I SA/Sz 952/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Prezydent Miasta, występując w przedmiotowej sprawie w roli wierzyciela i organu egzekucyjnego, po uprzednim doręczeniu upomnienia nr Up [...] z dnia [...], wystawił wobec J B tytuł wykonawczy nr [..] z dnia [...] r. obejmujący należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania pojazdu (SPP) marki [...] nr rej. [...] w kwocie [...] zł w okresie od dnia 22 stycznia 2004 r. do dnia 1 czerwca 2007 r. oraz koszty upomnienia w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych i dwie uchwały Rady Miasta: nr Xlll/269/03 z dnia 1 grudnia 2003 r. i nr XXIX/576/04 z dnia 22 listopada 2004 r. Odpis tytułu wykonawczego został doręczony Zobowiązanego w dniu 17 marca 2009 r. Pismem z 24 marca 2009 r. J B wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego: nieistnienia obowiązku oraz błędu co do osoby zobowiązanego. Uzasadniając zarzuty Zobowiązany podniósł, iż po raz pierwszy upomnienie nr Up [...] otrzymał w czerwcu 2007 r. i pismem z 4 lipca 2007 r. udzielił na nie odpowiedzi, wskazując, iż nie parkował samochodem w czasie i miejscach wskazanych w upomnieniu. Wyjaśnił też, że to nieustalona osoba korzystała z jego tablicy rejestracyjnej, a ponadto w wielu przypadkach wskazanych w upomnieniu nie używał swojego samochodu (nie używał go też nikt inny), ponieważ w okresie tym – razem z żoną - przebywał w Stanach Zjednoczonych i okoliczności te potwierdził dowodami z dokumentów. Na powyższe pismo nie otrzymał jednak odpowiedzi. Na kolejne upomnienie otrzymane w lipcu 2008 r. Zobowiązany również złożył "odwołanie" – powtarzając ww. okoliczności. W jego ocenie, organ administracji udzielając odpowiedzi na to pismo niezasadnie zarzucił mu podawanie nieprawdy, wskazując, że po dokonaniu kradzieży tablic rejestracyjnych "można je było wymienić na nowe", gdy tymczasem Zobowiązany wyjaśnił powody, dlaczego nie wymienił tablic na nowe. Zdaniem Zobowiązanego, organy administracji naruszyły podstawowe normy postępowania administracyjnego, nie udzielając mu odpowiedzi na pismo przez ponad rok czasu, czym doprowadzono do sytuacji, w której bez własnej winy nie był w stanie uczestniczyć w postępowaniu i nie mógł uzyskać jasnego stanowiska co do stawianych przez niego zarzutów. Po rozpatrzeniu zarzutów Zobowiązanego, postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2009 r. nr [...] Prezydent Miasta uznał te zarzuty za nieuzasadnione, odmawiając w konsekwencji umorzenia postępowania egzekucyjnego. Na powyższe postanowienie Zobowiązany złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Kolegium, postanowieniem nr [...]z dnia [...]., uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, iż wniesiony przez J B zarzut błędu co do osoby zobowiązanego został uzasadniony poprzez wskazanie na fakt kradzieży tablic rejestracyjnych oraz okoliczność, że Zobowiązany przebywał w różnych okresach w Stanach Zjednoczonych – na tę okoliczność przedłożył kopię wizy zawierającej pieczęcie potwierdzające terminy pobytu w USA. W ocenie Kolegium, organ l instancji nie rozpatrzył w pełnym zakresie zgłoszonego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego. Organ odniósł się bowiem do faktu kradzieży tablic rejestracyjnych, jednak nie ustosunkował się do podnoszonego argumentu o pobycie Zobowiązanego poza granicami kraju i przedłożonych na tę okoliczność dokumentów. Prezydent Miasta pismem z dnia [...] r. znak: [...], powołując się na postanowienie Kolegium, wezwał J B do wskazania osoby lub osób, które kierowały pojazdem w okresie objętym tytułem wykonawczym nr [...]. Organ podał przy tym, że należy przesłać potwierdzoną za zgodność z oryginałem umowę najmu bądź użyczenia przedmiotowego pojazdu, lub inny dokument albo oryginalne oświadczenie osoby (osób) korzystających z tego pojazdu, ze wskazaniem imienia i nazwiska, adresu oraz podaniem dokładnego okresu użytkowania, celem ewentualnego przeniesienia odpowiedzialności na innych użytkowników. W odpowiedzi na to pismo Zobowiązany ponownie oświadczył, że podczas pobytu w USA samochód marki [...] o nr rej. [...] nie był użytkowany. Podtrzymał w całości wyrażane wcześniej przez siebie stanowisko, iż odnotowanie postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania na terenie [...] dokonano prawdopodobnie z uwagi na fakt, iż osoba, która dokonała kradzieży jego tablic rejestracyjnych, posługiwała się nimi w okresie wskazanym w upomnieniu. Do pisma J B dołączył oświadczenia sąsiadów, z treści których – w jego ocenie - wynika, iż w spornym okresie nikt nie użytkował przedmiotowego samochodu. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] uznał za nieuzasadnione zgłoszone przez Zobowiązanego zarzuty. Uzasadniając swoje stanowisko, organ uznał, iż Zobowiązany nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających jego zarzuty. Odnosząc się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego organ uznał, iż błąd co do osoby zobowiązanego ma miejsce wówczas, gdy osoba przeciwko której wystawiono tytuł wykonawczy, jest inną osobą niż adresat decyzji (aktu normatywnego), stanowiącego podstawę prawną egzekwowanego obowiązku. W ocenie organu, J B w okresie wskazanym w tytule wykonawczym był właścicielem pojazdu marki [...] o nr rej. [...], wobec czego nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Organ wskazał przy tym, iż fakt obecności tego pojazdu na terenie SPP został odnotowany przez wykonujących swoje obowiązki inspektorów Strefy, którzy za wycieraczką przedniej szyby pojazdu umieścili zawiadomienia o nieopłaconym postoju w ilości 115 sztuk. Wyklucza to, zdaniem organu, ewentualną pomyłkę bądź świadome działanie na niekorzyść Zobowiązanego, natomiast potwierdza, że pojazd w okresie wskazanym w upomnieniu był użytkowany. W zażaleniu na postanowienie organu I instancji J B powtórzył argumenty podnoszone uprzednio, dotyczące jego pobytu poza granicami kraju i faktu kradzieży tablic rejestracyjnych. Wskazał ponadto, że oświadczenia sąsiadów stanowią dowód na to, iż ani on, ani nikt inny nie użytkował jego samochodu w okresie, w którym wystawiane były zawiadomienia o nieopłaconym postoju w SPP. Zauważył też, iż poza wskazaniem numeru rejestracyjnego samochodu nie podano żadnych innych cech pojazdu, które dawałyby możliwość jego odróżnienia od innych pojazdów, jak np. koloru, typu nadwozia, numerów nadwozia czy silnika. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że organ l instancji wypełnił zalecenia Kolegium zawarte w postanowieniu z dnia [...]r., ustosunkował się do pobytu Zobowiązanego poza granicami kraju, nie negując jego twierdzeń w tym zakresie, a także rozważył kwestię odnotowania pobytu samochodu marki [...] o nr rej. [...] w SPP na terenie [...] w okresie objętym tytułem wykonawczym. Ponadto Zobowiązany na wezwanie organu nie wskazał ewentualnej innej osoby, która we wskazanym okresie mogła parkować pojazd w Strefie. Tym samym nie dał podstaw organowi l instancji do przeniesienia odpowiedzialności za parkowanie w Strefie bez uiszczenia stosownej opłaty na inne osoby. Kolegium wskazało też, że organ l instancji postanowieniem z [...]r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec J B w zakresie należności za 2004 r. w wysokości [...] zł i postanowienie to jest już prawomocne. Pomijając zatem okres roku 2004, Kolegium stwierdziło, że w aktach sprawy znajdują się 94 zawiadomienia o nieopłaconym postoju pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w SPP w [...] w różnych miejscach, dniach i godzinach, wystawione przez różnych inspektorów Strefy. Treść zawiadomień nie pozostawia wątpliwości co do tego, że samochód zaparkowany był w SPP albo bez uiszczenia opłaty za parkowanie, albo też wniesiono niewłaściwą opłatę w stosunku do czasu postoju, albo bilet przekreślony był wielokrotnie. Nie jest to zatem sytuacja niejasna, mogąca tworzyć spory co do sposobu zakreślenia biletu, upływu jego ważności albo umieszczenia biletu w niewłaściwym miejscu bądź w sposób, który nie pozwalałby na odczytanie jego treści. Dla wykazania istnienia obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej, który powstaje z mocy prawa, zawiadomienia o nieopłaconym postoju w SPP, znajdujące się w aktach sprawy, są wystarczającym środkiem dowodowym. W zawiadomieniu wpisuje się konkretne dane dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego i marki pojazdu, datę (dzień, miesiąc, rok) oraz numer służbowy inspektora i jego podpis. W ocenie Kolegium, tak znaczna ilość zgromadzonych zawiadomień przesądza niewątpliwie o tym, że przedmiotowy pojazd znajdował się w SPP bez uiszczenia opłaty. Organ zauważył przy tym, że w zawiadomieniach wpisuje się wyłącznie markę i nr rejestracyjny pojazdu, nie ma tam natomiast miejsca na wpisywanie innych cech pojazdu, jak np. jego koloru czy też numeru nadwozia bądź podwozia, jak tego chce Zobowiązany. Odnosząc się do przedłożonych przez Zobowiązanego oświadczeń dwóch sąsiadów, Kolegium uznało, że oświadczenia te nie są wiarygodnym dowodem potwierdzającym fakt nie używania samochodu Zobowiązanego w okresie jego pobytu za granicą. Kolegium wskazało, że sąsiedzi pisemnie oświadczyli, iż z okiem swoich mieszkań widzieli samochód J B zaparkowany na parkingu przed blokiem w okresie, w którym przebywał on poza granicami kraju - tymczasem Zobowiązany w pismach z 3 lipca i 29 sierpnia 2009 r. stwierdzał, że skrupulatnie przestrzegał przechowywania samochodu w swoim garażu przy ul. B. zarówno w okresie przebywania w kraju, jak również będąc u syna za granicą. W odniesieniu do kwestii kradzieży tablic rejestracyjnych z pojazdu Zobowiązanego Kolegium wskazało, iż kradzież ta miała miejsce w roku 2002 (jej fakt Zobowiązany zgłosił na Policję), jednakże do zgłoszenia zmiany tablic rejestracyjnych doszło dopiero w lipcu 2007 r. W zgłoszeniu wpisano, iż Zobowiązany zwrócił jedną tablicę oryginalną, drugą zaś domalowaną. Sam Zobowiązany zresztą wielokrotnie twierdził w swoich pismach, iż jedną tablicę rejestracyjną po kradzieży znalazł, zaś drugą domalował i takimi właśnie tablicami posługiwał się przez pięć lat. Oceniając takie zachowanie Zobowiązanego, Kolegium stwierdziło, że działaniem takim sam przyczynił się on do powstania ewentualnej szkody bądź też do możliwości jej powstania. Za trudne do wyobrażenia organ II instancji uznał sugerowana przez Zobowiązanego sytuację, aby złodziej tablic rejestracyjnych przykręcił do swojego samochodu (zresztą o identycznej marce) wyłącznie jedną tablicę i takim samochodem poruszał się przez blisko 5 lat po drogach publicznych. Za równie wysoce nieprawdopodobną organ uznał sytuację, aby taki złodziej postąpił w sposób podobny do tego, który opisał Zobowiązany, tj. aby domalował sobie jedną tablicę rejestracyjną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie przepisów art. 7 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów Skarżącego i niepodanie przyczyn, z powodu których jego argumentom odmówiono wiarygodności. Podnosząc takie zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Kolegium oraz poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta Szczecin. W uzasadnieniu skargi Skarżący przytoczył szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania i powtórzył podnoszoną w tym postępowaniu argumentację. Podkreślił ponownie, że według jego wiedzy osobą odpowiedzialną za powstałe "zaległości w parkowaniu" jest osoba, która dokonała kradzieży tablic rejestracyjnych jego samochodu. Skarżący zarzucił też, że Kolegium nie rozważyło dlaczego przez tak długi czas (także z uwagi na rosnące zaległości odsetkowe) uprawniony podmiot nie zwracał się do niego wcześniej o uregulowanie zaległych płatności, ograniczając się do jednego upomnienia. Gdyby bowiem Skarżący wcześniej został powiadomiony o powstaniu takich zaległości, podjąłby "niezwłoczne działania zmierzające do rozwiązania kwestii nowych tablic rejestracyjnych, jak również powstałych zaległości w opłatach parkingowych". W ocenie Skarżącego, Kolegium nie dołożyło należytej staranności w ustaleniu stanu faktycznego, co miało "bezpośredni i niezwykle istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny u z n a ł, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) – zwanej dalej: p.p.s.a. - sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zobowiązany może wnieść zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przy czym podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności (przesłanki) wymienione w tym przepisie. Zarzuty mogą być wniesione do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od otrzymania tytułu wykonawczego – o czym poucza się zobowiązanego w treści tytułu wykonawczego (art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej) – co oznacza, że nie mogą być one składane lub uzupełniane w terminie późniejszym, np. w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego lub w skardze do sądu, bowiem to organ egzekucyjny musi je rozpoznać (po ewentualnym uzyskaniu stanowiska wierzyciela – jeżeli organ egzekucyjny nie jest równocześnie wierzycielem). W przedmiotowej sprawie organem egzekucyjnym jest Prezydent Miasta Szczecin, będący równocześnie wierzycielem egzekwowanej należności, zatem nie powstała konieczność – przewidziana w art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej -zwracania się do wierzyciela o uprzednie zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest wydane w postępowaniu egzekucyjnym ostateczne postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów, wobec czego - w związku z charakterem obowiązku, jaki wskazany został w wystawionym przez wierzyciela tytule wykonawczym, tj. obowiązku poniesienia opłat dodatkowych z tytułu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania - wskazać należy, iż obowiązek poniesienia takich opłat określony został w przepisach ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, ze zm.). Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, "korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania". Strefę taką ustala rada gminy (rada miasta) – art. 13b ust. 3 ustawy. Opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się, jak to określa art. 13b ust. 1 ustawy, za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Ustawodawca w art. 13b ust. 2 ustawy wskazał też cel ustalania stref płatnego parkowania, stanowiąc, że: "Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej". Ustalając strefę płatnego parkowania rada gminy (miasta) ustala też wysokość stawek ww. opłaty oraz określa sposób ich pobierania (art. 13 ust. 4 pkt 1 i 3). Za nieuiszczenie takiej opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość oraz sposób jej pobierania również określa rada gminy (art. 13f ust. 1 i 2). Opłaty te, a więc zarówno opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania, jak i opłatę dodatkową za nieuiszczenie takiej opłaty, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi (art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3), którym w przypadku dróg publicznych (ulic) położonych w granicach miasta na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest prezydent miasta (art. 19 ust. 5) - jak ma to miejsce w przypadku [...]. Jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania jest obowiązkiem wynikającym z mocy samego prawa, tj. z ww. przepisów ustawy o drogach publicznych i wydanej z jej upoważnienia uchwały rady miasta, stanowiącej – w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego, na obszarze działania organu, który je ustanowił. Obowiązek taki winien być wykonany niezwłocznie po zaistnieniu określonego stanu faktycznego, z wystąpieniem którego ustawa wiąże ten obowiązek (zaparkowania w strefie płatnego parkowania, a w odniesieniu do opłaty dodatkowej - nieuiszczenia opłaty parkingowej). Dla realizacji obowiązku uiszczenia takich opłat (opłaty parkingowej, opłaty dodatkowej) nie jest zatem koniecznym jego konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, np. decyzji. Co więcej, ustawodawca nie upoważnił organów administracji do wydawania takich aktów. Również przepisy ustawy stwierdzające, iż opłaty te są "pobierane", a nie np. wymierzane, ustalane lub określane przez organ administracji, dodatkowo potwierdza zasadność tego wniosku. Sporządzane przez inspektorów SPP (działających z upoważnienia zarządcy drogi) zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania - których oryginał umieszczany jest za wycieraczką pojazdu, stanowi zatem dokument (dowód) potwierdzający nieuiszczenie opłaty, a zarazem stanowi ono dla korzystającego z drogi dodatkową informację o (powstałym z mocy prawa) obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Ani przepisy ustawy o drogach publicznych, ani postanowienia uchwały Rady Miasta Szczecina nie ustanawiają obowiązku doręczania takich zawiadomień "za potwierdzeniem odbioru", nie można też uznać, by taki sposób dodatkowego informowania korzystającego ze strefy płatnego parkowania naruszał prawa gwarantowane w Konstytucji, tym bardziej, iż dokument ten nie nakłada na korzystającego z parkingu jakichkolwiek obowiązków, a jedynie dodatkowo informuje o nieopłaconym postoju. Obowiązek poniesienia opłaty dodatkowej powstał bowiem z mocy prawa w momencie postawienia pojazdu w strefie bez uiszczenia opłaty parkingowej. Stwierdzić więc należy, że w razie pozostawienia pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty (zwykłej) za parkowanie, powstaje z mocy prawa obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, a wezwanie do jej uiszczenia powinno być kierowane do właściciela pojazdu, bowiem opłata ta obciąża właściciela pojazdu. Za takim rozumieniem ww. przepisów ustawy o drogach publicznych przemawia logiczna i celowościowa ich wykładnia. Zdaniem Sądu, należy przede wszystkim podkreślić, iż istotną (relewantną) przesłanką powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej jest fakt pozostawania (parkowania) pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania bez uiszczonej opłaty za parkowanie – a taki stan przekreśla cele wprowadzenia stref płatnego parkowania, określone w przytoczonym powyżej art. 13b ust. 2 ustawy o drogach publicznych. W takiej sytuacji prawne znaczenie dla powstania obowiązku zapłaty dodatkowej i jej egzekwowania ma więc fakt zajmowania przez pojazd miejsca w takiej strefie (co uniemożliwia parkowanie innych pojazdów w tym miejscu), a zatem bez znaczenia dla powstania tego obowiązku jest to, kto pozostawił pojazd w strefie, istotne jest natomiast, czyj pojazd to miejsce zajmował. Prawidłowa wykładnia wymienionych przepisów ustawy o drogach publicznych uzasadnia zatem stwierdzenie, że publicznoprawny obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie obciąża właściciela pojazdu (z zastrzeżeniem sytuacji szczególnych, np. udokumentowanej kradzieży pojazdu), a nie osobę, która pozostawiła jego pojazd w tej strefie. Nie ma więc ani prawnego ani logicznego uzasadnienia dla ustalania w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym ściągnięcia nieuiszczonych opłat dodatkowych osoby, która pozostawiła pojazd w takiej strefie. Sama opłata dodatkowa nie jest też karą (mandatem), lecz ekwiwalentem za parkowanie pojazdu na drodze publicznej (korzystanie z drogi w sposób określony w ustawie), w miejscu w którym za takie parkowanie pobierane są opłaty. Kierowanie zatem egzekucji należności z tytułu nieuiszczonych opłat dodatkowych do właściciela pojazdu, którego postój na terenie SPP bez uiszczenia opłaty za parkowanie odnotowany został przez inspektorów tej strefy, należy więc uznać za zgodne z prawem. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, stwierdzić należy, iż w sytuacji gdy właściciel pojazdu kwestionuje zasadność obciążenia go ww. opłatami dodatkowymi, powołując się przede wszystkim na fakt kradzieży w lipcu 2002 r. (a więc przed okresem za który naliczano opłaty dodatkowe), a także na fakt trzykrotnego pobytu w tym okresie wraz z małżonką w Stanach Zjednoczonych (przedkładając na dowód adnotacje w paszporcie – takiego dowodu w odniesieniu do małżonki, Skarżący jednak nie przedstawił) – w postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów należało szczególnie wnikliwie wyjaśnić wskazywane przez Skarżącego wątpliwości. Dotyczy to przede wszystkim sugerowanej przez Skarżącego możliwości (ewentualności) wykorzystywania jego tablic (tablicy) rejestracyjnej przez osobę, która skradła te tablice w lipcu 2002 r. Wprawdzie zasadnie organy obu instancji zwróciły uwagę na rozbieżności występujące w wyjaśnieniach Skarżącego i niespójność tych wyjaśnień z innymi dowodami – co skutkowało podważeniem wiarygodności tych wyjaśnień, jednak – w ocenie Sądu – dla bardziej rzetelnej oceny materiału dowodowego, niezbędne jest jeszcze wyjaśnienie, czy w okresie po doręczeniu Skarżącemu pierwszego upomnienia z dnia 12 czerwca 2007 r., a w szczególności po oddaniu w dniu 11 lipca 2007 r. tablic rejestracyjnych [...] (jedna oryginalna, druga domalowana), inspektorzy SPP odnotowali przypadki parkowania pojazdu marki [...] o takich właśnie numerach rejestracyjnych na terenie strefy. Wyjaśnienie tej okoliczności w ponownym rozpoznaniu sprawy pozwolić może na bardziej rzetelną ocenę podnoszonego przez Skarżącego zarzutu, iż został on obciążony opłatami dodatkowymi niezasadnie, bowiem to nie jego pojazd odnotowywany był (w miejscach i czasie wskazanych w zawiadomieniach sporządzanych przez inspektorów) na terenie SPP. Przed takim uzupełnieniem postępowania dowodowego przedwczesne byłoby zatem badanie, czy zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa materialnego. Uznając zatem, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie l wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.