III SAB/Kr 152/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na bezczynność Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu postanawia: odrzucić skargę Skarżący P. T. wniesioną dnia 30 marca 2010 r. za pośrednictwem Rektora Uniwersytetu skargą zarzucił Dziekanowi Wydziału [...] jako organowi I instancji, oraz Rektorowi Uniwersytetu jako organowi II instancji bezczynność w załatwieniu decyzją sprawy z wniosku skarżącego o wypłatę zaległego stypendium doktoranckiego za okres od października 1999 r. do czasu uprawomocnienia się decyzji o skreśleniu z listy doktorantów na tym wydziale. Wobec objęcia jednym pismem skarg na bezczynność organów I i II instancji, opartym na przepisie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 16.11.2010 r. w sprawie III SAB/Kr 28/10, Sąd zarządził rozdzielenie skarg. Sprawa dotycząca skargi na bezczynność Dziekana Wydziału [...] – jako organu I instancji, otrzymała sygn. akt III SAB/Kr 152/10. W wykonaniu zarządzenia z Sędziego WSA w Krakowie z 17 listopada 2010 r., pismem z 22 listopada 2010r., doręczono uwierzytelnioną kserokopię skargi dotyczącej bezczynności Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu, jako że skargę wniesiono z pominięciem organu, którego dotyczy. W wyniku załatwienia reklamacji dotyczącej pisma z 22 listopada 2010r. ustalono, że skutecznie doręczono odpis skargi Dziekanowi w/w wydziału, a więc właściwemu organowi. W odpowiedzi na skargę wniesiono o umorzenie postępowania sądowego. Zdaniem strony do skarżącej przeciwnej skarga jest całkowicie bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli działalności administracji publicznej i stosowania przez wojewódzkie sądy administracyjne środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej p.p.s.a. ) określają art. 3 §2 pkt 1 -4a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, Zgodnie z punktem 8 § 2 artykułu 3 kontrola sądowa obejmuje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4. Zauważyć należy, że skarga na bezczynność organu jest pochodną dopuszczalności skargi albowiem jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 można ją wnieść jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ w ustalonym terminie nie podjął określonych czynności w sprawie lub mimo prowadzenia postępowania w sprawie nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub czynności. Natomiast w rozpoznawanej sprawie skarżący złożył skargę, której przedmiot określił jako "bezczynność organu o niewydanie decyzji w sprawie wypłacenia stypendium doktoranckiego". Przedmiotem skargi nie jest zatem akt ani czynność o jakich mowa w art.3 § 2 pkt 1-4a ustawy p.p.s.a., ale określona czynność faktyczna polegającą na nie wypłaceniu określonych kwot pieniężnych z tytułu przysługującego skarżącemu, jego zdaniem, stypendium doktoranckiego. Zatem nie jest możliwe rozważanie w sprawie bezczynności organu, bowiem bezczynność musi dotyczyć aktu lub czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy p.p.s.a.., a nie czynności faktycznej jaką jest wypłata środków pieniężnych. Nie każde zachowanie organów administracji publicznej podlega kontroli sądów administracyjnych. Sąd administracyjny jest właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność organu, ale tylko wówczas gdy bezczynność organu dotyczy przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy p.p.s.a., a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art.art.58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.