VII SA/Wa 2254/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] na podstawie art. 157 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz.1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...], Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia [...] stycznia 1972 r., znak: L.dz. [...] zatwierdzającej plan realizacyjny trasy linii elektrycznej SN na odcinku [...]położonej w [...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 4 stycznia 2010 r. W. S. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wniósł o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...], Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia [...] stycznia 1972 r. W związku z powyższym Wydział Infrastruktury i Środowiska [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...], Oddział w Delegaturze-Placówce Zamiejscowej w [...] pismami z dnia 29 stycznia 2010 r. i z dnia 23 lutego 2010 r. zwrócił się do Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w [...] oraz pismami z dnia 2 marca 2010r. i z dnia 22 marca 2010 r. zwrócił się do Wójta Gminy [...], a także pismami z dnia 26 marca 2010 r. i z dnia 16 kwietnia 2010 r. zwrócił się do Dystrybucji [...] Sp. z o.o. Rejon Energetyczny [...] - o przesłanie stosownych dokumentów. Rejon Energetyczny [...], przy piśmie z dnia 12 maja 2010 r. przesłał dokumenty dotyczące decyzji z dnia [...] stycznia 1972 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...], Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury. Jednakże nie wynikało z nich, że przedmiotowa decyzja dotyczy ewentualnego interesu prawnego W. S. W związku z powyższym, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] wezwał W. S. o sprecyzowanie interesu prawnego oraz do udokumentowania okoliczności wskazanych we wniosku, w szczególności do wykazania prawa do działki o nr ew. [...] (obecna numeracja działki [...] i [...]). W. S. odniósł się do powyższego pismem z dnia 31 maja 2010 r. Natomiast Starosta [...] w piśmie z dnia 22 maja 2009 r., znak [...] poinformował, że właścicielem działki o nr ew.] w [...] jest W. S. Do pisma załączono mapę poglądową ujawniającą granice oraz obecne numery działek, w tym działkę o nr ew. [...] i [...] oraz przebieg istniejącej linii energetycznej. Natomiast Rejon Energetyczny [...], przy piśmie z dnia 12 maja 2010 r., L.dz. [...], przesłał: "1 /Decyzję zatwierdzającą plan realizacyjny trasę linii energetycznej SN, [...]". Organ pierwszej instancji stwierdził, że "analizując plan realizacyjny trasy linii elektrycznej SN na odcinku [...] położonej w [...] jako załącznik do przedmiotowej decyzji, organ wojewódzki stwierdził, że ,,[...]" - ujawniający również obecne w/w działki W. S. - nie może stanowić załącznika do przedmiotowej decyzji, bowiem uzgodnienia zawierają daty po dacie wydania decyzji z dnia [...].01.1972 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...]. Należy także stwierdzić, iż sama decyzja nie zatwierdza planu realizacyjnego "[...]" tylko "linii elektrycznej SN". Ponadto przebieg linii nie jest zgodny z ujawnionym przebiegiem na mapie poglądowej, przekazanej przy piśmie Starosty [...] z dnia 22.05.2009 r. Pan W. S. w piśmie z dnia 31.05.2010r. wskazał, iż: ,,W sprawie położenia linii energetycznej na moich gruntach działek o nr ew. [...] i [...] toczy się postępowanie przed PINB w [...] - znak: [...], który zlecił PGE Dystrybucja [...] Sp. z o. o. wykonanie jej inwentaryzacji geodezyjnej wraz z opinią techniczną. Mimo moich intensywnych starań dokumenty inwentaryzacyjne w tym mapa linii energetycznej jest ukrywana przez PINB w [...] i do dnia dzisiejszego nie udało mi się jej uzyskać." Załącznik "[...]" do decyzji z dnia [...].01.1972 r., L.dz.] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] ujawnia we fragmencie obecne działki W. S., jednak przebieg trasy linii energetycznej SN na odcinku [...], lokalizacja transformatora - nie dotyczą działek o nr ew. [...] i [...] należących do W. S. Z powyższego wynika, że Pan W. S. nie może wykazać się interesem prawnym co do decyzji objętej własnym wnioskiem z dnia 4.01.2010 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności "decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...], Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia [...] stycznia 1972 r., L.dz. [...] zatwierdzającej plan realizacyjny trasy linii elektrycznej SN na odcinku [...] położonej w [...]". Ponadto organ wojewódzki wyjaśnia, że nie istnieje żadna norma prawna wskazująca na obowiązek badania z urzędu prawidłowości decyzji administracyjnej. Niewątpliwie przedmiotowa procedura jest podejmowana w sytuacjach, w których ewidentnie – przez proste zestawienie niezgodności treści decyzji z treścią przepisu prawa – organ stwierdza nieważność decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W świetle zebranego materiału dowodowego wnoszący wniosek z dnia 04.01.2010 r. Pan W. S. nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji z dnia [...].01.1972 r. L.dz.] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...], co skutkuje odmową wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji". Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010r. wniósł W. S. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. S., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, organ rozpatrujący wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać czy wnioskodawca posiada legitymację prawną w rozumieniu art. 28 K.p.a. do występowania z takim wnioskiem, a w razie stwierdzenia, iż wnioskodawca legitymacji takowej nie posiada winien na podstawie art. 157 § 3 K.p.a. wydać decyzję odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie. Organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, że pomimo stosownego wezwania, W. S. nie przedstawił dokumentów potwierdzających jego prawo do działek o nr ew. [...] i [...], z którego wywodzi swój interes prawny do kwestionowania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] stycznia 1972 r. zatwierdzającej plan realizacyjny trasy elektrycznej SN na odcinku [...]położonej w [...], a tym samym nie wykazał indywidualnego interesu prawnego do kwestionowania przedmiotowej decyzji z dnia [...] stycznia 1972 r. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 1944/05 organ stwierdził, że jeżeli strona odmawia przedstawienia żądanego przez organ dokumentu, z posiadania, którego wywodzi dla siebie określone uprawnienia, a okoliczności wynikającej z tego dokumentu nie można ustalić w inny sposób, organ może odmówić żądaniu strony, a taka odmowa nie narusza prawa. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego pismem z dnia 16 sierpnia 2010 r., znak: [...] wezwał W. S. do określenia, czy żąda stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...]z dnia [...] stycznia 1972 r., na wniosek, czy z urzędu. Powyższe wezwanie zawierało rygor, zgodnie, z którym brak odpowiedzi ze strony W. S. spowoduje uznanie, że żąda on stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji na wniosek. Wyznaczony termin do udzielenia powyższej odpowiedzi upłynął bezskutecznie, a zatem organ uznał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] stycznia 1972 r., zostało wszczęte na wniosek W. S., a nie z urzędu. Dodał, że wszczęcie postępowania z urzędu następuje w drodze niezaskarżalnego postanowienia, jednak, jeśli organ takiego postępowania nie wszczyna, czyni to w formie zwykłego pisma. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje, bowiem formy postanowienia dla informacji, że nie będzie wszczęte z urzędu postępowanie w trybie tzw. Nadzoru. Jeżeli zatem właściwy organ nie znajduje podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania nadzorczego, to odmowy tej dokonuje w formie pisma. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. W. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 2) naruszenie art. 220 §1 K.p.a.; 3) naruszenie art. 107 §1 i 3 K.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że postępowanie prowadzące do wydania obu skarżonych decyzji było wadliwe. Organy nie dopełniły obowiązku wnikliwego wyjaśnienia sprawy, do czego zobowiązuje je art. 7 K.p.a. Nie dopełniły również obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, do czego były zobowiązane przepisem art. 77 §1 K.p.a., Obie decyzje oparte są na błędnym twierdzeniu, że nie jestem stroną toczącego się postępowania. Natomiast jego interes prawny w niniejszym postępowaniu "został prawomocnie ustalony i potwierdzony postanowieniem PINB w [...] z dnia [...]-04- 2009 r. Nr [...]". Nadto zarzucił, że decyzja nie zwiera właściwego, zgodnego z rzeczywistością i wymogami uzasadnienia faktycznego, albowiem organ ograniczył się wyłącznie do wskazania własnego stanowiska w sprawie, a to jest, zdaniem skarżącego, niewystarczające. Brak jest powołania i odniesienia się do podniesionych przez niego zarzutów, co narusza zasadę określoną w art. 8 K.p.a. Nie są więc jasne powody odmówienia wiarygodności argumentom skarżącego. Uzasadnienie faktyczne i prawne, winno wyczerpująco informować stronę o motywach, którymi kierował się organ administracji załatwiają sprawę. Uzasadnienie prawne powinno zawierać w szczególności, wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Całość uzasadnienia winna odzwierciedlać tok rozumowania organu wydającego decyzję. Wyżej wymienione składniki decyzji, powinny dostarczać tyle informacji, aby strona mogła skutecznie bronić swoich interesów, a jest to możliwe gdy znane są przesłanki powziętej decyzji. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II S.A./Wa 1245/08 skarżący wskazał, że " Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organem; administracyjnych. Motywy decyzji winny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowań prowadzących do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ w załatwieniu sprawy." Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skarga została uwzględniona. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewoda [...]z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] odmawiającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...], Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia [...] stycznia 1972 r., znak: L.dz. [...] zatwierdzającej plan realizacyjny trasy linii elektrycznej SN na odcinku [...]położonej w [...]. Wskazać trzeba, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.) organ odwoławczy również ten działający w trybie nadzwyczajnym, obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie może, zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Istota administracyjnego toku instancji polega, bowiem na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli zasadności argumentów podniesionych w stosunku do rozstrzygnięcia organu I instancji, przy czym kryteria kontroli podejmowanej przez organ odwoławczy nie wyczerpują się na legalności decyzji, ale obejmują także celowość, racjonalność, czy też słuszność wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95, ONSA 1997, Nr 1, poz. 35). W związku z takim ukształtowaniem przez zasadę dwuinstancyjności postępowania obowiązków organu odwoławczego, organ ten jest tak samo - zgodnie z art. 140 K.p.a. - jak organ pierwszej instancji związany przepisami art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. Natomiast niewywiązanie się przez organ administracyjny z obowiązku podjęcia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego stanowi naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., a załatwienie sprawy przez wydanie decyzji opartej na błędnie ustalonym stanie faktycznym jest sprzeczne z jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy obiektywnej. Zauważyć należy, iż zgodnie art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast stosownie do art. 157 § 3 K.p.a. odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Wymieniony przepis art. 157 § 3 K.p.a. dopuszcza wydanie orzeczenia o niedopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Z przyczynami podmiotowymi mamy do czynienia np. gdy żądanie złoży podmiot nie będący stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego. Podkreślić trzeba, iż nie zawsze podmiot żądający wszczęcia postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie nadzwyczajnym jest jego stroną. Skutecznie żądać wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności danej decyzji administracyjnej może, zgodnie z art. 157 K.p.a., jedynie strona postępowania administracyjnego tj. podmiot, który brał udział w postępowaniu zakończonym kwestionowanym rozstrzygnięciem lub podmiot, który wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczył, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 K.p.a., uzasadniającego jego udział w danym postępowaniu. Przy czym interes prawny zainteresowanego wszczęciem postępowania, o którym mowa w art. 28 K.p.a., nie zależy od indywidualnego przekonania, że zachodzi związek między postępowaniem, a sytuacją zainteresowanego, lecz ma charakter obiektywny i musi wynikać z ustawowego źródła. Z tych względów, krąg stron biorących udział w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie zawsze pokrywa się z kręgiem podmiotów biorących udział w postępowaniu zwykłym. Organy nadzorcze rozpoznają, bowiem nową sprawę w stosunku do załatwionej decyzją stanowiącą przedmiot postępowania nadzorczego. Organ administracyjny działający w nadzwyczajnym trybie postępowania chcąc prawidłowo ustalić uprawnienie do wzruszenia decyzji winien dokonać nie tylko analizy formalnej strony legitymacji wnioskodawcy, ale przede wszystkim zbadania tej legitymacji w kontekście przepisów prawa materialnego, które były postawą decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Badania takiego winien dokonać w szczególności wówczas, kiedy żądanie składa podmiot, który nie brał udziału w postępowaniu zwykłym, lecz uważa się za uprawnionego do kwestionowania decyzji. Z taką okolicznością mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ponieważ wnioskodawca nie brał udziału w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia planu realizacyjnego trasy linii elektrycznej SN na odcinku [...] położonej w [...], natomiast złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej plan realizacyjny. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, oceniając legitymację W. S. do kwestionowania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] stycznia 1972 r. zatwierdzającej plan realizacyjny trasy elektrycznej SN na odcinku [...] położonej w [...], ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że z akt sprawy wynika, że pomimo stosownego wezwania, W. S. nie przedstawił dokumentów potwierdzających jego prawo do działek o nr ew. [...] i [...], z którego wywodzi swój interes prawny do kwestionowania decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] stycznia 1972 r. zatwierdzającej plan realizacyjny trasy elektrycznej SN na odcinku [...]położonej w [...], a tym samym nie wykazał indywidualnego interesu prawnego do kwestionowania tejże decyzji. Natomiast w aktach administracyjnych znajduje się pismo Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r., znak [...], w którym informuje on, że właścicielem działki o nr ew. [...] w [...] jest W. S. Do pisma załączono mapę poglądową ujawniającą granice oraz obecne numery działek, w tym działkę o nr ew. [...] i [...] oraz przebieg istniejącej linii energetycznej. Jednakże do przedmiotowego pisma i załączonych do niego dokumentów organ odwoławczy się nie odnosi. Stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji, sprowadza się do przytoczenia treści przepisów prawa i orzecznictwa sądów administracyjnych, czym narusza wymóg art. 107 § 3 K.p.a. Organ odwoławczy nie rozpoznał i nie rozstrzygnął ponownie sprawy, nie dokonał kontroli słuszności wydanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia oraz nie odniósł się do zarzutów odwołania. Natomiast organ pierwszej instancji oceniając legitymację W. S. stwierdził m.in. że "analizując plan realizacyjny trasy linii elektrycznej SN na odcinku [...] położonej w [...] jako załącznik do przedmiotowej decyzji, organ wojewódzki stwierdził, że ,,[...]" - ujawniający również obecne w/w działki W. S. - nie może stanowić załącznika do przedmiotowej decyzji, bowiem uzgodnienia zawierają daty po dacie wydania decyzji z dnia [...].01.1972 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] (...)". Decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...], Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z dnia [...] stycznia 1972 r., znak: L.dz. [...] zatwierdzała plan realizacyjny trasy linii elektrycznej SN na odcinku [...] położonej w [...]. Stwierdzenie organu pierwszej instancji, że ,,[...]" - ujawniający również obecne w/w działki W. S. - nie może stanowić załącznika do przedmiotowej decyzji, bowiem uzgodnienia zawierają daty po dacie wydania decyzji z dnia [...].01.1972 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] (...)", jest nieprzekonywujące. Na projekcie tym bowiem znajdują się uzgodnienia z następujących dat: 30.11.1971 r., 3.12.1971 r., 9.12.1971 r., 5.01.1972 r. – czyli przed wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 1972 r. oraz z 14.08.1973 r. "uzgodniono przesunięcie słupa w kierunku południowym o ok. 30 m" i z 28.09.1973 r. "zgodny z wykonawstwem". Z protokołu nr [...] ze sprawdzenia technicznego obiektu energetycznego dokonanego w dniu 3 października 1973 r. wynika, że dokonano odbioru: linii SN [...], stacji [...]V, Transformatora oraz wskazanych linii. W protokole wskazano na stwierdzone usterki, w tym Linii 15 kv. Powyższe może świadczyć, że w skład linii elektrycznej SN na odcinku [...] położonej w [...] wchodziła m.in. linia [...]. W. S. w piśmie z dnia 31 maja 2010 r., wskazał, że "w sprawie położenia linii energetycznej na moich gruntach działek o nr ew. [...] i [...] toczy się postępowanie przed PINB w [...] – znak: [...], który zlecił PGE Dystrybucja [...] sp. z o.o. wykonanie jej inwentaryzacji geodezyjnej wraz opinią techniczną". Na tą okoliczność W. S. wskazywał również w swoim odwołaniu. Jednakże organy, zarówno pierwszej i drugiej instancji, wbrew art. 77 § 1 K.p.a., nie przeprowadziły w tym zakresie żadnego postępowania dowodowego. Rzeczą organów, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, będzie przede wszystkim dokonanie kontroli czy w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki formalnoprawne (podmiotowe) warunkujące dopuszczalność wszczęcia na wniosek W. S. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 1972 r. zatwierdzającej plan realizacyjny trasy elektrycznej SN na odcinku [...] położonej w [...], mając na uwadze wskazówki zawarte w powyższym uzasadnieniu. Dokonując tych wszystkich ustaleń organom winny przyświecać naczelne zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7 K.p.a. i art. 9 K.p.a., zgodnie z którymi w toku postępowania organ administracji publicznej winien stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) jak w sentencji.