III SAB/Kr 13/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Pismem z dnia 12 stycznia 2011r. W. F. wniosła skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca podniosła, iż Kolegium nie rozpatrzyło jej skargi z dnia 5 listopada 2010r. na Starostę Powiatu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Kolegium podniosło, iż przedmiotem skargi na bezczynność o jakiej mowa w art. 3 § 1 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być nieterminowe rozpoznanie skargi, o jakiej mowa w przepisach Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przepis art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów i jest dopuszczalna wtedy, gdy organ nie załatwia w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w trybie art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej k.p.a.) sprawy w formie: 1) decyzji administracyjnej (pkt 1 art. 3 § 2 p.p.s.a); 2) postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (pkt 2 art. 3 § 2 p.p.s.a), postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3 art. 3 § 2 p.p.s.a), innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4 art. 3 § 2 p.p.s.a), czy też pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanej w indywidualnej sprawie (pkt 4a art. 3 § 2 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi W. F. jest bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegająca na nierozpatrzeniu jej skargi z dnia 5 listopada 2010r. na Starostę Powiatu. Zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia jest więc to, czy skarga na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego podlega kognicji sądu administracyjnego w świetle art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z treści pisma W. F. z dnia 5 listopada 2010r. wynika bowiem, iż jest to skarga na działanie Starosty Powiatu, a więc jest to skarga, o której mowa w przepisach Działu VIII k.p.a. (art. 227-240). W postępowaniu skargowym uregulowanym w Dziale VIII k.p.a. nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej. Stosownie do art. 237 § 3 k.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 k.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono bowiem innym niż decyzja czy postanowienie aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego, t. II, Zakamycze 2005, s. 544-545). Tego typu akty lub czynności muszą spełniać następujące przesłanki: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 29-30). Zawiadomienie z art. 238 § 1 k.p.a. nie posiada tej ostatniej cechy, co przesądza o niezaskarżalności tego typu czynności. W orzecznictwie sądowym panuje ugruntowany pogląd, iż tryb "ogólnoskargowy" (art. 221-240 k.p.a.) jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnego rodzaju interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998r., sygn. akt III SA1636/97, LEX nr 37138; postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000r., sygn. akt III SAB 108/99, LEX nr 48017; postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2005r., sygn. akt l SA/Rz 117/05, LEX nr 165846). Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych (postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999r., sygn. akt III SAB 7/99, LEX nr 40203). Z powyższych rozważań wynika zatem, że zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi wniesionej w trybie przewidzianym w Dziale VIII k.p.a. nie mieści się w katalogu aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Oznacza to, że ewentualna bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia tego rodzaju skargi również nie należy do zakresu właściwości sądów administracyjnych, bowiem właściwością tą objęta jest bezczynność organów administracji publicznej jedynie w przypadkach określonych właśnie w pkt od 1 do 4a omawianego przepisu, co wynika wprost z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Na marginesie niniejszej sprawy Sąd zwraca uwagę, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie było organem właściwym do rozpoznania skargi na działanie Starosty Powiatu. Zgodnie bowiem z art. 229 pkt 4 Kpa, jeżeli przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, organem właściwym do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności starosty jest rada powiatu. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.