II SA/Bk 745/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 03 lutego 2011 r. sprawy ze skargi W. T. i Z. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] września 2010r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania H. H., W. T. i Z. T., utrzymało w mocy decyzję Wójt Gminy Ł. z [...] sierpnia 2010r. nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tuczarni o obsadzie 50 DJP (docelowa łączna obsada w gospodarstwie 90 DJP), zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...], położonych w obrębie wsi D., gmina Ł. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: Na wniosek inwestora J. G. z 11 lutego 2010r Wójt Gminy Ł. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację opisanego na wstępie przedsięwzięcia. W toku postępowania Wójt Gminy Ł. zwrócił się Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. o wydanie opinii, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia i zakresu raportu. Organy opiniujące wskazały na potrzebę przeprowadzenia takiej oceny i określiły zakres raportu. Na podstawie opisanych konsultacji Wójt Gminy Ł. postanowieniem z [...] marca 2010r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia oraz sporządzenia pełnego raportu o oddziaływaniu na środowisko powyższego przedsięwzięcia. W realizacji tego obowiązku inwestor J. G. przedłożyła stosowny raport. Dokonując oceny przedłożonego raportu organ I instancji ustalił, że lokalizacja zamierzonego przedsięwzięcia nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ani ochroną prawną na podstawie ustawy z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, nie leży też na obszarze Natura 2000. W ramach prowadzonego postępowania Wójt Gminy Ł. zwrócił się też do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o dokonanie uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] maja 2010r. pozytywnie uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego zamierzenia i określił warunki, które organ umieścił w treści wydanej przez siebie decyzji. Z analogicznym wnioskiem organ zwrócił się do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł., który w dniu 31 maja 2010r. pozytywnie zaopiniował wnioskowe przedsięwzięcie. Po uzyskaniu stosownych uzgodnień oraz uwzględnieniu wyników postępowania z udziałem społeczeństwa Wójt Gminy Ł. decyzją z [...] sierpnia 2010r. ustalił środowiskowe warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia określając jednocześnie: rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia (pkt 1), warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (pkt 2); wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu oraz innych decyzji wydawanych w następstwie prawnym /projekcie budowlanym/ (pkt 3). Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie art. 71 ust.2 pkt 2, art. 75 ust.1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ stwierdził, że planowane przedsięwzięcie na etapie realizacji i funkcjonowania nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska w zakresie gospodarki wodno – ściekowej, gospodarki odpadami oraz warunków aerosanitarnych i akustycznych. Ponadto projektowana inwestycja nie będzie powodować ograniczeń w zagospodarowaniu i użytkowaniu terenów sąsiednich, a tym samym nie naruszy interesów osób trzecich. Emitowane zaś do powietrza zanieczyszczenia oraz odpady wytwarzane w czasie chowu trzody chlewnej nie spowodują, zdaniem organu, trwałej degradacji środowiska i są typowe dla produkcji zwierzęcej. Tym bardziej, jak podkreślił, na analizowanym terenie znajdują się inne sąsiednie gospodarstwa produkcyjne (hodowla bydła mlecznego). Konkludując Wójt Gminy Ł. stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko przyrodnicze w zasięgu jego oddziaływania. Z powyższą decyzją nie zgodzili się: H. H., W. T. i Z. T. W złożonym odwołaniu podnieśli, że nie wyrażają zgody na budowę tuczarni na działkach [...] i [...] z uwagi na zbyt bliską odległość od ich domów mieszkalnych. Zdaniem skarżących organ nie uwzględnił też faktu, że w gospodarstwie wnioskodawczyni faktycznie planuje się łączną hodowlę w ilości 128, 5 DJP, a normy siarkowodoru i amoniaku są już przekroczone. Dlatego też, ich zdaniem, budynek tuczarni powinien powstać na innej działce wnioskodawczyni położonej na obrzeżach wsi D. przy drodze asfaltowej w odległości 220 m od ich siedlisk. Jest to uzasadnione tym bardziej, że budowa tuczarni na tej działce nie zatruwałaby ludzi i środowiska. Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z [...] września 2010r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przytoczył treść art.71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Następnie stwierdził, że z uwagi na to, iż planowana inwestycja zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 90 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagane było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 77 ust. 1 cytowanej wyżej ustawy, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ właściwy do jej wydania uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. W przedmiotowej sprawie uzyskano wymagane uzgodnienia: postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z [...] maja 2010r. oraz opinia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z [...] maja 2010r. Po przeanalizowaniu powyższych uzgodnień i opinii Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że skala i rodzaj planowanego przedsięwzięcia nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, a przedstawione formy zabezpieczeń chroniących środowisko są wystarczające. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia organ nie przesądza się o lokalizacji planowanej inwestycji, co ma to miejsce dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Podnoszone zaś w odwołaniu obawy, że przedmiotowa inwestycja będzie miała negatywny wpływ na sąsiednie działki, nie ma zdaniem SKO, istotnego znaczenia na treść podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnieśli W. T. i Z. T., zarzucając jej naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 84 § 1 i art. 107 § 1 kpa, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w tym zarzutów podniesionych w odwołaniu; 2) art. 74 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 66 ust.1 pkt 4 i 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez oparcie decyzji na ustaleniach zawartych w nieprawidłowo sporządzonym raporcie o oddziaływaniu na środowisko, co miało wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając wskazane zarzuty pełnomocnik skarżących wskazał, że organ odwoławczy nie wypowiedział się na temat błędów w wyliczeniach zawartych w raporcie co do ilości zwierząt obecnie hodowlanych przez inwestora. Wskazana w raporcie ilość zwierząt hodowanych w poszczególnych chlewniach nie odpowiada rzeczywistości i jest teoretycznym założeniem, które pozwala, zdaniem pełnomocnika skarżących, na korzystniejsze określenie poziomu emisji niebezpiecznych dla życia i zdrowia ludzkiego – gazów. W dalszej części uzasadnienia skargi pełnomocnik skarżących zarzucił organowi II instancji, że zaniechał uwzględnienia wniosków zawartych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko dotyczącego tej samej działki, sporządzonego przez panią A. S. i złożonego w postępowaniu administracyjnym kontrolowanym przez sąd administracyjny w sprawie II SA/Bk 154/08. Zdaniem autora skargi uwzględnienie tego raportu było tym bardziej uzasadnione, że na jego podstawie organ poprzednio odmówił inwestorowi wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej pełnomocnik skarżących przyznał, że co prawda sporządzenie raportu w przedmiotowej sprawie było zasadne, ale został on sporządzony nieprawidłowo z naruszeniem art. 66 ust.1 pkt 4 i 5 cytowanej wyżej ustawy. Przepis ten nakazuje aby raport zawierał opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania decyzji (wariant zero) oraz opis analizowanych wariantów – w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, jak również wariantu najkorzystniejszego dla środowiska. Tymczasem w sporządzonym w przedmiotowej sprawie raporcie opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia jest krótki i zwięzły. Bardzo krótki jest też opis wariantu alternatywnego, który ogranicza się do stwierdzenia, że wariant ten ze względów ekonomicznych nie jest brany pod uwagę przez inwestora. Stwierdzenie to, zdaniem autora skargi, świadczy tylko o tym, że wariant ten właściwie nie został rozpoznany. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Co do zarzutu nie uwzględnienia raportu p. S. wyjaśnił, że pojawił się on dopiero na etapie skargi do sądu, ale nawet, gdyby został zgłoszony wcześniej to i tak nie miał by znaczenia, gdyż został sporządzony w innym postępowaniu administracyjnym. Dalej organ odwoławczy podkreślił, że po wydaniu zaskarżonej decyzji sytuacja skarżących jako sąsiadów nieruchomości nr [...] i [...] nie uległa w zasadzie zmianie na niekorzyść, albowiem inwestor nie może przekroczyć górnego limitu 90 DJP w gospodarstwie we wszystkich budynkach, łącznie z obsadą w nowej tuczarni. Nie jest więc możliwe, jak twierdzą skarżący, aby obsada zwierząt hodowlanych po wybudowaniu tuczarni wyniosła 128,5 DJP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku inwestora – J. G. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie tuczarni o obsadzie 50 DJP (docelowa łączna obsada w gospodarstwie 90 DJP), zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...], położonych w obrębie wsi D., gmina Ł. Do wniosku inwestor dołączył: kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię wyrysu i wypisu z ewidencji gruntów, a następnie raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony w kwietniu 2010r., przez R. R. i M. A. Procedura oceny oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia uregulowana jest w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), powoływanej dalej jako: ustawa. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Wnioskowana inwestycja, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 90 ppkt a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko może być poprzedzone obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek przeprowadzania przedmiotowej oceny lub jego brak stwierdza, stosownie do art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wszystkie uwzględnione w tym przepisie uwarunkowania, po zasięgnięciu opinii dwóch organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 ustawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wymogi te zostały spełnione, albowiem Wójt Gminy Ł. po przeprowadzeniu analizy uwarunkowań dla zamierzonego przedsięwzięcia i zasięgnięciu opinii w/w organów, postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, decydując tym samym o przeprowadzeniu procedury oceny oddziaływania na środowisko. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w art. 66 ustawy określono elementy, które powinien zawierać każdy raport oddziaływania na środowisko. I tak z ust.1 tego przepisu wynika, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. opis planowanego przedsięwzięcia (pkt 1), opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (pkt 2), opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia (pkt 4), oraz opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru (pkt 5). W ocenie Sądu przedstawiony przez inwestora raport, sporządzony przez mgr R. R. i mgr inż. M. A. jest prawidłowy i zawiera wszystkie elementy, o których mowa w cytowanym przepisie. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut skargi odnoszący się do nierozpoznania w raporcie wariantu alternatywnego planowanego przedsięwzięcia. Na stronie 9 raportu (pkt 3) znajduje się szczegółowy opis wszystkich analizowanych wariantów, w tym wariantu alternatywnego. W pierwszej kolejności autorzy raportu stwierdzili, ze w przypadku przyjęcia wariantu zerowego, polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia, stan sanitarny środowiska przyrodniczego, w szczególności jakości powietrza atmosferycznego oraz klimatu akustycznego, nadal determinowany będzie przez istniejące emisje, stanowiące efekt ruchu komunikacyjnego realizowanego na lokalnych drogach oraz zanieczyszczenia z zabudowy mieszkaniowej i zagrodowej. Analizując z kolei wariant proponowany przez wnioskodawcę autorzy raporty podkreślili, że wprawdzie wybrana lokalizacja inwestycji z uwagi na przyuliczną zabudowę mieszkaniową nie może być uznana za optymalną, jednakże brak w pobliżu działek, będących własnością inwestora, umożliwiających jej umiejscowienie z dala tej zabudowy, przemawia za jej lokalizacją na działkach nr [...] i [...]. Biorąc dodatkowo pod uwagę lokalizację, skalę oraz rozwiązania służące ochronie środowiska przewidziane do realizacji w przypadku analizowanego przedsięwzięcia, sporządzający raport wywiedli, że nie będzie ono stanowiło obiektu oddziaływującego na środowisko w takim stopniu, by zasadne było niepodejmowanie przedsięwzięcia. Opisując natomiast wariant alternatywny autorzy raportu stwierdzili, że najkorzystniejsza dla ludzi i środowiska byłaby lokalizacja planowanego przedsięwzięcia z dala od zabudowy mieszkaniowej. Jednakże z uwagi na fakt, że najbliższe działki inwestora (nr [...] i [...]) położone są ok. 275 m od działek planowanej zabudowy, w otoczeniu użytków rolnych innych właścicieli, lokalizacja tam tuczarni związana byłaby z koniecznością budowy od podstaw drogi dojazdowej, sieci elektrycznej i wodociągowej, zagospodarowania i ogrodzenia terenu, zaplecza magazynowo – technicznego, wariant ten nie jest brany pod uwagę inwestora. W ocenie Sądu analiza raportu nie pozostawia wątpliwości, że wariant alternatywny został w nim szczegółowy opisany, włącznie z rzeczywistym stanem działek nr [...] i [...], dlatego też podniesione w tym zakresie zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Należy przy tym zauważyć, jak wskazał między innymi Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 marca 2009 r. (sygn. akt II OSK 383/08, Lex nr 526577), że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Zastrzeżenia te jednak nie mogą być gołosłowne, lecz powinny być poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Podzielając przedstawione stanowisko sąd zauważa, że również w toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawili żadnego dowodu przeciwko raportowi, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że istnieje inny, niekorzystny dla inwestora raport o oddziaływaniu na środowisko, dotyczący tej samej działki, sporządzony przez panią A. S. Trafnie zatem uznało SKO, że raport pani S. został złożony w innym postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Wójta Gminy Ł. z [...] czerwca 2009r. nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na zamianie sposobu użytkowania – adaptacja budynku garażowego na inwentarski o obsadzie 21/5 DJP (docelowa obsada w gospodarstwie 90 DJP) na działkach nr [...] i [...]. Stad też wnioski w nim zawarte nie wiążą ani organów administracji orzekających w przedmiotowej sprawie, ani tutejszego sądu. Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji nie mają też znaczenia, wbrew przekonaniu autora skargi, wywody sądu administracyjnego w Białymstoku zawarte w wyroku z 12 listopada 2008r. (sygn. akt II SA/Bk 154/08) co do konieczności rozważenia, na etapie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach realizacji planowanego przedsięwzięcia, uciążliwości odorów wykraczających swym zasięgiem poza obszar inwestycji, szkodliwości (bądź jego braku) emisji amoniaku, siarkowodoru i innych substancji organicznych na zdrowie osób trzecich w aspekcie obu przedstawionych raportów oddziaływania inwestycji na środowisko. Po pierwsze, opisany wyrok został wydany w innej sprawie i nie wiąże obecnie orzekającego składu. Po drugie, w polskim ustawodawstwie, jak wynika z przedłożonego raportu nie ma aktów prawnych, które by określały rodzaje substancji złowonnych, metodę oceny jakości zapachowej powietrza oraz normowały wielkości ładunku zapachów lub określały dopuszczalne poziomy substancji zapachowych w powietrzu. Stąd, jak słusznie podkreślili autorzy raportu, skutecznym sposobem ograniczenia rozprzestrzeniania substancji zapachowych emitowanych z tuczarni będzie ekranizacja terenu gęstym pasem zieleni wysokiej, z zalecanym udziałem drzew iglastych (str.25 raportu). Nie można też podzielić zarzutu skargi, iż wskazana w raporcie ilość zwierząt hodowanych w poszczególnych chlewniach nie odpowiada rzeczywistości i po wybudowaniu tuczarni wyniesie 128,5 DJP. Jak trafnie wyjaśnił organ w odpowiedzi na skargę, po wydaniu zaskarżonej decyzji docelowa łączna obsada w gospodarstwie inwestora nie może przekroczyć górnego limitu 90 DJP we wszystkich budynkach, łącznie z obsadą w nowej tuczarni. Nie jest więc możliwe by obsada zwierząt hodowlanych po wybudowaniu tuczarni wyniosła 128,5 DJP, jak twierdzą skarżący. Przestrzeganie zaś dopuszczalnej obsady zwierząt jest kwestią należytego wykonania wydanych decyzji i organ na tym etapie postępowania nie jest właściwy do takiej kontroli. Konkludując powyższe rozważania podzielić należy ocenę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., że przedłożony w przedmiotowym postępowaniu raport został sporządzony prawidłowo. Charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane ustawowe elementy opisane powyżej, uwzględniające jego specyfikę. W konsekwencji skoro raport, podlegający ocenie organów, nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości, pozostaje w zgodzie z wymogami ustawy, a zgłaszane w stosunku do niego zastrzeżenia są nieuzasadnione, nie ma podstaw, by odmówić mu waloru wiarygodności. W przedmiotowej sprawie prawidłowo została też przeprowadzona procedura uzgodnień środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia z organami, o których mowa w art. 77 ustawy. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. postanowieniem z [...] maja 2010r. pozytywnie uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia i określił warunki, które organ I instancji umieścił w treści wydanej przez siebie decyzji. Analogiczny tryb został przeprowadzony z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w Ł., który w dniu [...] maja 2010r. pozytywnie zaopiniował wnioskowe przedsięwzięcie, a określone przez ten organ warunki znalazły odzwierciedlenie w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania. W kontrolowanej sprawie zachowana została także procedura udziału społeczeństwa w toku postępowania, w ramach którego sporządzany był raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Obwieszczeniem z dnia [...] maja 2010r. Wójt Gminy Ł. poinformował, że do Urzędu wpłynął wniosek J. G. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie tuczarni o obsadzie 50 DJP (docelowa łączna obsada w gospodarstwie 90 DJP), zlokalizowanej na działkach nr [...] i [...], położonych w obrębie wsi D., gmina Ł. W obwieszczeniu tym Wójt poinformował, iż uwagi i wnioski można składać w terminie 21 dni od dnia udostępnienia informacji w Urzędzie Gminy Ł. Zatem należy stwierdzić, iż Wójt zapewnił udział społeczeństwa w toku postępowania, poprzez zapewnienie możliwości składania każdemu uwag i wniosków oraz możliwość zapoznania się z treści tego wniosku Konkludując należy podkreślić za organem, że decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie przesądza jeszcze o lokalizacji takiej inwestycji. Przedmiotowa decyzja ma, bowiem charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Zatem dopiero na etapie pozwolenia na budowę zostanie ostatecznie ustalona lokalizacja przedmiotowej inwestycji. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie stwierdził również innych uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Powyższe skutkowało oddaleniem skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.