VII SA/Wa 1901/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska -Śpiewak, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska ( spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2011 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. w K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania skargę oddala Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa. odmówił zawieszenia postępowania w sprawie wniosku z dnia 2 września 2004 r. Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "K." Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem biurowym i garażem, na działce o nr ew. [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia 2 września 2004 r. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "K." Sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyło wniosek o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, z lokalem biurowym i garażem, na działce o nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w W. Jednak załączona do wniosku dokumentacja wymagała usunięcia nieprawidłowości i nie uprawniała organu do wydania pozwolenia na budowę. Organ dodał, iż na wniosek inwestora Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "K." Sp. z o.o. postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę ww. budynku było wielokrotnie zawieszane. Okresów zawieszenia postępowania inwestor nie wykorzystywał jednak do uzupełnienia projektu budowlanego i usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji. Organ dodał, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] odmówił Przedsiębiorstwu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W wyniku rozpatrzenia odwołania Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ wyjaśnił, iż wykonując postanowienia decyzji Wojewody [...] pismem z dnia 8 kwietnia 2010 r. zawiadomił strony o kontynuacji postępowania w sprawie wydania pozwolenie na budowę oraz nałożył na inwestora postanowieniem Nr [...] z dnia [...] obowiązek usunięcia w terminie do 23 czerwca 2010 r nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Inwestor nie wykonał nałożonych obowiązków natomiast złożył wniosek o ponowne zawieszenie postępowania (wpływ wniosku do organu w dniu 21 czerwca 2010 r). Organ wskazał, że inwestor wniosek uzasadnił tym, że ilość oraz zakres braków formalnych, do których uzupełnienia został wezwany uniemożliwia ich uzupełnienie w terminie wskazanym przez organ. Związane jest to między innymi z koniecznością przedłożenia decyzji odpowiednich organów, których wydanie nie nastąpi przed terminem wskazanym w powyższym piśmie. Organ podkreślił jednak, że inwestor nie wykorzystał 4 lat zawieszenia postępowania na odpowiednie przygotowanie projektu budowlanego, umożliwiające wydanie pozwolenia na budowę. Inwestor w okresie od września 2005 r. nie wycofywał projektu budowlanego, by wprowadzić w nim określone uzupełnienia czy zmiany nałożone przez organ, powtórzone również w postanowieniu z dnia [...] Nr [...]. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...], utrzymał w mocy powyższe postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie zawieszenie postępowania zagrażałoby interesowi społecznemu. Zaznaczył, iż organ zobowiązany jest prowadzić postępowanie bez zbędnej zwłoki w celu możliwie szybkiego wydania rozstrzygnięcia. Nie ma zatem uzasadnienia do podejmowania czynności przez organy administracji publicznej, które generują koszty i zbędne kroki, nie prowadzące do pilnego zakończenia postępowania. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji w sposób należyty wziął pod uwagę interes skarżącego w prowadzonym postępowaniu, dwukrotnie (postanowieniem nr [...] z dnia [...] oraz postanowieniem nr [...] z dnia [...]) przychylając się do wniosków inwestora o zawieszenie postępowania w sprawie złożonego w dniu 2 września 2004 r wniosku o pozwolenie na budowę. Jednocześnie pomimo czterokrotnego wezwania przez organ (postanowieniem nr [...] z dnia [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...]) inwestor nadal nie przedłożył kompletnego projektu budowlanego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "K." Sp .z o. o. w K. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciło naruszenie art. 98 § 1 kpa. poprzez wydanie postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie przez organ przyczyn uznania, że zawieszenie postępowania narusza interes społeczny. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka wskazała, że organy obu instancji wydając postanowienia o odmowie zawieszenia postępowanie powoływały się na zagrożenie dla interesu publicznego nie wskazując jaki konkretnie interes publiczny może być zagrożony. Samo zaś naruszenie zasady szybkości i ekonomiki postępowania administracyjnego nie może zostać uznane za naruszenie, a tym bardziej zagrożenie dla interesu społecznego. Zdaniem skarżącego, naruszenie tych zasad w przypadku postępowania, które się toczy na wniosek strony, może godzić jedynie w interes indywidualny wnioskodawcy, nie stanowiący zagrożenia dla żadnego konkretnego interesu publicznego. Skarżący dodał, że w świetle obowiązujących przepisów dopuszczalne jest kilkukrotne zawieszanie postępowania na wniosek strony, jak również dopuszczalne jest, aby łączny okres trwania wszystkich okresów zawieszenia postępowania był dłuższy, niż maksymalny okres jednokrotnego zawieszenia postępowania, który określony został w art. 98 § 2 kpa. W związku z powyższym sam fakt żądania zawieszenia postępowania nie może zostać uznany za zagrażający interesowi publicznemu, bez względu na to, czy jest to pierwszy taki wniosek w toku postępowania, czy jest to wniosek numer dwa, trzy, itd. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, kontrolowane w niniejsze sprawie rozstrzygnięcia Wojewody [...] jak i Prezydenta [...] są prawidłowe. Zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...], którym odmówiono Przedsiębiorstwu Wielobranżowemu "K." Sp. z o. o. z siedzibą w K. zawieszenia postępowania w sprawie wniosku z dnia 2 września 2004 r. o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem biurowym i garażem, na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w W. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organów stanowił art. 98 § 1 kpa. Stosownie do treści art. 98 § 1 kpa. organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Ustawodawca uzależnił zatem możliwość zawieszenia postępowania od łącznego wystąpienia czterech przesłanek: postępowanie to zostało wszczęte na wniosek strony, która występuje z żądaniem zawieszenia postępowania, postępowanie w danej sprawie administracyjnej toczy się, zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu, w postępowaniu, w którym występuje wielość stron, pozostałe strony muszą wyrazić zgodę na zawieszenie postępowania. Powyższy przepis reguluje instytucję fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego, co oznacza, że nawet zaistnienie wszystkich przesłanek w nim wyrażonych nie obliguje organu do zawieszenia postępowania. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Z powyższego wynika, że zawieszenie postępowania na tej podstawie może nastąpić tylko na żądanie tej strony, na wniosek której postępowanie zostało wszczęte i przy spełnieniu pozostałych przesłanek, tj. braku sprzeciwu pozostałych stron postępowania oraz braku zagrożenia interesu społecznego w następstwie zawieszenia postępowania. Brak spełnienia, którejkolwiek z ww. przesłanek uprawnia organ do odmowy uwzględnienia wniosku. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Z wnioskiem o zawieszenie postępowania sądowego wystąpiła strona, tj. Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "K." Sp. z o.o. na wniosek której zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalem biurowym i garażem. Sąd stwierdza zatem, że pierwsza z powyższych przesłanek została spełniona. Z akt sprawy wynika, że wykonując decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], pismem z dnia 8 kwietnia 2010 r. organ zawiadomił strony o kontynuacji postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę nakładając jednocześnie na inwestora postanowieniem Nr [...] z dnia [...] obowiązek usunięcia w terminie do 23 czerwca 2010 r. nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Stwierdzić zatem należy, że kolejna przesłanka dotycząca konieczności toczenia się postępowania administracyjnego w danej sprawie także została spełniona. Jednak trzecia z przesłanek uzależniająca możliwość zawieszenia postępowania od braku zagrożenia interesu społecznego w sprawie nie została spełniona, gdyż jak słusznie wskazał organ odwoławczy zawieszenie po raz kolejny postępowania administracyjnego zagrażałoby interesowi społecznemu. Obowiązkiem organu jest bowiem prowadzić postępowanie bez zbędnej zwłoki w celu możliwie szybkiego wydania rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę toczy się już od 2004 roku. W trakcie prowadzonego postępowania organ przychylając się do wcześniejszych wniosków inwestora dwukrotnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] oraz postanowieniem nr [...] z dnia [...] zawieszał postępowania w sprawie złożonego w dniu 2 września 2004 r. wniosku o pozwolenie na budowę. Pomimo przychylenia się przez organ do wniosków inwestora nie wykorzystał on 4 lat zawieszenia postępowania na usunięcie nieprawidłowości w projekcie budowlanym, co umożliwiłoby wydanie decyzji zezwalającej na budowę. Jak trafnie podniósł organ, inwestor w okresie od września 2005 r. nie wycofał projektu budowlanego by wprowadzić w nim określone uzupełnienia czy zmiany nałożone przez organ, które ponowione zostały postanowieniem wydanym w dniu [...] Nr [...]. Pomimo czterokrotnego wezwania przez organ postanowieniem nr [...] z dnia [...], postanowieniem nr [...] z dnia [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] oraz postanowieniem nr [...] z dnia [...] inwestor nadal nie przedłożył kompletnego projektu budowlanego. Wskazać należy, że w przypadku rozpoznawania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę organ związany jest przepisem szczególnym jakim jest przepis art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. 06.156.1118 j.t.), który stanowi, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 art. 35, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przypadku zaś, gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Zawieszenie postępowania na wniosek inwestora uzasadniony brakiem możliwości usunięcia w zakreślonym terminie wskazanych nieprawidłowości stanowiłoby obejście przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż trafnie organy uznały brak podstaw do zawieszenia po raz kolejny postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Rozpoznając wniosek oraz analizując podniesione w nim argumenty organy trafnie oceniły, że zawieszenie postępowania w ustalonym stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy zagrażać będzie interesowi społecznemu, wyrażającemu się w zasadzie szybkości postępowania (art, 12 k.p.a.), co wykluczało możliwość uwzględnienia żądania strony, ze względu na niespełnienie przesłanki, o której mowa w art. 98 § 1 k.p.a. Zważyć bowiem należy, iż w sytuacji braku racjonalnych powodów uzasadniających zawieszenie postępowania (co ma miejsce w niniejszej sprawie), uwzględnienie żądania strony, godziłoby w interes społeczny jakim jest zasada prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowań bez zbędnej zwłoki i przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków zmierzających do załatwienia sprawy. Złamania, wyrażonej w art. 12 k.p.a., zasady szybkości postępowania nie mogą w realiach niniejszej sprawy usprawiedliwiać wskazywane przez stronę powody zawieszenia (tj. ilość oraz zakres braków formalnych, do których uzupełnienia został wezwany inwestor w terminie wskazanym przez organ). Jak prawidłowo podniósł organ odwoławczy pomimo czterokrotnego wezwania przez organ do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym i upływu od dnia złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę kilku lat, inwestor nadal nie przedłożył kompletnego projektu budowlanego. Wystąpienie zaś zagrożenia interesu społecznego, w świetle art. 98 § 1 k.p.a., stanowiło przeszkodę do zawieszania postępowania prowadzonego przez Prezydenta [...], co skutkować musiało wydaniem przez ten organ postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Zasadne ustalenia organów powodują, że rozpoznawana skarga nie podważyła ani legalności, ani słuszności wydanych orzeczeń. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).