II SA/Wa 1724/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Janusz Walawski Protokolant Referent stażysta Łukasz Kaflik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową oddala skargę. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), cofnął B. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej do ochrony osobistej, przyznane decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 1991 r. nr [...]. W motywach rozstrzygnięcia organ powołał się m.in. na fakt, iż Sąd Okręgowy w K. [...] Wydział Karny prawomocnym wyrokiem z dnia [...] stycznia 2009 r. o sygn. akt [...] warunkowo umorzył, na okres próby wynoszący jeden rok, postępowanie karne o popełnienie przez B. B. przestępstwa z art. 296 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) i art. 77 pkt 2 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji, wniesionym do Komendanta Głównego Policji, B. B. podniósł, że od piętnastu lat nie posiada broni, gdyż została mu ona skradziona podczas włamania do samochodu, o czym zawiadomił organy Policji. Wskutek tego zdarzenia odebrano mu też legitymację posiadacza broni, uznając, iż nie jest mu już potrzebna. W związku z tym, uważał, że nie jest zobowiązany do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji, mając za podstawę art. 138 § 2 kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4 i art. 18 ust. 5 pkt 3 i 4 ustawy o broni i amunicji oraz art. 104 i art. 268a kpa, cofnął B. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej do ochrony osobistej, przyznane decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 1991 r. nr [...]. Od powyższej decyzji B. B. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, w szczególności poprzez niewyjaśnienie oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także uniemożliwienie stronie zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 5 pkt 3 oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że przestępstwo, za popełnienie którego postępowanie karne wobec strony zostało warunkowo umorzone, nie jest objęte katalogiem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a zatem sam wyrok sądu, potwierdzający popełnienie takiego czynu, a takim bez wątpienia jest orzeczenie sądu odwoławczego, nie jest wystarczający do zastosowania konsekwencji administracyjnej, określonej w art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Ocena bowiem całości zgromadzonego materiału dowodowego nie wskazuje na istnienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, dlatego też, zdaniem Komendanta Głównego Policji, ta przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń w niniejszej sprawie nie zachodzi. Odnosząc się natomiast do kolejnych, zastosowanych przez organ I instancji, podstaw prawnych decyzji organ odwoławczy wskazał, że art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nie wypełniła obowiązku zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy. Ten z kolei przepis stanowi, że posiadacz pozwolenia na broń winien czynność tę wykonać niezwłocznie, nie później jednak niż ciągu 24 godzin od stwierdzenia tej utraty. Komendant Główny Policji podkreślił, iż analiza materiałów postępowania w niniejszej sprawie wskazuje, iż strona nie wykonała obowiązku zawiadomienia organu Policji o utracie broni. Zauważyć bowiem należy, iż – jak podnosi sam B. B. – od kilkunastu lat nie posiada on broni, ponieważ została mu skradziona podczas włamania do samochodu, o czym zawiadomił organy Policji, a wskutek tego zdarzenia odebrano mu również legitymację posiadacza broni, uznając, iż nie jest mu już potrzebna. Tymczasem, jak ustalił organ I instancji, wskutek przedmiotowego włamania nie odnotowano w materiałach organów ścigania jakiejkolwiek informacji na temat kradzieży broni gazowej strony. Nie potwierdziła się również przedstawiona przez B. B. informacja, jakoby fakt utraty broni został zgłoszony przez niego jednostce Policji. Zatem de facto z oświadczenia strony wynika, że nie dysponuje ona w chwili obecnej bronią gazową, natomiast postępowanie dowodowe wykazało, że nawet sama strona nie wie, kiedy dokładnie i w jakich okolicznościach ją utraciła. Faktem jest, że przedmiotową broń strona utraciła w latach dziewięćdziesiątych i nie zawiadomiła o tym fakcie organu Policji. Komendant Główny Policji podkreślił, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy ma charakter obligatoryjny, zatem nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w każdym przypadku, gdy posiadacz broni naruszył obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy. Odnosząc się do dalszych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez posiadacza broni zasad m.in. przechowywania broni i amunicji. W jego ocenie, B. B. nie dostosował się do obowiązujących w tym zakresie regulacji, bowiem posiadaną broń gazową przechowywał niewłaściwie, skutkiem czego była jej utrata w niewyjaśnionych okolicznościach. Strona nie zachowała więc należytej staranności przed takim zabezpieczeniem broni, aby nie dostała się ona w ręce osób nieuprawnionych. Organ dodał, iż to na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i amunicji, i żaden przepis, ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku. Podkreślił, że prawo do posiadania broni ma charakter szczególny, zaś dostęp do niej, z woli ustawodawcy, podlega ścisłej reglamentacji i nie każdy może takie prawo uzyskać, dlatego też na osoby, które otrzymały pozwolenie na broń, ustawodawca nałożył określone i restrykcyjne obowiązki w zakresie jej noszenia i przechowywania. Komendant Główny Policji stwierdził także, iż kolejnym obowiązkiem związanym z posiadaniem broni jest okresowe (co pięć lat) potwierdzanie zdolności zdrowotnej i psychologicznej do dysponowania bronią (art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji). Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 3 powołanej ustawy, orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzają, iż osoby te nie należą do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4, tj. osób z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychoruchowej, wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, czy też uzależnionych od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Obowiązek ten dotyczy wszystkich posiadaczy pozwolenia na broń do ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia, bez względu na to, czy pozwolenie to uzyskali na podstawie aktualnej ustawy o broni i amunicji czy – jak strona – nieobowiązującej już ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. z 1961 r. Nr 6, poz. 43 ze zm.). Organ odwoławczy podał, iż B. B. powyższego obowiązku nie wykonał, została zatem spełniona przesłanka z art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, pozwalająca organom Policji cofnąć w takim przypadku pozwolenie na posiadanie broni. Strona, nie przedstawiając bowiem stosownych i aktualnych orzeczeń, nie potwierdziła w sposób prawem nakazany swojej zdolności do dysponowania bronią, a zatem zachowaniu jej tak szczególnego i reglamentowanego prawa sprzeciwia się interes społeczny. Ponadto, w ocenie Komendanta Głównego Policji, kolejną podstawę do cofnięcia stronie pozwolenia na broń stanowił art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego pozwolenie to może zostać cofnięte w przypadku naruszenia przez osobę je posiadającą obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26. Ten zaś przepis stanowi, że osoba posiadająca pozwolenie na broń jest obowiązana w razie zmiany miejsca stałego pobytu zawiadomić o tym fakcie pisemnie właściwy organ Policji w terminie 14 dni od dnia tej zmiany. Organ podał, że B. B. zmienił miejsce stałego pobytu w grudniu 2001 r. i wbrew ww. obowiązkowi nie zawiadomił o tym właściwego organu Policji. Organ sam ustalił aktualny adres strony i zawiadomił ją o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji dodał również, że organ I instancji pouczył stronę o przysługujących jej prawach, wynikających z art. 10 § 1 kpa, zatem zarzut, iż uniemożliwiono jej czynny udział w postępowaniu należy uznać za bezzasadny. Wyznaczenie przez organ I instancji nowego terminu zakończenia postępowania w sprawie na dzień [...] czerwca 2010 r. miało umożliwić B. B. skorzystanie z przysługujących mu praw strony i nie obligowało organu Policji do "przymusowego" zwlekania z wydaniem decyzji do tego dnia, skoro od dnia [...] czerwca 2010 r., tj. od chwili doręczenia mu pisma z pouczeniem o przysługujących prawach, nie wyraził on jakiejkolwiek chęci zrealizowania swoich uprawnień. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję B. B. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji: naruszenie art. 10 kpa, poprzez zaaprobowanie faktu, iż decyzja organu I instancji została wydana przed wyznaczonym przez ten organ terminem zakończenia sprawy i zapoznania się przez stronę z ustaleniami w niej poczynionymi; naruszenie reguł postępowania administracyjnego, określonych w art. 7 i art. 80 kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego; naruszenie art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa, w szczególności poprzez nieuwzględnienie okoliczności zgłoszenia przez skarżącego Policji faktu kradzieży pistoletu model [...], nr [...], kal. [...] produkcji [...] oraz naruszenie art. 8 kpa, poprzez nieumożliwienie przeprowadzenia badań psychofizycznych przed datą wydania ostatecznej decyzji w sprawie, pomimo nieposiadania przez skarżącego broni palnej, zgłoszenia faktu kradzieży broni i odebrania licencji na broń z ww. powodu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację, jakiej użył w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich, gwarantowanych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wręcz przeciwnie – jest ono w polskim systemie prawnym poddane daleko idącym ograniczeniom. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego. Poza wypadkami określonymi w ustawie, nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak np. wiek, określone predyspozycje psychofizyczne, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie, w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała – by mogła z niego nadal korzystać. Prawodawca obwarował warunkami zasady przechowywania broni, jej noszenia, zabezpieczenia, kładąc przy tym nacisk na szczególne obowiązki posiadacza broni, jak choćby w zakresie informowania organów Policji o utracie broni czy zmianie adresu zamieszkania. Ustawodawca różnie sankcjonuje naruszenie przez posiadacza broni przepisów nakładających na niego określone obowiązki, zważywszy że w pewnych przypadkach cofnięcie pozwolenia na broń ma charakter obligatoryjny, a w niektórych sytuacjach pozostawione jest uznaniu administracyjnemu. Nie oznacza to jednak, że w przypadku decyzji uznaniowej, odchodząc od przyjęcia decyzji związanej, prawodawca zmniejsza w ten sposób znaczenie uchybień, jakich dopuszcza się posiadacz broni w zakresie spoczywających na nim ustawowych powinności. Takie rozwiązanie prawne świadczy jedynie o przyznaniu większej swobody organom Policji w zakresie kwalifikowania i oceny stanów faktycznych, które, uprawnione do wydawania i cofania pozwoleń na broń, muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także muszą mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność zarówno ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób, jak i egzekwowania obowiązków posiadacza broni. W niniejszej sprawie Komendant Główny Policji powołał cztery różne i odrębne podstawy materialnoprawne zaskarżonej decyzji, tj. art. 18 ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 5 pkt 3 oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Pierwsza z powołanych podstaw prawnych stanowi obligatoryjną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń palną, natomiast pozostałe to podstawy fakultatywne (ocenne). Strona skarżąca swoje zarzuty wobec wydanych w sprawie decyzji koncentruje wokół obligatoryjnej przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, twierdząc, że nie było podstaw do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, gdyż organy ścigania nie odnotowały faktu zgłoszenia utraty pistoletu gazowego model [...], nr [...], kal. [...], produkcji [...], skradzionego podczas dokonanego w dniu [...] czerwca 1994 r. włamania do garażu skarżącego oraz znajdującego się w nim samochodu, więc nie powinny obarczać go konsekwencjami własnych zaniedbań. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, jako obligatoryjnej przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano naruszyła obowiązek zawiadomienia o utracie broni, o którym mowa w art. 25 ustawy. Przepis ten stanowi, że posiadacz broni, w przypadku jej utraty, jest zobowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomić o tym Policję albo Żandarmerię Wojskową. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, organ Policji I instancji pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. zwrócił się do Prokuratury Rejonowej [...] o ustalenie, czy w aktach postępowania karnego o sygnaturze [...], dotyczących wskazanej kradzieży z włamaniem, znajduje się zapis potwierdzający fakt powiadomienia wówczas przez skarżącego organów ścigania o utracie broni na skutek tego zdarzenia. W odpowiedzi organ uzyskał odpis postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie tegoż włamania z dnia [...] lipca 1994 r., z którego wynika, że skradzione zostały wtedy akcesoria samochodowe oraz sprzęt turystyczny. Okoliczność ta świadczy w sposób jednoznaczny, że skarżący w prowadzonym wówczas postępowaniu nie podnosił faktu utraty także rzeczonego pistoletu gazowego. Skarżący, poprzez fakt kradzieży m.in. [...] butli gazowych i kuchenki gazowej turystycznej, łączy tamto zdarzenie z utratą broni gazowej, jednak trudno uznać, dając wiarę jedynie zapewnieniom strony, że jej utrata nastąpiła wówczas, skoro organ ścigania nie odnotował zgłoszenia kradzieży również broni, zważywszy że udokumentował samo zdarzenie i skradzione wtedy przedmioty, wskazując na akcesoria samochodowe oraz sprzęt turystyczny, których kradzież – niezależnie od ich wartości dla zainteresowanego – z pewnością ma mniejszą wagę, aniżeli kradzież broni. Co więcej, skarżący sam w skardze do Sądu przyznaje, że to Policja, posiadając stosowne informacje, winna wszcząć określone dochodzenie w celu wykrycia sprawców kradzieży broni znajdującej się w jego pojeździe. Istotnie, to na organie Policji spoczywa taki obowiązek, jednak bez formalnego zgłoszenia o utracie broni organ ścigania nie wie o zdarzeniu, które wymagałoby podjęcia przezeń odpowiednich czynności. Z kolei, jeśli skarżący – jak twierdzi – zgłosił ów fakt w 1994 r., to musi budzić zdumienie, że do chwili obecnej nie uczynił nic, by dowiedzieć się, czym spowodowana jest zwłoka organu Policji w sprawie utraty jego broni gazowej, zważywszy że w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia z dnia [...] lipca 1994 r., wśród skradzionych wówczas przedmiotów, nie ma nawet wzmianki o broni gazowej. Brak zainteresowania skarżącego rzekomą obstrukcją organów ścigania w kwestii utraty jego broni gazowej czyni niewiarygodnym prezentowane przezeń stanowisko w sprawie. W takiej sytuacji nie sposób zaakceptować twierdzeń skarżącego, który – jak podaje – od tamtego czasu nie posiada broni i nie posiada także licencji na broń, która została mu wtedy odebrana. Zarówno postanowienie o umorzeniu dochodzenia w powyższej sprawie, zatwierdzone decyzją Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. z dnia [...] lipca 1994 r., jak i pismo Wydziału Prewencji Komendy Miejskiej Policji w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r., wskazujące na brak w aktach o sygnaturze [...] jakiegokolwiek zapisu dotyczącego zgłoszenia o utracie broni gazowej, stanowią wystarczającą podstawę do przyjęcia, że skarżący nie zawiadomił organów Policji o kradzieży broni, zaś podnoszone w sprawie zarzuty, sugestie i wnioski nie znajdują uzasadnienia, stanowią bowiem jedynie jego linię obrony. Dlatego też, uznając wymienione dokumenty urzędowe organów publicznych za wystarczający dowód, Sąd poprzestał na materiale zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym, nie znajdując usprawiedliwionych przesłanek, by materiał ten uzupełniać o całość akt postępowania o sygnaturze [...], o co wnosił skarżący. B. B. nie zawiadomił właściwych organów o utracie broni, a w konsekwencji nigdy oficjalnie nie stwierdzono, iż podczas rzeczonego włamania z samochodu skarżącego skradziono broń palną gazową (pistolet model [...], nr [...], kal. [...]). Nie zostało także odnotowane, że doszło do jej utraty na skutek innego zdarzenia. Bezspornym jest, iż przedmiotowa broń została utracona przez skarżącego, jak należy przyjąć, w niewyjaśnionych okolicznościach. Utrata broni stwarzała po stronie skarżącego obowiązek złożenia stosownego zawiadomienia o tym fakcie, jak wymaga tego przepis art. 25 przedmiotowej ustawy, czego jednak zainteresowany nie uczynił. Skarżący uzyskał pozwolenie na broń (decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 1991 r. nr [...]) pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. z 1961 r. Nr 6, poz. 43 ze zm.), która – podobnie, jak obecnie obowiązująca ustawa o broni i amunicji – w art. 13 ust. 3 określała, że w przypadku utraty broni, należy o tym zawiadomić bezzwłocznie najbliższy organ Milicji Obywatelskiej. W zawiadomieniu należy wskazać organ Milicji Obywatelskiej, który wydał pozwolenie na utraconą broń. W świetle powyższego, istniała zatem podstawa do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną gazową w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Przechodząc do kolejnych zastosowanych w sprawie podstaw cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, należy wskazać, że zarówno decyzja wydana w oparciu o art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4, jak i na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 3 oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Decyzja taka wprawdzie pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnika natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została zawarta w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, że stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mogących mieć zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3 – 5 ustawy. Przepis art. 15 ust. 4 tej ustawy nakłada natomiast na osoby posiadające pozwolenie na broń w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia obowiązek przedstawiania, raz na pięć lat, właściwemu organowi Policji aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, wydanych przez upoważnionych: lekarza i psychologa, potwierdzających, że mogą one dysponować bronią. Jak już zostało wspomniane, B. B. uzyskał pozwolenie na broń pod rządami ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych. W przepisach przejściowych obowiązującej od dnia 20 marca 2000 r. nowej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, która uchyliła (z wyjątkami niemającymi znaczenia w rozpatrywanej sprawie) ustawę z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, w art. 52 zagwarantowano zachowanie ważności pozwoleń na broń i legitymacji noszących nazwę "pozwolenia na broń", wydawanych na podstawie dotychczasowych przepisów. Nie oznacza to jednak, że osób, którym wydano pozwolenia na broń na podstawie dawnych przepisów, nie obowiązują regulacje zawarte w nowych przepisach. Dotyczy to zwłaszcza obowiązku wynikającego z art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, a statuującego konieczność przedstawiania właściwemu organowi Policji aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Wymóg ten dotyczy wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń wydanych w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia, niezależnie od tego, czy uzyskali pozwolenia pod rządami aktualnie obowiązującej ustawy, czy też na podstawie ustawy z 1961 r. Obowiązek ten wynika z potrzeby gwarantowania bezpiecznego posiadania i posługiwania się bronią przez wszystkich posiadaczy pozwoleń na broń, a nie tylko przez tych z nich, którzy pozwolenie otrzymali pod rządami nowej ustawy. Osoby posiadające pozwolenie na broń wydane na podstawie ustawy z 1961 r., które zachowały ważność na podstawie art. 52 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, są zobowiązane wykonać powinności wprowadzone wobec nich przez przepisy nowej ustawy. Jedną z tych powinności jest obowiązek aktualizacji orzeczeń lekarskich i psychologicznych, raz na pięć lat, przez osoby posiadające pozwolenie na broń wydane w celach ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia (art. 15 ust. 4 ustawy). Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji weszła w życie z dniem 20 marca 2000 r., a zatem od tej daty należy liczyć pięcioletni okres do wykonania powyższego obowiązku, ciążącego na posiadaczu broni, wydanej dla celów ochrony osobistej lub mienia. Racjonalnym uzasadnieniem tego obowiązku jest konieczność sprawdzania przez organy Policji, czy posiadacz broni nie utracił przymiotów, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2–4, niezbędnych do uzyskania pozwolenia na broń. Jest to o tyle istotne, że osoba z zaburzeniami psychicznymi lub wykazująca istotne zaburzenie psychologiczne, a nadto uzależniona od alkoholu lub substancji psychoaktywnych, nie daje rękojmi bezpiecznego dysponowania bronią, przez co stwarza niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia własnego oraz osób trzecich, a nadto zagraża porządkowi publicznemu. Nie ulega przecież wątpliwości, że – jak już wyżej wskazano – pozwolenie na broń jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim zachowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu. W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest, iż skarżący, któremu przyznano pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej do celów ochrony osobistej, nie wywiązał się z obowiązku poddania się badaniom lekarskim oraz przedstawienia stosownego orzeczenia lekarskiego. Nie ma racji skarżący, twierdząc, iż to organ powinien był poinformować go o powyższym obowiązku. Z treści art. 15 ust. 4 ustawy o broni i amunicji wyraźnie bowiem wynika, że przedstawianie, raz na pięć lat, właściwemu organowi Policji aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, potwierdzającego, że osoba posiadająca pozwolenie na broń w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia może dysponować tą bronią, obciąża osobę posiadającą takie pozwolenie. W żaden sposób nie można zatem mówić o naruszeniu w tej sytuacji przez organ art. 8 kpa. Stosownie do treści art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń może zostać cofnięte w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku zawiadomienia właściwego organu Policji o zmianie miejsca stałego pobytu, o którym mowa w art. 26 ustawy (osoba posiadająca pozwolenie na broń lub posiadająca broń podlegającą rejestracji, która nie wymaga pozwolenia na broń, jest obowiązana w razie zmiany miejsca stałego pobytu zawiadomić o tym fakcie pisemnie, w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca stałego pobytu, organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce stałego pobytu). Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu [...] grudnia 2001 r. zmienił miejsce stałego pobytu i w ogóle nie zawiadomił o tym fakcie właściwego organu Policji. Aktualne miejsce stałego pobytu zostało ustalone przez organ przy wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Skarżący uchybił zatem obowiązkowi określonemu w art. 26 powołanej ustawy, nie uzasadniając nawet w żaden sposób przyczyn tego uchybienia. W myśl art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy (przechowywanie i noszenie broni w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych). Z licznych oświadczeń skarżącego wynika, że broń palna gazowa (pistolet model [...], nr [...], kal. [...]) była przetrzymywana w garażu w samochodzie, a więc jej przechowywanie umożliwiało dostęp do niej osób nieuprawnionych. Skarżący niewątpliwie naruszył tym podstawowe zasady i warunki przechowywania broni, o których został pouczony w decyzji o pozwoleniu na posiadanie broni. Wzór tego pouczenia wynikał z rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 29 października 1990 r. w sprawie określenia organów właściwych do wydawania pozwoleń na broń, ustalenia wzorów pozwoleń na broń oraz określenia istotnych części broni i amunicji (Dz. U. Nr 76, poz. 456), obowiązującego do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W ocenie Sądu, również w oparciu o powołane wyżej trzy odrębne podstawy, tj. art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4, art. 18 ust. 5 pkt 3 oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, organ Policji w pełni zasadnie mógł cofnąć B. B. pozwolenie na broń palną gazową. Zaskarżona decyzja odpowiada, co do tych przesłanek, kryteriom uznania administracyjnego. Organ wyjaśnił motywy swojego rozstrzygnięcia, które nie nosi znamion dowolności, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. Niezasadny jest zarzut skarżącego, dotyczący naruszenia art. 10 kpa, poprzez zaaprobowanie przez Komendanta Głównego Policji faktu, iż decyzja organu I instancji została wydana przed wyznaczonym przez ten organ terminem zakończenia sprawy i zapoznania się przez stronę z ustaleniami w niej poczynionymi. W postanowieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], które doręczono skarżącemu w dniu [...] czerwca 2010 r. (dowód – zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy), pouczono go o treści art. 10 § 1, art. 73, art. 75 § 1 oraz art. 79 kpa. W przedstawionym stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.