VI SA/Wa 1555/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 pkt 7 i 8, art. 92 ust. 2 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) nazywanej dalej u.t.d., art. 13 i art. 15 ust. 8 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. WE L 370 z 31.12.1985), art. 10 ust. 2 i 3 Rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE nr L 102/1 z 11.04.2006 r.), lp. 11.1 ust. 2 lit. a załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] maja 2009 r. wniesionego przez W. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. "W." W. W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych, utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy podał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: W dniu [...] marca 2009 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości K. inspektor transportu drogowego dokonał kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez W. M., wykonującego przewóz towarów na rzecz przedsiębiorcy W. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P.P.H.U. "W." W. W. Podczas kontroli dokumentów kierowca okazał inspektorowi m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy oraz wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Podczas oględzin kabiny kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że do urządzenia kontrolno – pomiarowego, tj. tachografu przyłączono dwustopniowy przełącznik. Kierowca, przesłuchany w charakterze świadka, zeznał, że wskazane urządzenie zamontował samodzielnie bez wiedzy pracodawcy. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], natomiast zeznania kierowcy zostały utrwalone w protokole z przesłuchania świadka z dnia [...] marca 2009 r. Pismem z dnia [...] marca 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. W toku postępowania skarżący przedłożył wymagane dokumenty oraz dostarczył pisemne oświadczenie kierowcy, którym potwierdził fakt samodzielnego zamontowania urządzenia dodatkowego, bez wiedzy i zgody pracodawcy, zaznaczając jednocześnie, iż urządzenie nie było używane. Rozstrzygając przedmiotową sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że poza sporem pozostaje fakt, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów polegającego na ingerencji w pracę urządzenia rejestrującego czyli wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe. Z tego względu, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. zasadnie nałożył na przedsiębiorcę (skarżącego) karę pieniężną w wysokości 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych. Mając na uwadze podany stan faktyczny oraz prawny sprawy, w tym art. 15 ust. 8 i art. 13 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, art. 10 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego Rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 w związku z art. 92 ust. 1 pkt 7 i 8 u.t.d. oraz lp. 11.1 ust. 2 lit. a załącznika do u.t.d. (art. 92 ust. 4 u.t.d.), Główny Inspektor Transportu Drogowego nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentów skarżącego zawartych w odwołaniu z dnia [...] maja 2009 r., w którym skarżący domagał się uchylenia decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2009 r. i zmniejszenia wymiaru nałożonej kary. Skarżący przedsiębiorca podkreślił, że jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w dziedzinie transportu nie może ponosić konsekwencji wszelkich czynów popełnionych przez jego pracowników, a w związku z tym, nałożona kara pieniężna jest zbyt surowa. Skarżący zanegował również stanowisko organu, zgodnie z którym pracodawca obciążany jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników i zmuszony jest ponosić straty wynikłe z ich niezaradności i nienależytego przygotowania do pracy. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił argumentów skarżącego podniesionych w odwołaniu, gdyż w myśl art. 10 ust. 2 i 3 Rozporządzenia (WE) 561/2006 do obowiązków przedsiębiorcy należy m.in. przeprowadzanie regularnych kontroli przestrzegania przepisów Rozporządzenia (EWG) 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz przepisów rozdziału II ww. Rozporządzenia. Zaniechanie takich kontroli ze strony pracodawcy, przeprowadzanych zgodnie ze wskazanymi przepisami, może skutkować naruszeniem, które miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 13 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, pracodawca oraz kierowcy mają obowiązek zapewnić poprawne działanie i odpowiednie stosowanie urządzeń rejestrujących. W myśl art. 15 ust. 8 ww. Rozporządzenia zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, a także manipulowania urządzeniem rejestrującym lub wykresówką, które mogłyby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych; w pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Oznacza to, że już sam fakt posiadania w pojeździe urządzenia mogącego wpłynąć na zapisy dokonywane przez tachograf stanowi naruszenie, bez względu na to, czy urządzenie jest używane, czy też nie. Organ odwoławczy nie zgodził się również ze stwierdzeniem strony, iż nałożona kara pieniężna jest nieadekwatna do winy skarżącego w wyborze pracownika, gdyż podmiot prowadzący we własnym imieniu zarobkową działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć najwyższej staranności, aby była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa. W przeciwnym razie przedsiębiorca powinien liczyć się z konsekwencjami przewidzianymi przez ustawodawcę za naruszenie przepisów, w tym przypadku ustawy o transporcie drogowym oraz Rozporządzeń (WE) nr 561/2006 oraz (EWG) nr 3821/85. Zasadność powyższego stanowiska potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008 r. (OTK-A 2008/2/30, Dz. U. RP 2008/57/349), w którym podano, iż wskazane regulacje zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, aby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. W świetle art. 92 ust. 1 u.t.d., przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za zgodne z prawem wykonywanie przewozu drogowego, a zatem ponosi odpowiedzialność za naruszenie obowiązków przez osoby, którymi się posługuje. Wynika to również z treści art. 92a ust. 3 u.t.d., skoro wszczęcie postępowania wobec kierowcy nie wyklucza wszczęcia postępowania także wobec przedsiębiorcy realizującego przewóz drogowy. W odpowiedzi na wniosek strony o zmniejszenie wymiaru kary pieniężnej organ odwoławczy podał, że materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez skarżącego. Organ odwoławczy nie ma możliwości zmniejszania wymiaru kar pieniężnych nakładanych za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym, ponieważ są one określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego; nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r., wnosząc o jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 93 ust. 7 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że jako przedsiębiorca wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, że w samochodzie użytkowanym przez jego pracownika zostanie zainstalowane urządzenie ingerujące w pracę urządzenia rejestrującego przejazd; - art. 10, 77 § 1, 81 k.p.a., poprzez brak powiadomienia strony postępowania administracyjnego o zakończeniu postępowania dowodowego i tym samym uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skarżący zaprzeczył, że na przedsiębiorcy prowadzącym działalność gospodarczą w dziedzinie transportu drogowego spoczywa ciężar odpowiedzialności za skutki działań osób, którymi posługuje w trakcie wykonywania działalności gospodarczej. Niezasadne jest również obciążanie pracodawcy skutkami niewłaściwego doboru pracowników, w tym ponoszeniem straty wynikłej wskutek ich niezaradności i braku należytego przygotowania do pracy. Tym samym, nałożona kara jest zbyt surowa i nieadekwatna w stosunku do winy skarżącego w wyborze pracownika. Skarżący powołał się na art. 92 a ust. 4 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu wskazanego w art. 3 ust. 2 pkt 3 u.t.d. jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Z kolei według art. 93 u.t.d. ust. 7 nie stosuje się przepisów ust. 1-3 jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć; w takiej sytuacji organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Podkreślił, iż w postępowaniu administracyjnym jednoznacznie udowodniono, że to kierowca samodzielnie zamontował "dodatkowe urządzenie" w pojeździe, o czym przedsiębiorca nie został poinformowany. Ponadto, skarżący zakwestionował dokonaną przez organ administracji interpretację przepisów wspólnotowych, zgodnie z którą na pracodawcy ciąży obowiązek permanentnego kontrolowania zarówno samochodu jak i swojego pracownika, tak przed wyjazdem, w trakcie transportu jak i bezpośrednio - po jego zakończeniu. Kierowca przyznał się do zamontowania urządzenia dodatkowego, urządzenie nie było w użyciu, co potwierdza protokół kontroli, nie można więc przypisać przedsiębiorcy winy za naruszenie popełnione przez pracownika. W ocenie skarżącego w postępowaniu administracyjnym naruszona została zasada czynnego udziału strony wyrażona w art. 10 k.p.a., wzmocniona dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. Zgodnie z obowiązującym prawem organ administracji prowadzący postępowanie powinien powiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie podmioty, które są stroną w sprawie (art. 61 § 4 k.p.a.), a następnie umożliwić im aktywne uczestnictwo w postępowaniu, tj. m.in. umożliwić im dostęp do akt sprawy (art. 73 k.p.a. i 74 k.p.a.) oraz zgłaszanie dowodów (art. 78 k.p.a.). Organ ma obowiązek zawiadamiać strony o terminie i miejscu przeprowadzania dowodów (art. 79 § 1 k.p.a.), umożliwić wypowiadanie się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji (art. 81 k.p.a.), na co wskazano w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA OZ w Lublinie z 15 grudnia 1995 r. SA/Lu 507/95, wyrok NSA OZ w Lublinie z 17 maja 1994 r. SA/Lu 1921/93). Skarżący podkreślił, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym stanowi przesłankę wznowienia postępowania, bez względu na to, czy uchybienie to miało, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy (wyrok NSA z 25 marca 1998 r., IV SA 1040/96, wyrok NSA z 26 stycznia 1999 r. III SA 979/98). Naruszenie obowiązku stworzenia stronie możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym mające istotny wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z 13 lutego 1986 r. II SA 2015/85, wyrok NSA z 4 listopada 1998 r. III SA 1035/97). Zdaniem skarżącego - w tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie nałożenia na niego kary pieniężnej zostało przeprowadzone z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Skarżący nie został poinformowany o zakończeniu postępowania dowodowego, nie miał więc możliwości zapoznania się ze zdjęciami "urządzenia" wykonanymi przez Inspektorów Transportu Drogowego. Opisane w protokole kontroli "urządzenie" składające się z czterech przewodów zakończonych plastikowo-metalowym przełącznikiem mogło nie mieć żadnego wpływu na pracę urządzenia rejestrującego i tym samym nie wypełniało definicji urządzenia dodatkowego opisanego w przepisach wspólnotowych. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny W Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż w przedmiotowej sprawie odpowiedzialność administracyjną ponosi kierowca, a nie przedsiębiorca, na rzecz którego był wykonywany transport drogowy pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące - tachograf, do którego kierowca podłączył niedozwolone urządzenia dodatkowe. Artykuł 13 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U.UE L z dnia 31 grudnia 1985 r.) stanowi, że pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Zgodnie z art. 15 ust. 8 podanego Rozporządzenia, zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach. Stosownie do art. 10 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Art. 92 ust. 1 pkt 7 i 8 u.t.d. stanowi, że ten, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych i wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 u.t.d. dotyczą podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności z nim związane, podmiotami tymi nie są jednak kierowcy przedsiębiorcy-przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji przewozu drogowego zawartego w art. 4 pkt 6a u.t.d., zgodnie z którą wykonującym przewóz drogowy jest każdy, kto prowadzi działalność gospodarczą określoną w art. 4 pkt 1-4 u.t.d. Tak szerokie pojęcie definicji "wykonującego przewozy drogowe" pozwala na objęcie sankcjami przewidzianymi przez art. 92 u.t.d. wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo. Dotyczy to zarówno uprawnionych przewoźników drogowych, działających na podstawie licencji jak i tych, którzy tego przymiotu nie mają, a mimo to wykonują działalność polegającą na transporcie drogowym. Należy podkreślić, że na gruncie art. 92 ust. 1 u.t.d., za stwierdzone naruszenie odpowiada podmiot wykonujący przewóz drogowy, czyli podmiot wykonujący działalność zdefiniowaną w powołanym powyżej art. 4 u.t.d., tj. przedsiębiorca, nie zaś kierowca, który wykonuje tylko czynność prowadzenia pojazdu. Zdaniem Sądu, organy trafnie ustaliły, że przewóz drogowy wykonywany był przez skarżącego z naruszeniem przepisów prawa wskazanych w podstawie materialnoprawnej decyzji skutkującym nałożeniem na przedsiębiorcę kary w łącznej kwocie 10.000 zł. W tej sytuacji odpowiedzi wymaga pytanie powstałe w związku z zarzutem skargi o niezastosowaniu w sprawie art. 93 ust. 7 u.t.d., zgodnie z którym organ nie nakłada na podmiot wykonujący przewozy drogowe kary pieniężnej, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. Wówczas właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący powołuje się na brak winy w nadzorze nad pracownikiem wykonującym przewóz na jego rzecz, podkreślając, że przewoźnik zlecając wykonanie usługi prowadzenia pojazdu kierowcy nie ma możliwości wymuszenia na nim zachowań dotyczących sposobu wykonania tej usługi. Zdaniem Sądu, powyższe twierdzenie jest niezasadne albowiem przedsiębiorca korzysta z pełnej swobody w wyborze osób, które na jego rzecz wykonują przewozy oraz z takiej formy ich zatrudnienia, która umożliwi mu zabezpieczenie swoich interesów i należyte wykonanie ciążących na pracownikach obowiązków. Przedsiębiorca (pracodawca) ma możliwość zabezpieczenia swoich interesów w warunkach zawartej umowy i należytego jej wykonania, gdyż kierowca, niezależnie od formy zatrudnienia wykonuje jedynie jedną z czynności składających się na sekwencję działań, których suma dopiero jest transportem drogowym, w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca właściwe organizujący pracę swojego przedsiębiorstwa powinien podejmować różnego rodzaju czynności, w tym także czynności kontrolne zapewniające przestrzeganie zasad określonych w cytowanych powyżej przepisach przez zatrudnianych pracowników. Powyższe nie pozwala podzielić poglądu skarżącego co do odpowiedzialności administracyjnej kierowcy wykonującego wyłącznie obowiązki wynikające z umowy łączącej go z przedsiębiorcą posiadającym stosowne uprawnienia administracyjne do wykonywania transportu drogowego, gdyż za działalność przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy odpowiedzialność administracyjną ponosi tenże przedsiębiorca, przy czym obejmuje ona również ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1258/06). Nie ma przy tym znaczenia podnoszona w skardze kwestia braku winy w zachowaniu przedsiębiorcy, bowiem przepisy ustawy o transporcie drogowym, nie przewidują możliwości relatywizacji stwierdzonych uchybień pod kątem umyślności bądź nieumyślności zachowania przedsiębiorcy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1508/07). Wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Przesłanką powyższej odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez ustalony podmiot, w tym przypadku skarżącego, nałożonych przez wskazane przepisy obowiązków. Należy w tym miejscu przypomnieć, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenia przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego (nie tylko krajowe, lecz również unijne) mają charakter szczególny. Są to mianowicie decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, niestwarzającego właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone zarówno w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, innych przepisach krajowych oraz powołanych wyżej przepisach rozporządzeń unijnych, jest, co do zasady, oderwana od kwestii winy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji