II SA/Bk 89/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędziowie asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2005 r. sprawy ze skargi T. i L. P. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) na rzecz radcy prawnego A. C. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem wynagrodzenia nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu.- Państwo J. i J. Ł. w dniu 26 maja 2003 r. złożyli w Urzędzie Miejskim w Ł. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę – rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną położonego na działce o nr [...] w Ł. Burmistrz Miasta Ł. decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i J. Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o pow. zabudowy 69 m2, pow. użytkowej 119,5 m2, kubaturze 415 m3, na działce o nr [...] położonej w Ł. przy ul. K. B. [...], wraz z adaptacją urządzeń infrastruktury technicznej. W wyniku zaskarżenia tej decyzji przez Skarżącego L. P. do Wojewody P., organ drugiej instancji decyzją z [...] września 2004 r. znak [...] uchylił decyzję Burmistrza Miasta Ł. w całości, a sprawę przekazał organowi pierwszej instancji celem ponownego rozpatrzenia. Decyzja Wojewody P. została przez inwestorów zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 11 marca 2004 r. sygn. akt SA/Bk 1303/03 skargę oddalił. Podczas ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek J. i J. Ł. o wyrażenie zgody na dokonanie odstępstwa wynikającego z ustaleń § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w zakresie dotyczącym usytuowania projektowanej rozbudowy budynku bliźniaczego, zlokalizowanego na działce o nr [...] położonej przy ul. K. B. [...] w Ł., po granicy z działkami sąsiednimi o nr [...]. Minister Infrastruktury piśmie z [...] września 2004 r. znak [...] przychylił się do wniosku inwestorów i na podstawie § 12 ust. l pkt 2 cytowanego rozporządzenia i art. 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane – upoważnił Starostę B. do wyrażenia zgody, w drodze postanowienia na przedmiotowe odstępstwo, pod warunkiem zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Starosta B. postanowieniem z [...] września 2004 r. znak [...] udzielił zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie powołując ustalenia § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., orzekając o możliwości wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie budynku mieszkalnego na działce budowlanej nr ewid. [...], bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr ewid. [...] i nr ewid. [...] przy ul. K. B. [...] w Ł. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Starosta B. decyzją Nr [...] z [...] października 2004 r. znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom J. i J. Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o pow. zabudowy 69 m2, pow. użytkowej 119,5 m2, kubaturze 415 m3, ilość izb – 3 na działce o nr [...] położonej w Ł. przy ul. K. B. [...], bezpośrednio przy granicy działek o nr geod. [...] wraz z adaptacją urządzeń infrastruktury technicznej. Z decyzją organu pierwszej instancji nie zgodzili się Skarżący i złożyli odwołanie do Wojewody P. Zdaniem odwołujących, zaproponowane rozwiązanie rozbudowy jedynie jednej części istniejącego budynku spowoduje pogorszenie warunków użytkowania drugiej części będącej własnością skarżących. Odwołujący się dowodzili, że istniejący budynek mieszkalny z uwagi na materiały budowlane, z jakich został zrealizowany, nie nadaje się do jego rozbudowy. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. znak [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji uznając, że rozbudowywany obiekt mieszkalny nie stanowi zagrożenia bezpieczeństwa dla zabudowy istniejącej na działce sąsiedniej, a przedłożony projekt budowlany zawiera niezbędne ekspertyzy techniczne stanu obiektu istniejącego, stwierdzające jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniając oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego obiektu. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że rozbudowa omawianej inwestycji poprzedzona została też ekspertyzą stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego, co świadczy o tym, że inwestorzy spełnili wymogi § 206 cytowanych wyżej warunków technicznych. W dniu 21 stycznia 2005 r. nadano listem poleconym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2004 r., z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji nr [...] Starosty B. z dnia [...] października 2004 r. znak: [...]. W złożonej skardze zarzucono, że wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd o spełnieniu wymogów art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego warunkujący odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych należy uznać za nieuprawniony w związku z tym, że budowla wznoszona ponad parter stojącego obecnie budynku, na działce o zbyt małej powierzchni, stanowić będzie barierę odcinająca Skarżącym w ciągu dnia dostęp do światła, co stanowi "ograniczenia w warunkach zdrowotnych zamieszkania". W skardze podkreślono, że co prawda planowana budowla usytuowana jest na granicy sąsiednich nieruchomości nr geod. [...] i nr [...], ale zastrzeżenia Skarżących dotyczą nieruchomości nr [...] ze względu na "usytuowanie na niej i dotarcie do ściany bliźniaka", które w ocenie skarżących spowoduje "ograniczenia w warunkach zdrowotnych zamieszkania". Podniesiono również, że rozbudowa obiektu mieszkalnego stanowi zagrożenie bezpieczeństwa dla całości "bliźniaka", ze względu na kruszejące fundamenty, które będą miały ograniczoną wytrzymałość przy naruszeniu konstrukcji budynku w trakcie rozbudowy. W skardze podniesiono również kwestię wybudowania na granicy działek płotu, który, zdaniem skarżących, ograniczył dopływ światła dziennego do ich działki. Odpowiadając na skargę, Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie na zasadzie art. 151 ustawy, jako niezasadnej. Wskazano, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokładnie wyjaśniono wszystkie okoliczności, które organ administracji architektoniczno-budowlanej miał obowiązek uwzględnić podczas prowadzonego postępowania odwoławczego. Przed podjęciem zaskarżonej decyzji sprawdzono zgodność przedłożonego przez inwestorów projektu budowlanego z obowiązującymi przepisami. Dokonana ocena nie potwierdziła obaw i zastrzeżeń zgłaszanych przez skarżących w postępowaniu odwoławczym. W skardze skierowanej do Sądu po raz kolejny wskazano te same zastrzeżenia i obawy związane z rozbudową istniejącego domu, stanowiącego połowę bliźniaka. Zdaniem Wojewody P., nie można podzielić obaw Skarżących, iż rozbudowywany obiekt mieszkalny stanowi zagrożenie bezpieczeństwa dla zabudowy istniejącej na działce sąsiedniej. Przedłożony projekt budowlany zawiera niezbędne ekspertyzy techniczne obiektu istniejącego, potwierdzające jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniając oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego budynku. Rozbudowa omawianej inwestycji poprzedzona została ekspertyzą stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem, stanu podłoża gruntowego. Dokumenty te świadczą, że inwestorzy spełnili wymogi § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zmianami). Podkreślono, że autorzy części konstrukcyjnej projektowanego obiektu stwierdzili, iż stan techniczny istniejącego budynku jest dobry i możliwe jest wykonanie projektowanej dobudowy. W odpowiedzi na skargę dodatkowo podniesiono, że Skarżący poza zgłaszanymi obawami i zastrzeżeniami nie przedstawili żadnego dokumentu sporządzonego przez osobę uprawnioną, iż projektowana rozbudowa może stanowić jakiekolwiek zagrożenie budowlane w stosunku do istniejącej części budynku mieszkalnego, stanowiącego ich własność. Same obawy i zastrzeżenia zgłaszane przez Skarżących do projektu budowlanego bez wykazania rzeczywistych i potwierdzonych przez rzeczoznawcę odmiennych ustaleń stanu technicznego istniejącego obiektu budowlanego niż w przedłożonym projekcie budowlanym, nie stanowią podstawy do zakwestionowania zaproponowanego rozwiązania projektowego, przedłożonego organowi administracji architektoniczno-budowlanej przez inwestorów. Zgodnie z art. 20 ustawy Prawo budowlane projektant jest osobą odpowiedzialną za sporządzony projekt budowlany i ponosi pełną odpowiedzialność za przyjęte w nim rozwiązania. Podkreślono również, że inwestycja ta zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego "[...]" w Ł., zatwierdzonego uchwałą nr XL/362/2002 Rady Miejskiej w Ł. z dnia 31 maja 2002 r. (Dz. Urz. W.P. Nr 26, poz. 658 z 2002 r.). Plan ten dopuszcza na terenie objętym inwestycją, realizację zabudowy mieszkaniowej we wszystkich formach. Przedmiotowa budowa zgodna jest też z decyzją Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] listopada 2002 r. znak [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu omawianej inwestycji. Zaprojektowany obiekt, zatem nie ograniczy możliwości inwestycyjnych na działce skarżących jak i działkach znajdujących się w jej bezpośrednim sąsiedztwie. Wojewoda P. podniósł również, że rozbudowa istniejącego budynku będzie realizowana po przeciwległej stronie działki, a nie na granicy z działką Skarżących i w żadnym przypadku nie spowoduje ograniczenia dopływu światła naturalnego do istniejących pomieszczeń w budynku Skarżących, o czym stanowi § 13 wspomnianych wyżej warunków technicznych. Odnosząc się do podniesionej w skardze sprawy zrealizowanego na granicy działek płotu, który, zdaniem skarżących, ograniczył dopływ światła dziennego do ich działki, wskazano, że sprawa ta nie była przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Organem właściwym do oceny tej kwestii zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego, do którego Skarżący powinni kierować wszystkie zastrzeżenia i uwagi związane z podjętymi realizacjami obiektów budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjne został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Projektowany budynek został usytuowany na granicach działek o nr [...] w miejscu niezabudowanym podobnym obiektem budowlanym. W tych okolicznościach wydanie inwestorom decyzji o pozwoleniu na rozbudowę istniejącego budynku mogło nastąpić w przypadku spełnienia wymogów art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), zgodnie z którymi w przypadkach szczególnie uzasadnionych dopuszcza się odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych, o których mowa w art. 7 Prawa budowlanego, w tym m.in. regulujące warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. W myśl wspomnianego przepisu odstępstwo od wspomnianych przepisów techniczno-budowlanych nie powinno powodować zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia oraz ograniczenia możliwości korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne. Odstępstwo nie powinno także, po spełnieniu warunków zamiennych, powodować pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Ustawodawca nie określił przy tym, na czym mają polegać warunki zamienne, pozostawiając to do oceny właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Organ pierwszej instancji przeprowadził na wniosek inwestorów postępowanie administracyjne z uwzględnieniem ustaleń art. 9 Prawa budowlanego i po otrzymaniu upoważnienia Ministra Infrastruktury postanowieniem z dnia 23 września 2004 r. udzielił inwestorom zgody na odstępstwo od przepisów regulujących warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie polegającej na możliwości wykonania ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanej rozbudowie budynku mieszkalnego bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr ewid. [...] i nr [...] w Ł. Zachowana została, więc pełna procedura wymagana prawem umożliwiająca usytuowanie projektowanego budynku na granicy działek. Z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania) wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza jedynie zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania terenu albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego oraz uprawnienia projektanta. Od uznania organu uzależnione natomiast było badanie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 (art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane). Regulacja taka podyktowana była tym, że to projektant i ewentualnie osoba sprawdzająca projekt ponoszą pełną odpowiedzialność za projekt. Przepisy wspomnianego artykułu pozwalają właściwemu organowi przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dokonać m.in. analizy przedłożonego projektu budowlanego z uwzględnieniem bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, oszczędności energii i odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród oraz ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona interesów osób trzecich, zgodnie z postanowieniami art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, obejmuje w szczególności: ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z akt sprawy wynika, że dokonana przez organy ocena przedłożonego projektu budowlanego dowiodła, iż omawiana inwestycja nie może spowodować negatywnych skutków opisanych w art. 5 Prawa budowlanego w stosunku do istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej, stanowiącej własność Skarżących tym bardziej, że przedmiotowa inwestycja tj. rozbudowa polegająca na dobudowie części mieszkalnej będzie realizowana po przeciwległej granicy działki, a nie na granicy skarżących w kierunku przeciwnym do wspólnej granicy. Przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego dokładnie określa obowiązki organu administracji architektoniczno-budowlanej, które organ powinien wypełnić przed wydaniem inwestorowi pozwolenia na budowę. W sytuacji spełnienia wymagań, tak jak w omawianej sprawie organ po sprawdzeniu, że zaprojektowana inwestycja nie ograniczy możliwości inwestycyjnych na działce Skarżących i zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami techniczno-budowlanymi oraz, że posiada wymagane opinie w tym niezbędne ekspertyzy techniczne stanu obiektu istniejącego stwierdzające stan jego bezpieczeństwa i przydatność do użytkowania z uwzględnieniem oddziaływania wywołanego wzniesieniem nowego obiektu, zobowiązany był do udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Odnosząc się do zarzutu pozbawienia Skarżących naturalnego oświetlenia, Sąd zauważa, że organ pierwszej instancji wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że obawy te są nieuzasadnione, gdyż odległość budynku od innych obiektów umożliwia jego naturalne oświetlenie tym samym zachowany jest warunek związany z "wysokością przesłaniania", wynikający z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Ewentualne zacienienie działek nie może natomiast uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem prawo budowlane nie zawiera regulacji przewidujące ograniczenia z tytułu zacienienia działek, normuje jedynie kwestię zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Odnosząc się do podniesionej w skardze sprawy wzniesienia na granicy działek płotu, który, zdaniem Skarżących, ograniczył dopływ światła dziennego do ich działki, Sąd wyjaśnia, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przedmiotem rozpoznania sądu była zaskarżona decyzja Wojewody P. i postępowanie, w którym została ona wydana. Sprawa budowy płotu nie była przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, w związku z powyższym sąd zobowiązany do rozstrzygania w granicach danej sprawy nie rozpatrywał tej kwestii. Mając powyższe na uwadze Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, i na mocy art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.-