VI SA/Wa 2157/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] o nałożeniu na E. K. kary pieniężnej w wysokości 30000 złotych. Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniach [...] stycznia - [...] kwietnia 2010 r., w siedzibie przedsiębiorstwa w S., miała miejsce kontrola przedsiębiorcy E. K.. Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o transporcie drogowym, a także przestrzeganie przepisów Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85; przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r. ze zm.). Zakres kontroli obejmował okres 26.01.2009 r. – 25.01.2010 r. Stwierdzone podczas kontroli naruszenia opisane zostały w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]. W wyniku przeprowadzonej kontroli [...] Wojewódzki Inspektora Transportu Drogowego wydał w dnia [...] czerwca 2010 r. decyzję nr [...] o nałożeniu na E. K. kary pieniężnej w wysokości 30000 złotych. Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stwierdził, iż zebrany materiał dowodowy jest kompletny i czyni zadość dyspozycji art. 7 i 77 k.p.a. Wskazał, że przedsiębiorca swoim zachowaniem dopuścił się realizacji stwierdzonych przez organ I instancji znamion naruszeń przepisów załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do poszczególnych naruszeń organ II instancji, w pierwszej kolejności, przywołał treść art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8, ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.), zgodnie z którym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, przepisów o czasie pracy kierowców lub przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15000 złotych. Suma kar pieniężnych podczas kontroli w przedsiębiorstwie nie może przekroczyć 30000 złotych. Wskazując na regulację ustawową organ II instancji stwierdził, co następuje: 1. Odnośnie naruszenie polegającego na nie okazaniu wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu: lp.11.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym: Zgodnie z art. 13 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. pracodawca oraz kierowcy zapewniają poprawne działania i odpowiednie stosowania, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Stosownie do art. 14 ust. 2 przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzania wydruków zgodnie z art.15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. W myśl art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców we wskazanej przepisem formie i udostępnia ją kierowcy na jego wniosek jak również przechowuje ją przez okres 3 lat po zakończeniu okresu czasu nią objętego. Podczas kontroli przedsiębiorca E. K. nie okazał wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu wszystkich kierowców za okres od 30 stycznia 2009 r. do 30 listopada 2009 r. Łącznie przedsiębiorca nie okazał wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za łącznie 449 dni: w przypadku kierowcy Z. B. przedsiębiorca nie okazał wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w okresie od 1.10.2009 r. – 30.11.2009 r. i w dniu 22.12.2009 r., tj. łącznie za 43 dni, w przypadku kierowcy M. M. przedsiębiorca nie okazał wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w okresie od 1.10.2009 r. –30.11.2009 r., tj. łącznie za 213 dni, w przypadku kierowcy M. F. przedsiębiorca nie okazał wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w okresie od 4.05.2009 r. – 30.11.2009 r., tj. za łącznie 149 dni, w przypadku kierowcy Z. D. przedsiębiorca nie okazał wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu w okresie od 1.10.2009 r. – 18.11.2009 r., tj. za łącznie 43 dni (rozmiar popełnionego naruszenia został, zdaniem organu II instancji, zaniżony o 9 dni), w przypadku kierowcy M. O. przedsiębiorca nie okazał wykresówki za dzień 22.12.2009 r. Przepis lp.11.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie, karą pieniężna w wysokości 500 złotych za każdy dzień. Zatem prawidłowo obliczona kara pieniężna winna wynieść 224500 złotych. 2. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego: lp.10.3 lit. a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym: Stosownie do art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwą długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Kierowca Z. B. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy: - w dniu 3.12.2009 r. o 55 minut, kara pieniężna za to naruszenie wynosi 350 złotych, - w dniu 15.12.2009 r. o 2 godziny i 15 minut, kara pieniężna za to naruszenie wynosi 950 złotych, - w dniu 18.12.2009 r. o 50 minut, kara pieniężna za to naruszenie wynosi 350 złotych, - w dniu 28.12.2009 r. o 1 godzinę i 45 minut, kara pieniężna za to naruszenie wynosi 750 złotych. Kierowca M. F. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy: - w dniu 2.12.2009 r. o 1 godzinę, kara pieniężna za to naruszenie wynosi 350 złotych, - w dniu 3.12.2009 r. o 1 godzinę i 10 minut, kara pieniężna za to naruszenie wynosi 550 złotych, - w dniu 28.12.2009 r. o 2 godziny i 10 minut, kara pieniężna za to naruszenie wynosi 950 złotych. Podczas kontroli przedsiębiorca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu pracy prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków przez każdego z kierowców. Przepis lp.10.3.a załącznika do ustawy o transporcie drogowym karą pieniężną w wysokości 150 złotych sankcjonuje przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut i 220 złotych za każde następne rozpoczęte 30 minut. 3. Odnośnie naruszenia polegającego na okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki nie zawierającej przepisowych wpisów miejsca i daty końcowej użytkownika wykresówki: lp.11.4.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W myśl art. 15 ust. 5b Rozporządzenia każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: datę oraz miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania. Organ stwierdził, że wykresówka M. H. opisana za dzień 22.12.2009 r. nie zawiera we właściwym polu wpisanego miejsca zakończenia używania wykresówki. Przepis art. 11.4.7.d załącznika do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 50 złotych za okazanie wykresówki, która nie zawiera przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki. Łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie stwierdzone naruszenia wynosi 228800 złotych. Stosownie do art. 92 ust.2 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym łączna kara pieniężna wymierzona za popełnienie wszystkich naruszeń, utrzymana przez organ II instancji, pozostaje bez zmian i wynosi 30000 złotych. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących nieprzesłuchania kierowców M. F. I Z. B. odnośnie naruszenia dotyczącego norm czasu pracy, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż z okazanych do kontroli wykresówek kierowców: M. F. I Z. B. wynika w sposób niebudzacy wątpliwości, iż popełnili oni naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego. Na żadnej z wykresówek poddanych analizie kierowcy nie dokonali adnotacji na rewersach, wskazujących przyczyny odstępstw od stosowania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków, stosownie do wymogów wynikających z art. 12 Rozporządzenia nr 561/2006, dokonanych w terminach przewidzianych w tym przepisie. Tym samym odebranie zeznań na okoliczności popełnienia wskazanych naruszeń nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie prawne sprawy. Poza tym skarżący, zdaniem organu, nie przedstawił żadnych dowodów przemawiających za ty, by popełnienie naruszeni sankcjonowanego przez lp.10.3 lit. a i lit b załącznika do ustawy było skutkiem zdarzeń lub okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, w przypadku stwierdzonego naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówki lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, organ nie uznał argumentów skarżącego w tym zakresie. Zgodnie z zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa wystosowanym przez stronę do Komedy Powiatowej w S. w dniu 18.01.2009 r. oraz złożonymi w dniu 27.01.2010 r. wyjaśnieniami, wykresówki oraz dokumenty potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu były przechowywane przez stronę w przyczepie kempingowej znajdującej się na placu należącego do przedsiębiorcy skupu złomu, przy czym, zgodnie z oświadczeniem strony, nie prowadziła ona w dniu kradzieży tego typu działalności z uwagi na rozwiązanie umowy dzierżawy przez Urząd Miasta. Organ stwierdził, że taki sposób przechowywania dokumentacji w żadnym przypadku nie może być potraktowany jako dochowujący należytej staranności pod względem zabezpieczenia jej przed kradzieżą. Utrata wykresówek została zatem spowodowana niedostatecznym nadzorem nad dokumentacją mającą fundamentalne znaczenie dla funkcjonowania przedsiębiorstwa w sytuacji, w której można było w oczywisty sposób przewidzieć, iż może dojść do kradzieży mienia. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2010 r. złożył E. K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 wrześnią 2001 r. o transporcie drogowym, w tym art. 93 ust. 7 ustawy poprzez jego niezastosowanie i nie umorzenie postępowania w sytuacji w której, w której zaistniały podstawy do podjęcia tego rodzaju decyzji, 2. naruszenie zasad postępowania polegające na nieprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie przyczyn przekroczenia czasu pracy przez kierowców: M. F. I Z. B. w sytuacji gdy organ dokonywał przesłuchania tych osób na inne okoliczności, a ustalenia w zakresie przekroczenia czasu pracy miałyby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a.). W sprawie poza sporem są ustalenia dokonane przez organ, w trakcie kontroli w przedsiębiorstwie, dotyczące przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego przez kierowców skarżącego i okazania wykresówek niezawierających przepisanych wpisów. Ponadto część wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu nie została w ogóle okazana. Zdaniem skarżącego, w sprawie doszło do wydania decyzji przedwcześnie. Organ oparł ją na niepełnym materiale dowodowym. Winien przesłuchać kierowców: M. F. i Z. B. na okoliczność przyczyn przekroczenie przez nich norm czasu pracy. Na okoliczność braku wykresówek organ winien uwzględnić fakt kradzieży wykresówek oraz dokumentów potwierdzających nieprowadzenia pojazdu. Organ, zdaniem skarżącego, naruszył art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie, w zaistniałych okolicznościach sprawy – zgłoszenie włamana. Istotnie regulacja zawarta w art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym statuuje zasadę ograniczonej odpowiedzialności przedsiębiorcy lub innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Jeżeli zatem zostanie spełniona przesłanka określona hipotezą art. 93 ust. 7 ustawy, organ właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli nie wydaje decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, lecz o umorzeniu postępowania. W wyroku z dnia 2 czerwca 2009 r. II GSK 989/09 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, iż przedsiębiorca powołujący się na przepisy art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym powinien udowodnić zaistnienie okoliczności wskazanych w tych przepisach, a mianowicie, że nie miał wpływu lub nie mógł przewidzieć naruszenia przez kierowcę przepisów o czasie pracy. Natomiast na organie spoczywa procesowy obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Rozkład ciężaru dowodu jest kwestią materialnoprawną. Innymi słowy, rozkład ciężaru dowodu wynika zasadniczo z przepisu prawa materialnego, który organ administracji publicznej ma obowiązek zastosować w sprawie (art. 6 k.p.a.). Może zatem zaistnieć sytuacja, iż w świetle przepisu prawa materialnego udowodnienie określonej okoliczności faktycznej obciąża stronę postępowania, nie zaś organ, tym niemniej nie zwalnia to organu od jego powinności podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia, całego materiału dowodowego sprawy i oceny przedstawionych w sprawie dowodów (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Kwestia rozkładu ciężaru dowodu, jak to już wskazano, jest zagadnieniem materialnoprawnym, zaś przepis art. 77 § 1 k.p.a. ma charakter normy prawa procesowego, nie zaś materialnoprawnego. Powyższe uwagi odnoszą się do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Nie powinno ulegać wątpliwości co do tego, że organ administracji publicznej obciąża ciężar udowodnienia faktów związanych z naruszeniem przez skarżącego przepisów o czasie pracy kierowców w odniesieniu do kierowcy, którym skarżący posługiwał się przy wykonywaniu transportu drogowego, a więc faktu przekroczenia przez niego maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, co jest penalizowane karą pieniężną. Na tę okoliczność został załączony do akt sprawy protokół z kontroli przedsiębiorstwa podpisany przez przedsiębiorcę. Uwagi przedsiębiorcy nie dotyczą dokonanych przez organ w tym przedmiocie ustaleń. Natomiast okoliczności objęte hipotezą przepisów art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy pojazdu. Skarżący powinien więc przedłożyć dowody na okoliczności objęte hipotezami omawianych wyżej przepisów, a mianowicie, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu lub że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń bądź okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć. Reasumując, przedsiębiorca powołujący się na przepisy art. 93 ust. 7 ustawy powinien udowodnić zaistnienie okoliczności wskazanych w tym przepisie, a mianowicie, że nie miał wpływu lub nie mógł przewidzieć naruszenia przez kierowcę przepisów o czasie pracy. Natomiast na organie spoczywa procesowy obowiązek zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego sprawy stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, stwierdzone podczas kontroli naruszenia norm w zakresie czasu pracy poszczególnych kierowców zostały wyjaśnione w sposób niebudzący wątpliwości. Organ szczegółowo przeanalizował każdą wykresówkę z opisanych dni kierowców: M. F. i Z. B. i wskazał kiedy i dlaczego nastąpiło naruszenie polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu pracy prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego. Tych naruszeń skarżący nie kwestionuje. Zgodzić się należy z organem, że przesłuchanie kierowców na okoliczności przyczyn zaistniałych naruszeń nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie prawne sprawy. Stosownie do art.12 Rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Przedsiębiorca nie okazał w toku kontroli wykresówek, które na rewersach zawierałyby adnotacje o powodach odstępstwa stosowania przepisów Rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006, dokonanych w terminie przewidzianym powyższym przepisem. Stwierdzone naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez kierowców Z. B. i M. F. nie budzą wątpliwości. Jedynie adnotacje na wykresówkach, uczynione w odpowiednim czasie mogłyby stanowić obiektywny materiał dowodowy dla odmiennej oceny przejazdów we wskazanych przez organ dniach. Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym w przypadku stwierdzenia naruszenia polegającego na nie okazaniu podczas kontroli wykresówki lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu z powodu ich kradzieży, Sąd stwierdza, iż także nie jest on zasadny. Zgodzić się należy z organem, że sposób przechowywania dokumentacji nie był prawidłowy. Skarżący nie dochował należytej staranności przed ich kradzieżą. Przechowywanie dokumentacji w przyczepie kempingowej, znajdującej się na placu należącego do przedsiębiorcy skupu złomu, przy czym nie prowadził on w dniu kradzieży tego typu działalności z uwagi na rozwiązanie umowy dzierżawy było co najmniej lekkomyślne. Utrata wykresówek i innych dokumentów nastąpiła więc z powodu niedostatecznego, wręcz rażącego nadzoru nad nimi. Dokumentacja ma przecież zasadnicze znaczenie dla funkcjonowania przedsiębiorstwa. Winna być zabezpieczona w sposób odpowiedni, tak aby kradzież nie była możliwa. Sposób przechowywania dokumentacji przez skarżącego dowodzi w sposób oczywisty możliwości jej kradzieży. Usprawiedliwienie braku posiadania wykresówek nie można więc uznać za okoliczność (zdarzenie), której nie można było przewidzieć. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi, w tym przestrzeganiem czasu pracy kierowców, a także nadzór nad prawidłowością prowadzonej dokumentacji, w tym wykresówek i obowiązek zabezpieczenia tej dokumentacji. Organ, zdaniem Sądu wykazał brak okoliczności mogących ekskulpować skarżącego od odpowiedzialności w ramach ustawy o transporcie drogowym. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił z braku uzasadnionych podstaw.