innego organu, stwierdzić należy, że zarzut ten nie jest zasadny. Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy nie zależało od rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Celnego na wniosek S L o uchylenie w trybie art. 2651 pkt 1 Kodeksu celnego decyzji nr [...] z dnia [...] r. - w części dotyczącej nałożenia obowiązku zapłaty należności celnych. Zgodnie z tym przepisem, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być na jej wniosek lub za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ celny, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Postępowanie w takiej sprawie ograniczone jest więc wyłącznie do badania przesłanek określonych w tym przepisie - czy przemawia za tym interes publiczny lub ważny interes strony. Wynik tego postępowania nie będzie miał zatem wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, w której badane jest istnienie innych przesłanek, określonych w art. 240 § 1 O.p. Rozstrzygnięcie dokonane w przytoczonej sprawie przez Naczelnika Urzędu Celnego nie może więc być uznane za zagadnienie wstępne dla rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie postępowania. Wobec tego brak było podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Nie znajdując zatem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja niezgodna jest z przepisami prawa materialnego lub uchybia przepisom prawa procesowego w stopniu mogącym mieć co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł o oddaleniu skargi.