I OSK 929/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Po 111/11 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie dodatku do uposażenia postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Pismem z dnia 12 stycznia 2011 r. J. G. złożył skargę na decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2010 r. o odmowie przyznania J. G., jako sędziemu sądu wojskowego w stanie spoczynku, od dnia 1 października 2010 r. dodatku za wysługę w wysokości 12% z tytułu łącznego okresu zatrudnienia. Zdaniem skarżącego z treści art. 101 §1 i §3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98 poz. 1070 ze zm.) nie wynika aby sędziemu sądu wojskowego w stanie spoczynku nie przysługiwał, jako składnik uposażenia, dodatek za długoletnią pracę, o którym mowa w art. 91 §7 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych. Ponieważ skarżący pomimo przeniesienia w stan spoczynku nadal pozostaje w służbie wojskowej a dodatkowo w dalszym ciągu pełni zawodową służbę wojskową, to jego zdaniem przysługuje mu dodatek za długoletnią pracę, który co roku powinien być zwiększany do osiągnięcia 20% wynagrodzenia zasadniczego. Odpowiadając na skargę Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu wniósł o jej oddalenie podnosząc, że z treści art. 100 §3 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych jednoznacznie wynika, że zasady wzrostu uposażenia sędziów w stanie spoczynku są takie same bez względu na przyczynę, która spowodowała przeniesienie w stan spoczynku i podwyższaniu ulega jedynie wynagrodzenie zasadnicze, a nie dodatek za wysługę lat. Prezes wyraził również wątpliwości co do obowiązywania stosownych regulacji prawnych dotyczących zwolnienia ze służby wojskowej sędziego sądu wojskowego przeniesionego w stan spoczynku jednakże podkreślił, że wobec faktu niepozostawania przez J. G. w czynnej służbie sędziowskiej nie mają wobec niego zastosowania przepisy dotyczące zwiększania wysokości wynagrodzenia z tytułu rosnącej wysługi lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi J. G. na decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], odrzucił skargę jako niedopuszczalną. Sąd stwierdził, że w art. 70 §1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych ustawodawca wskazał, iż w stosunku do sądów wojskowych, sędziów wojskowych oraz ławników stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych. Sąd wskazał, że m.in. wobec sędziego sądu wojskowego stosuje się odpowiednio art. 89 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, który w paragrafie 2 stanowi, że w sprawach roszczenia ze stosunku służbowego sędziemu przysługuje droga sądowa. Sąd stwierdził, że przez drogę sądową o której stanowi art. 89 §2 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych należy rozumieć drogę przed sądem powszechnym. Zgodnie z tym stanowiskiem, jeśli żaden przepis szczególny nie stanowi inaczej to sąd powszechny jest sądem właściwym do rozpoznania sprawy dotyczącej roszczeń sędziego wynikających z jego stosunku służbowego. Sąd uznał, że skoro skarga J. G. dotyczy jego roszczeń o podniesienie uposażenia o dodatek za długoletnią pracę, a więc roszczeń związanych ze stosunkiem służbowym w jakim pozostaje z prezesem właściwego sądu, to zastosowanie znajdzie przepis art. 89 §2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 §1 pkt ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), odrzucił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł skarżący J. G., zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 58 §1 pkt 1 i §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie mające wyraz w przyjęciu, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a tym samym, że skarga podlega odrzuceniu. W głównych motywach uzasadnienia skargi kasacyjnej wywodzono, że podstawowe znacznie ma ustalenie jakiego świadczenia dotyczy zaskarżona decyzja. W przypadku ustalenia, że otrzymywane przez skarżącego świadczenie stanowi uposażenie z tytułu pełnienia czynnej służby wojskowej, odwołanie od decyzji odmawiającej podniesienia dodatku za długoletnią służbę – zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90 poz. 593 ze zm.) powinno być rozpatrzone na drodze przed sądem administracyjnym. W przypadku ustalenia, że świadczenie to stanowi uposażenie sędziego w stanie spoczynku, przed odrzuceniem skargi należałoby rozstrzygnąć problem, czy art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych może mieć zastosowanie do podwyższenia uposażenia zasadniczego sędziego w stanie spoczynku o dodatek za długoletnią służbę w sytuacji, gdy pomimo przeniesienia w stan spoczynku sędzia w dalszym ciągu pełni zawodową służbę wojskową. Dopiero w przypadku odrzucenia takiej możliwości uznać należy, że sprawa, której dotyczy skarga, pozostaje w zakresie unormowania wynikającego z art. 89 §2 Prawa o ustroju sądów powszechnych, a tym samym, że skarżącemu przysługuje droga do dochodzenia roszczeń przed sądem powszechnym. Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego była skarga kasacyjna J. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Po 111/11 o odrzuceniu skargi J. G. na decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2010 r. dotyczącą nieuwzględnienia wniosku skarżącego J. G. – sędziego w stanie spoczynku, o ustalenie dodatku za wysługę lat w wymiarze 12% z tytułu łącznego okresu zatrudnienia. W skardze kasacyjnej skarżący wskazuje, że zasadniczą kwestią w sprawie jest określenie, czy uposażenie, którego ustalenia domaga się, jest uposażeniem sędziego w stanie spoczynku, czy też uposażeniem zasadniczym żołnierza zawodowego. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi obowiązuje zasada skargowości. Zgodnie z art. 57 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) "Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy". Jak wynika ze skargi wniesionej do Sądu I instancji, zaskarżeniu w sprawie podlega decyzja Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2010 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2010 r. dotyczącą nieuwzględnienia wniosku skarżącego – sędziego sądu wojskowego w stanie spoczynku, o ustalenie dodatku za wysługę lat w wymiarze 12%. Wniosek skarżącego o ustalenie wysokości dodatku za wysługę lat skierowany został do Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego w Poznaniu. To właśnie od jednostki organizacyjnej wymiaru sprawiedliwości, w której sędzia ostatnio otrzymywał wynagrodzenie, przysługuje uposażenie sędziego w stanie spoczynku (zob. uchwała SN z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt I PZP 3/10, niepubl.). Zgodnie z art. 100 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98 poz. 1070 ze zm.) "Sędziemu, który został przeniesiony w stan spoczynku, w razie zmiany ustroju sądów lub zmiany granic okręgów sądowych, przysługuje do czasu osiągnięcia wieku 65 lat uposażenie w wysokości wynagrodzenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku". Natomiast stosownie do art. 89 §2 tej ustawy "W sprawach o roszczenia ze stosunku służbowego sędziemu przysługuje droga sądowa". Zarówno art. 100 §1, jak i art. 89 §2 powołanej ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych stosuje się odpowiednio, na podstawie art. 70 §1 ustawy z dnia 21 sierpnia 199 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 226 poz. 1676 ze zm.), do sądów wojskowych, sędziów wojskowych oraz ławników. Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że roszczenia w przedmiocie ustalenia uposażenia sędziego w stanie spoczynku podlegają rozpoznaniu przez sądy powszechne (zob. też wyrok SN z dnia 18 lipca 2002 r. sygn. akt III RN 38/02 (niepubl.); wyrok SN z dnia 6 stycznia 1999 r. sygn. akt III RN 180/98 (niepubl.); postanowienie NSA oz. W Rzeszowie z dnia 18 lutego 2003 r. sygn. akt SA/Rz 2611/01 (niepubl.)). Warto w tym miejscu wskazać, że uposażenie sędziego wojskowego sądu garnizonowego w stanie spoczynku ustala się odpowiednio według wynagrodzenia zasadniczego i dodatku za wysługę lat sędziego sądu rejonowego, a uposażenie sędziego wojskowego sądu okręgowego – ustala się odpowiednio według wynagrodzenia zasadniczego i dodatku za wysługę lat sędziego sądu okręgowego (rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 maja 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania i wypłacania uposażeń sędziom sądów wojskowych w stanie spoczynku oraz uposażeń rodzinnych członkom ich rodzin – Dz. U. Nr 105 poz. 670). Z tych względów, skoro skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.