II SA/Wa 1777/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Andrzej Kołodziej, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 4 i art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania K. C. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], cofającej pozwolenie na broń palną sportową, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, iż [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. powyższą decyzją podjął, wskazując jako jedną z podstaw rozstrzygnięcia art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, w myśl którego organ Policji może cofnąć pozwolenie, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania. Jako drugą podstawę decyzji organ wskazał przepis art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, na podstawie którego właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli osoba posiadająca pozwolenie nie wykona obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego. W odwołaniu od tej decyzji strona powołała się na decyzję Komendanta Głównego Policji z 2005 r., którą uchylono decyzję organu I instancji (cofającą jej pozwolenie na broń, wydaną – jej zdaniem – w identycznym stanie faktycznym), zarzuciła organowi I instancji niezasadne, ponowne wszczęcie postępowania w jej sprawie i cofnięcie pozwolenia na podstawie fakultatywnego przepisu prawa, chociaż takiego rozstrzygnięcia nie uzasadnia interes społeczny, na co już pięć lat temu zwrócił uwagę Komendant Główny Policji. Wskazała, iż od tamtego czasu nie wznowiła uprawiania strzelectwa sportowego, bowiem stan jej zdrowia nie uległ poprawie, o czym informowała regularnie organ Policji przedkładając dokumentację lekarską, której wiarygodności nie kwestionowano. Strona podkreśliła, iż choć obecnie z uwagi na brak sprawności fizycznej czasowo nie uprawia strzelectwa, to nie oznacza to, iż zamierza z niego zrezygnować. Obszernie opisała swój stan zdrowia oraz zrelacjonowała przebieg procesu leczenia i powstałe w jego toku komplikacje, w tym organizacyjne, związane z oczekiwaniem na zabiegi czy operacje. Ponadto zakwestionowała zasadność zastosowania w jej przypadku drugiej podstawy prawnej, tj. art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, wskazując, iż systematycznie przedkładała organowi wystawione przez specjalistów zaświadczenia świadczące o braku możliwości uprawiania przez nią obecnie strzelectwa, nawet rekreacyjnie. Nie rozumie zatem dlaczego organ I instancji wezwał ją do przedłożenia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, zwłaszcza, iż w jej ocenie dostatecznym potwierdzeniem, że nie należy do osób, których stan zdrowia psychicznego może budzić jakiekolwiek wątpliwości, są pozytywne wyniki przeprowadzanych systematycznie u niej przez funkcjonariuszy Policji kontroli w zakresie prawidłowego przechowywania przez nią broni. Organ odwoławczy zarzutów odwołania nie podzielił i wskazał, że w 2005 r. Komendant Główny Policji, uchylając decyzję organu I instancji wydaną wyłącznie na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, miał na względzie to, iż w ówczesnym stanie faktycznym – strona oczekiwała na zabieg operacyjny mający jej przywrócić sprawność fizyczną – jej oświadczenie o czasowym tylko zaniechaniu uprawiania strzelectwa sportowego z uwagi na chwilowe problemy zdrowotne było uprawnione i wiarygodne. Orzekając w dniu [...] grudnia 2005 r. o zachowaniu stronie pozwolenia, Komendant Główny Policji miał też na względzie deklarację strony zawartą w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu I instancji, iż po zakończeniu rehabilitacji powróci do uprawiania strzelectwa. Od tego czasu upłynęło jednak prawie pięć lat, podczas których jej stan zdrowia nie poprawił się, a biorąc pod uwagę jej pisma z dnia [...] sierpnia 2009 r. i następne, pomimo systematycznego leczenia nawet pogorszył się, co uniemożliwia jej powrót do czynnego uprawiania sportu strzeleckiego. W tej sytuacji nieuprawnionym jest zarzut, iż jej obecna sytuacja jest identyczna z sytuacją z 2005 r., kiedy to Komendant Główny Policji wydał korzystne dla niej rozstrzygnięcie. O ile bowiem w 2005 r. istniały przesłanki pozwalające przypuszczać, że kłopoty zdrowotne strony mają charakter przejściowy, to obecnie, po upływie ok. 5 lat straciły one rację bytu. Długotrwałe i nieprzynoszące efektów leczenie strony organ I instancji słusznie więc uznał za okoliczność uprawniającą go do skorzystania z przepisu art. 15 ust. 5, tj. wezwania strony do przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających jej zdolność do posługiwania się bronią palną. Zasadnie też cofnął jej pozwolenie w sytuacji, gdy orzeczeń tych nie przedstawiła. Organ wyjaśnił, że kwestie badań psychologicznych i lekarskich osób posiadających pozwolenia na broń regulują przepisy ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami, orzeczenia w kwestii zdolności do dysponowania bronią palną mogą wydawać wyłącznie lekarze i psycholodzy upoważnieni do przeprowadzania badań osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie. Obowiązek potwierdzenia zdolności do dysponowania bronią obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń, które rozstrzygają o niej w dwóch różnych zakresach i są wydawane przez różne podmioty, tj. lekarza i psychologa. Z tego względu nieprzedstawienie na żądanie właściwego organu Policji przez stronę orzeczenia psychologicznego i lekarskiego skutkuje stwierdzeniem, że strona nie wykonała powinności określonej w art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do drugiej powołanej w decyzji przesłanki cofnięcia pozwolenia, określonej w przepisie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, stwierdził, że także ją zastosowano zasadnie. Z akt administracyjnych wynika, że w 1995 r. strona, występując o wydanie pozwolenia na broń palną sportową bocznego zapłonu, jako okoliczności uzasadniające wniosek wskazała, między innymi, czynne uprawianie strzelectwa sportowego w Sekcji Strzeleckiej AZS Politechniki [...], która to okoliczność zdecydowała o wydaniu jej w 1996 r., na podstawie ustawy z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, pozwolenia na wnioskowaną broń. Po wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie organ I instancji, prowadząc czynności wyjaśniające, uzyskał informację z Sekcji Strzeleckiej AZS Politechniki [...] datowaną na dzień [...] września 2009 r., iż K. C. już w 2005 r. został wykluczony z sekcji z uwagi na zaniechanie udziału w procesie szkoleniowym i współzawodnictwie sportowym. Powody nieuprawiania przez stronę strzelectwa od 2005 r. są w świetle zebranych materiałów dowodowych oczywiste – nieustające, niezawinione przez nią kłopoty ze zdrowiem. Jej deklaracja, że wróci do strzelectwa, jak tylko wyzdrowieje nie może być przyjęta jak w 2005 r., kiedy to Komendant Główny Policji, uznając jej argument i przyjmując, iż jej kłopoty ze zdrowiem są chwilowe, uchylił decyzję organu I instancji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń i pozostawił jej prawo do posiadania broni. Organ, odnosząc się do twierdzeń strony, iż tylko przejściowo i czasowo zaniechała uprawiania strzelectwa sportowego, zauważył, iż pojęcia "przejściowo" i "czasowo" są nieadekwatne do stanu faktycznego istniejącego w przedmiotowej sprawie strony. Zgodnie bowiem z potocznym rozumieniem tych pojęć oraz definicjami zawartymi w słownikach języka polskiego (wyrazów bliskoznacznych), mają one odniesienie do stanu chwilowego, krótko istniejącego, nietrwałego, sezonowego, okresowego i przelotnego. W świetle powyższego trudno uznać, że zaniechanie przez stronę od 2005 r. uprawiania strzelectwa sportowego ma charakter chwilowy, tym bardziej, że według jej oświadczeń z dnia [...] sierpnia 2009 r. i [...] stycznia 2010 r. stan ten będzie trwać nadal i trudno określić, czy i kiedy się skończy. Niewątpliwie zatem w istniejącym stanie faktycznym oraz w świetle przepisów prawa dotyczących uprawiania sportu strzeleckiego, strona strzelectwa sportowego nie uprawia, a zarzuty jej odwołania w tym zakresie nie są trafne. Fakt, że Komendant Główny Policji w istniejącym w 2005 r. stanie faktycznym uznał za uzasadnione zachowanie jej pozwolenia na broń, w żadnym razie nie eliminuje możliwości ponownego rozpatrzenia jej sprawy przez organ I instancji, z uwzględnieniem uzyskanych przez niego nowych materiałów dowodowych. Ponadto podnoszony przez stronę argument, że jej pozwolenie na broń jest bezterminowe, nie ma znaczenia, okoliczność ta nie wyklucza bowiem zastosowania art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji w przypadku zaistnienia przesłanek, o których w tym przepisie mowa. W stanie ustalonym w sprawie organ I instancji uznał, a organ odwoławczy stanowisko to podziela, że interes społeczny sprzeciwia się zachowaniu stronie prawa do posiadania broni sportowej, skoro nie wykorzystuje ona broni do celów, do których uzyskała pozwolenie. Istotą interesu społecznego jest bowiem, by pozwolenie na broń posiadały tylko te osoby, które korzystają z niej zgodnie z przeznaczeniem – w przypadku strony – do celów sportowych. Materiał dowodowy potwierdza natomiast, iż strona od kilku lat nie uprawia strzelectwa sportowego, nawet rekreacyjnie. Cofnięcie stronie pozwolenia nie narusza więc jej interesu, bowiem – ze względów zdrowotnych – nie może ona uprawiać strzelectwa. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego zasadności wezwania jej do przedłożenia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających jej zdolności psychofizyczne do dysponowania bronią, Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż organ Policji, mając na względzie zarówno interes publiczny, jak i interes strony, a także jej bezpieczeństwo, nie mógł zlekceważyć (pomimo jej zapewnień, iż są to problemy przejściowe) wiedzy o jej istniejących od 2005 r. kłopotach zdrowotnych, a tym samym nie mógł zmarginalizować uzyskanych w toku postępowania dowodów, takich jak karta informacyjna leczenia szpitalnego strony z 2006 r., w której zalecono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, a w przeszłości operowana była z uwagi między innymi na zaburzenia czucia palców I-III lewej ręki, zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] stycznia 2008 r. wskazującego, iż strona ma osłabione [...], a także opinii prof. nadzw. dr hab. med. J. W. z Katedry i Kliniki Ortopedii i Traumatologii Narządu Ruchu I Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej w W., który w piśmie z dnia [...] marca 2010 r. skierowanym do organu I instancji stwierdził, iż zabiegi operacyjne przeprowadzone u K. C. mogą powodować ograniczenia sprawności psychofizycznej. Wbrew zatem odczuciu strony, organ miał uzasadnione powody do wezwania jej do przedłożenia orzeczeń, przy czym organ ten w żadnym zakresie nie stwierdził, ani nawet nie zasugerował, iż w jej przypadku występują ograniczenia w sferze mentalnej, czy też jest ona uzależniona od alkoholu lub substancji psychoaktywnych. Organy Policji nie mają bowiem w tym zakresie stosownej wiedzy medycznej i dlatego w uzasadnionych przypadkach, tak jak miało to miejsce także w przypadku strony, wzywają posiadaczy pozwoleń do potwierdzenia zdolności do posiadania broni, poprzez przedłożenie orzeczeń wydanych przez upoważnionego lekarza i psychologa. Wbrew zatem zarzutom strony, [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. zasadnie zobowiązał stronę do poddania się stosownym badaniom i przedłożenia orzeczeń. Strona jednak do badań nie przystąpiła, a zatem orzeczeń lekarskiego i psychologicznego wydanych przez upoważnionych lekarza i psychologa nie uzyskała. Tym samym nie potwierdziła w prawem określony sposób, iż nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4, tj. z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychoruchowej, czy uzależnionych od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych, a zatem może posiadać broń palną. W tej sytuacji słusznym i celowym jest cofnięcie stronie pozwolenia także na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 5 ustawy o broni i amunicji, bowiem broń nie jest zwykłą rzeczą i nie może być żadnych wątpliwości, co do zdolności posiadacza pozwolenia na broń palną do bezpiecznego jej posiadania i używania. Rozstrzygnięcie takie jest właściwe także z punktu widzenia interesu publicznego, zgodnie z którym bronią mogą posługiwać się jedynie osoby o odpowiednich, potwierdzonych przez upoważnionych lekarza i psychologa predyspozycjach fizycznych i psychologicznych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. C. wniósł o uchylenie powyższej decyzji jako bezzasadnej oraz orzeczenie, że posiadane pozwolenie na broń sportową zachowuje ważność. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swoją argumentację przedstawioną już w złożonym odwołaniu, która "z zupełnie niezrozumiałych powodów w ogóle nie dotarła do osób rozpoznających ten środek zaskarżenia". Oświadczył, że stan jego zdrowia nie uległ poprawie w najmniejszym nawet stopniu. Nadal nie jest w stanie wznowić uprawiania strzelectwa. Jednakże cały czas dokłada wszelkich możliwych starań, aby móc powrócić do tej dyscypIiny sportowej. Podniósł, iż pod koniec lipca br. (2010 r.) upłynął ostateczny termin ustalony dla Polski przez Unię Europejską, w którym przepisy w zakresie wydawania pozwoleń i posiadania broni powinny być dostosowane do wymogów unijnych, czego nie uczyniono. Akcentując powyższe, stwierdził, że: – cofnięcie pozwolenia na broń nastąpiło w oparciu o przepisy od dawna sprzeczne z prawem unijnym, – czasowe zaniechanie czynnego uprawiania strzelectwa sportowego spowodowane zostało usprawiedliwionymi przyczynami (wymusiły go okoliczności całkowicie niezależne), potwierdzonymi nigdy przez nikogo nie kwestionowaną dokumentacją lekarską, – żaden przepis prawny nie nakazywał organom Policji wszczęcia obligatoryjnie postępowania administracyjnego w tej sprawie, a w konsekwencji – pozbawienia pozwolenia, – w najmniejszym nawet stopniu nie zostało wykazane, że jego cofnięcie jest zgodne z interesem społecznym oraz słusznym interesem strony, – nie zostały ujawnione absolutnie żadne okoliczności dostatecznie uzasadniające podejrzenie, że nagle wystąpiły u strony zaburzenia psychiczne, lub że stał się osobą uzależnioną, – jego niezdolność (czasową) fizyczną do uprawiania strzelectwa w niewątpliwy sposób potwierdzała złożona różnego rodzaju dokumentacja lekarska, w związku z czym zupełnie niezrozumiały pozostaje cel zażądania przedstawienia orzeczenia o ogólnym stanie zdrowia, – został zobowiązany do przedłożenia ww. dwóch orzeczeń w terminie, którego dotrzymanie nie było w ogóle możliwe z powodu bliskiego terminu zabiegu operacyjnego, – nigdy nie dopuścił się jakiegokolwiek naruszenia obowiązujących zasad porządku prawnego. Powyższe czyni, iż organy Policji zadecydowały o niczym nieuzasadnionym cofnięciu pozwolenia na broń palną sportową. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sądy administracyjne badają zgodność z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa przy ich wydaniu. Zarzut niezgodności decyzji cofającej pozwolenie na broń z prawem unijnym skarżący wyprowadza jedynie z faktu, iż Polska do końca lipca 2010 r. nie dostosowała przepisów w zakresie wydawania pozwoleń i posiadania broni do uregulowań unijnych. Zarzut ten nie może odnieść skutku chociażby dlatego, iż decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową została wydana w dniu [...] czerwca 2010 r. Poza podniesionym wyżej argumentem skarżący nie wskazuje, które z uregulowań ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zastosowanych w przedmiotowej sprawie, pozostają w sprzeczności z prawem unijnym. Brak ten powoduje, że odniesienie się do tak ogólnikowego zarzutu, nie jest możliwe. Należy jednakże zauważyć, iż Dyrektywa Rady 91/477/EWG z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE. L. z dnia 13 września 1991 r.) stanowi w art. 2, iż pozostaje ona bez uszczerbku dla stosowania przepisów prawa krajowego dotyczących noszenia broni, myślistwa i strzelectwa sportowego. Natomiast art. 3 Dyrektywy pozwala państwom członkowskim w swoim ustawodawstwie uchwalić przepisy surowsze niż przewidziane w niniejszej dyrektywie z zastrzeżeniem praw przyznanych osobom mającym miejsce zamieszkania w państwach członkowskich określonych w art. 12 ust. 2. Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r., zmieniająca Dyrektywę Rady 91/477/EWG w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz. U. UE. L. z dnia 8 lipca 2008 r.), wprowadziła zmiany w Dyrektywie 91/477/EWG i artykuł 5 otrzymał brzmienie: "Bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które: a) ukończyły 18 rok życia, z wyjątkiem nabywania, innego niż w drodze zakupu, i posiadania broni palnej do celów myślistwa i strzelectwa sportowego, pod warunkiem że w tym przypadku osoby poniżej 18 roku życia posiadają zgodę rodziców lub są pod opieką rodzica lub osoby dorosłej posiadającej ważne pozwolenie na broń palną lub kartę łowiecką lub znajdują się na terenie licencjonowanego ośrodka szkoleniowego lub innego zatwierdzonego ośrodka; b) nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego; wyrok skazujący za popełnione umyślnie przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie. Państwa członkowskie mogą wycofać pozwolenie na posiadanie broni palnej, jeżeli nie jest już spełniony którykolwiek z warunków, na podstawie których zostało ono wydane. Państwa członkowskie nie mogą zabronić osobie zamieszkującej na ich terytorium posiadania broni, która została nabyta w innym państwie członkowskim, chyba że zabraniają nabywania takiej broni na swym terytorium." Powyższe uregulowania w żaden sposób nie dają podstaw do przyjęcia, iż zastosowane w sprawie przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. pozostają w sprzeczności z prawem unijnym. Zgodnie z art. 18 ust. 4 powołanej ustawy, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania. Powołany przepis stwarza dla wskazanego w nim organu administracji, działającego w ramach uznania administracyjnego możliwość cofnięcia przyznanego stronie postępowania uprawnienia do posiadnia broni w sytuacji spełnienia przesłanki tym przepisem określonej. W rozpatrywanej sprawie skarżącemu cofnięto pozwolenie na broń palną sportową z uwagi na to, że ustały okoliczności stanowiące podstawę jego wydania – K. C. nie jest członkiem klubu sportowego i nie uprawia strzelectwa sportowego. Okoliczność ta nie jest w sprawie kwestionowana. Natomiast wskazywane przez skarżącego przyczyny nieuprawiania strzelectwa, nie podważają zasadności decyzji. Podanie o wydanie pozwolenia na zakup i posiadanie pistoletu sportowego skarżący motywował tym, iż czynnie uprawia strzelectwo sportowe jako zawodnik Sekcji Strzeleckiej AZS Politechniki [...]. Od 2005 r. K. C. nie jest członkiem Sekcji Sportowej i nie uprawia strzelectwa. Zasadnie zatem organ przyjął, iż ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę wydania pozwolenia. Trafnie także organ uznaje, iż spełniona została także przesłanka z art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji pozwalająca organowi Policji cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli osoba posiadająca pozwolenie nie wykona obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskich i psychologicznego. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy administracyjnej i w istocie nie jest przez skarżącego kwestionowana. Wbrew jego twierdzeniom, w sprawie organ właściwie wykazał, iż podjęte rozstrzygnięcie jest zgodne z interesem społecznym i nie narusza słusznego interesu skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.