II SA/Sz 1145/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej postanawia odrzucić skargę W dniu 6 grudnia 2010 r. U. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w którym organ ten sprostował oczywistą omyłkę w wydanym przez siebie w dniu 2 września 2010 r. orzeczeniu oddalającym wniosek skarżącej o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę nr [...] położoną przy ul. [...] w[...] , jest nieuzasadniona. Skarżąca zwróciła się do Sądu o spowodowanie wydania jej orzeczenia Kolegium z dnia [...] r. z naniesioną poprawką i uaktualnioną datą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie wskazując, że zgodnie z art. 113 kpa, mającym odpowiednio zastosowanie w postępowaniu dotyczącym aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, oczywiste omyłki w wydanym przez siebie orzeczeniu Kolegium prostuje jedynie w drodze odrębnego postanowienia. Po wydaniu postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki, organ nie wydaje stronie nowego, poprawionego orzeczenia. Postanowienie o sprostowaniu nie oznacza zmiany treści orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w orzeczeniu oddalającym wniosek skarżącej o ustalenie, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadnione. Postępowanie dotyczące aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego reguluje ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 z późn. zm.). W myśl art. 78 ust. 1 tej ustawy właściwy organ zamierzający zaktualizować opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej powinien wypowiedzieć na piśmie dotychczasową wysokość opłaty do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego, przesyłając jednocześnie ofertę przyjęcia jej nowej wysokości. Wypowiedzenie obowiązującej opłaty rocznej jest jednostronną czynnością prawną, a do doręczenia tego wypowiedzenia stosuje się przepisy kpa. Użytkownik wieczysty może, w terminie 30 dni od dnia doręczenia wypowiedzenia, złożyć do samorządowego kolegium odwoławczego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości (art. 78 ust. 2 powołanej ustawy). Złożenie wniosku nie zwalnia z obowiązku uiszczenia opłaty w dotychczasowej wysokości (art. 78 ust. 4). Kolegium wyznacza niezwłocznie termin pierwszej rozprawy, doręczając właściwemu organowi (właścicielowi gruntu) odpis wniosku. Jeżeli przed kolegium nie doszło do ugody, organ ten wydaje orzeczenie o oddaleniu wniosku lub o ustaleniu nowej wysokości opłaty. Od orzeczenia kolegium odwołanie nie przysługuje. Jednakże użytkownik wieczysty lub właściwy organ mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Kolegium przekazuje właściwemu sądowi akta sprawy wraz ze sprzeciwem. Wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona zastępuje pozew. W razie wniesienia sprzeciwu w terminie, orzeczenie kolegium traci moc (art. 80 ust. 1, 2 i 3 ww. ustawy). Zgodnie z art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, do postępowania przed kolegium stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego - dalej kpa o wyłączeniu pracownika oraz organu, o załatwianiu spraw, doręczeniach, wezwaniach, terminach i postępowaniu, z wyjątkiem przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Zatem w przypadku wydania przez samorządowe kolegium odwoławcze postanowienia o sprostowaniu orzeczenia dotyczącego aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, stronie nie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 144 kpa (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 1 września 2009 r. sygn. akt II SAB/Lu 54/09, Wspólnota 2009/39/44). Jak wskazano bowiem powyżej, do postępowania przed kolegium w sprawach dotyczących aktualizacji opłaty rocznej, nie stosuje się przepisów kpa dotyczących zażaleń. Skarga do sądu administracyjnego możliwa jest jedynie na te postanowienia, na które służy zażalenie (wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy), rozstrzygające sprawę co do istoty oraz kończące postępowanie. Postanowienie o sprostowaniu orzeczenia w przedmiocie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania nie kończy tego postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Na postanowienie to nie przysługuje zażalenie ani wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W konsekwencji na postanowienie takie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Wprawdzie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie w zaskarżonym postanowieniu pouczyło skarżącą o przysługującej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, jednakże błędne pouczenie nie może zmieniać zakresu działania sądów administracyjnych określonego w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Reasumując należy stwierdzić, że zakwestionowanie orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 2 września 2010 r. było możliwe jedynie w drodze wniesienia sprzeciwu od tego orzeczenia, w terminie 14 dni od doręczenia orzeczenia skarżącej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że termin ten upłynął w niniejszej sprawie z dniem 28 września 2010 r. Wniesienie sprzeciwu w terminie miałoby ten skutek, że orzeczenie Kolegium utraciłoby moc, a sprawa zostałaby rozpoznana przez sąd powszechny. Określony w art. 80 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami termin do wniesienia sprzeciwu od orzeczenia kolegium, nie może zostać zmieniony w drodze skargi do sądu administracyjnego na postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w takim orzeczeniu. Ponieważ zaskarżone postanowienie nie jest żadnym z postanowień wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego. Z tej przyczyny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skargę na postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w orzeczeniu dotyczącym aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, jako niedopuszczalną należało odrzucić.