I OSK 1479/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie sędzia NSA Ewa Dzbeńska sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1919/10 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 02 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1919/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. B. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 05 października 2010 r. Nr WPS.IV.MB.9113/613/10 w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, następujący stan faktyczny i prawny. M. B. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy m. st. Warszawy w dniu 19 lutego 2010 r., w tym dniu też M. B. został poinformowany o obowiązku zgłoszenia się w urzędzie pracy w dniu 5 marca 2010 r. Prezydent m. st. Warszawy w dniu 26 lutego 2010 r. wydał, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm., zwana dalej jako "ustawa o promocji zatrudnienia"), decyzję, w której orzekł o uznaniu M. B. z dniem 19 lutego 2010r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzją z dnia 17 sierpnia 2010 r. nr 2321/8/10, wydaną na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4c i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia, Prezydent m. st. Warszawy orzekł o utracie przez M. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 marca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że M. B. nie stawił się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie swego niestawiennictwa. Wojewoda Mazowiecki po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia 05 października 2010 r. nr WPS.IV.MB/9113/613/10, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta m. st. Warszawy z dnia 17 sierpnia 2010 r. nr 2321/8/10, orzekającą o utracie przez M. B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 marca 2010 r. Wojewoda Mazowiecki, po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że odwołanie M. B. nie zasługuje na uwzględnienie i utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do treści art. 33 ust. 3 bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Natomiast zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Organ podniósł, że wskazane przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Organ wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania wynika, że M. B. zapoznał się z datą obowiązkowej wizyty w urzędzie pracy wyznaczoną na dzień 05 marca 2010r., co potwierdził własnoręcznym podpisem na dokumencie "Karta Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej". Ponadto został pouczony o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych przez urząd terminach, o obowiązku powiadomienia o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, jak również o konsekwencjach wynikających z niedopełnienia powyższych obowiązków. Organ uznał, że skoro M. B. złożył podpis na dokumencie, w którym został podany termin kolejnej wizyty w urzędzie, to zapoznał się z jego treścią i przyjął tę treść do wiadomości, tym samym został prawidłowo zawiadomiony o kolejnej dacie stawienia się w urzędzie. Organ podał, że w wyznaczonym terminie M. B. nie zgłosił się, a w terminie 7 dni nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Zatem organ był zobowiązany do wydania decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Skargę na w/w decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M. B. zarzucając naruszenie przepisów art. 9 i art. 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 200r., Nr 98, poz. 1071, dalej jako "k.p.a."). Wskazał, że postępowanie administracyjne prowadzone jest w formie pisemnej, nie otrzymał w związku z tym urzędowego druku z datą stawienia się w urzędzie, który pozwala na bezpłatny przejazd w tym dniu. Podniósł, że o fakcie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej dowiedział się dopiero, gdy przedstawił orzeczenie o niepełnosprawności. Ponadto zarzucił organowi zbyt wolne postępowanie, bowiem wydanie decyzji o utracie statusu bezrobotnego dopiero w dniu 17 sierpnia 2010 r. pozbawiło go możliwości ponownego ubiegania się o zasiłek, z uwagi na brak ustawowego okresu składkowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 02 marca 2011 r. oddalił skargę M. B. Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta m. st. Warszawy o utracie statusu bezrobotnego, zostały wydane z naruszeniem prawa. Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną przesłankę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 33 ust. 3 oraz ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, zgodnie z którymi bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia (art. 33 ust. 3 ustawy). Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy (art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy). W ocenie Sądu pierwszej instancji nie ulega wątpliwości, że ustawodawca nakładając na bezrobotnego obowiązek zgłaszania się we właściwym urzędzie pracy - niewywiązanie się z tego obowiązku obwarował jednocześnie swojego rodzaju sankcją w postaci czasowego pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i tym samym przywilejów, jakie się z tym statusem wiążą. Sąd stwierdził, iż jest to przepis obowiązujący w sposób bezwzględny i wypełnienie jego dyspozycji nakłada na organ obowiązek wydania decyzji zgodnej z treścią cytowanego przepisu. Ustawodawca nie pozostawił tu miejsca na działanie organu administracji w granicach uznania. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż warunkiem zastosowania tejże sankcji jest pouczenie skarżącego o nałożonym na niego obowiązku w sposób umożliwiający mu jego późniejsze wykonanie. Sąd wskazał, że spór do jakiego doszło między skarżącym, a organem administracji sprowadza się w istocie do oceny sposobu pouczenia skarżącego przez urzędnika w dniu 19 lutego 2010 r. o konieczności stawienia się w urzędzie w dniu 5 marca 2010 r. Ze skargi wynika, że skarżący oczekiwał na zawiadomienie o terminie kolejnej wizyty w urzędzie. Sąd pierwszej instancji uznał, iż z taką postawą skarżącego nie można się zgodzić i wskazał, że z treści art. 9 k.p.a. wynika zasada, zgodnie z którą organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie można z tego wnioskować, że organ otrzymując od strony potwierdzenie zapoznania się z dokumentem poprzez złożenie na nim własnoręcznego podpisu, zobowiązany jest do podjęcia jakiś dodatkowych, nadzwyczajnych działań zmierzających do potwierdzenia, że strona rzeczywiście zapoznała się z jego treścią. Sąd pierwszej instancji przyjął, że składając podpis pod dokumentem strona jest świadoma jego treści i znaczenia. Organ ma uzasadnione prawo pozostawać w zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę postępowania. Ponadto Sąd wyjaśnił, że ustalenie terminu wizyty bezrobotnego w urzędzie pracy nie jest sprawą indywidualną, rozstrzyganą w formie decyzji, dlatego też organ nie był zobowiązany w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego do powiadomienia bezrobotnego o terminie następnej wizyty w formie pisemnej. Sąd pierwszej instancji uznał, że umieszczenie informacji o dacie kolejnej wizyty w urzędzie pracy w karcie wizyt, pod którym bezrobotny złożył własnoręczny podpis, było skuteczne. W odniesieniu do argumentu, że w dniu wizyty w urzędzie pracy, bezrobotny uprawniony jest do bezpłatnego przejazdu środkami lokalnego transportu zbiorowego, Sąd wskazał, że na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia 11 kwietnia 2005 r. nr XLVII/1203/2005 w sprawie uprawnienia określonych grup bezrobotnych do bezpłatnych przejazdów środkami lokalnego transportu zbiorowego w m. st. Warszawie, osoby bezrobotne zarejestrowane w Urzędzie Pracy m. st. Warszawy, bez przysługującego prawa do zasiłku są uprawnione do bezpłatnych przejazdów w dniu wyznaczonego terminu obowiązkowej wizyty w Urzędzie. Sąd podkreślił, że dowodem poświadczającym prawo do bezpłatnych przejazdów jest zaświadczenie wydane przez Urząd Pracy m.st. Warszawy. Jednak warunkiem jego uzyskania jest wniosek osoby bezrobotnej o wydanie takiego zaświadczenia, uprawniającego do bezpłatnego przejazdu w dniu kolejnej wyznaczonej wizyty w urzędzie. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniósł pełnomocnik M. B. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak zastosowania tych przepisów pomimo, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, tj. art. 10 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 § 4 k.p.a., które to naruszenia proceduralne wpłynęły na pozbawienie strony możliwości aktywnego uczestnictwa na każdym etapie postępowania administracyjnego oraz wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w sprawie, i winny one skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej skarżącemu z urzędu oświadczając jednocześnie, że nie zostały one uiszczone przez skarżącego ani w całości ani w części. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego podniósł, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku koncentruje się na prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy przepisów prawa materialnego analizując przywołane w decyzji przepisy pod kątem możliwości i prawidłowości ich zastosowania w niniejszej sprawie. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc się do poprawności proceduralnej przed organem administracji publicznej stwierdził jedynie, że nie dopatrzono się naruszenia przez organy przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w niniejszej sprawie naruszono podstawowe przepisy gwarantujące stronie możliwość jej czynnego udziału w postępowaniu. Wskazał, że już w postępowaniu przed organem pierwszej instancji doszło do naruszenia art. 61 § 4 k.p.a., albowiem pomimo wszczęcia postępowania w sprawie utraty przez M. B. statusu bezrobotnego, nie zawiadomiono go o tym. Ponadto nie została mu zapewniona, jak nakazuje to art. 10 § 1 k.p.a., możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji nie umożliwiono mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Wojewoda Mazowiecki, rozpatrując odwołanie od decyzji wydanej z naruszeniem tych przepisów o charakterze gwarancyjnym, wadliwie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Błędnie zatem zastosował on przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Pełnomocnik podniósł, iż organ odwoławczy popełnił ten sam błąd co organ I instancji tj. nie zawiadomił strony o zgromadzeniu materiału, o możliwości zapoznania się z tym materiałem i możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych dokumentów przed wydaniem decyzji w sprawie. Zatem organ odwoławczy również naruszył art. 10 § 1 k.p.a. W ocenie skarżącego, waga naruszonych w postępowaniu administracyjnym przepisów, które gwarantować mają możliwość obrony przez stronę jej interesów, nakazywała zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., co jednak nie nastąpiło. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż Sąd pierwszej instancji z naruszeniem przepisów art. 3 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. pominął wykazane uchybienia procedury organów obu instancji i oddalił skargę. Pełnomocnik skarżącego podniósł, iż mając na uwadze treść odwołania i skargi M. B. oraz powoływanie się przez niego na brak świadomości o ustaleniu terminu wizyty w Urzędzie Pracy na dzień 5 marca 2010 r., zastosowanie tych przepisów dałoby możliwość stronie wnioskowania dowodów na potwierdzenie tych twierdzeń i chociażby złożenia zeznań w tym zakresie. Zdaniem pełnomocnika skarżącego pozbawiono w ten sposób stronę możliwości wpłynięcia na sposób wyjaśnienia tej sprawy i przyczyn jego niestawiennictwa na wyznaczonym spotkaniu. Dopiero w trakcie postępowania zachowującego te warunki, można było prawidłowo ustalić przyczyny niestawiennictwa odwołującego na spotkaniu, dokonać oceny tego, czy są one uzasadnione oraz czy zostały one przedstawione z zachowaniem przewidzianego prawem terminu - w szczególności wobec możliwości ustąpienia przyczyny niestawiennictwa po upływie siedmiu dni od dnia wyznaczonego spotkania w urzędzie pracy. Pełnomocnik wskazał, iż skarżący zdaje sobie sprawę z tego, że organ administracji w przypadku zaistnienia okoliczności z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji jest związany co do rozstrzygnięcia, jednakże okoliczność ta nie powinna, wyłączać stosowania przywołanych na wstępie przepisów o charakterze gwarancyjnym, które maja podstawowe znaczenie w postępowaniu administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną - zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W myśl zaś art. 33 ust. 3 zd. 1 (w brzmieniu obowiązujących w dacie podjęcia kontrolowanych przez Sąd I instancji decyzji) bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swojej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Natomiast z dyspozycji art. 33 ust. 3 pkt 4 powołanej ustawy wynika, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Z treści powołanych przepisów wynika, że samo pozostawanie bez pracy, rejestracja w organie zatrudnienia czy zamiar korzystania z określonych świadczeń i przywilejów nie determinują jeszcze przynależności do grupy bezrobotnych w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Istotnymi cechami charakteryzującymi pojęcie prawne "bezrobotnego" jest bowiem zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Z powyższego bezspornie zatem wynika, że bezrobotny powinien tak zorganizować swoje sprawy osobiste, aby mógł wywiązać się z powinności przewidzianej w art. 33 ust. 3 ustawy. Takie okoliczności jak zapomnienie, czy pomylenie terminu nie mogą stanowić uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy celem potwierdzenia w wyznaczonym terminie gotowości do podjęcia zatrudnienia oraz uzyskania informacji o możliwości zatrudnienia i szkolenia. Zaniedbanie tego obowiązku z przyczyn, które nie mogą być zakwalifikowane do uzasadnionych, obliguje organ do pozbawienia bezrobotnego statusu bezrobotnego na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Bezsporne jest, że M. B. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy m.st. Warszawy w dniu 19 lutego 2010 r. Jak wynika z akt sprawy skarżący został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach i obowiązkach oraz o wyznaczeniu daty kolejnej wizyty skarżącego w dniu 5 marca 2010 r., o czym świadczą podpisy złożone przez skarżącego (na Karcie Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej oraz Karcie Rejestracyjnej Bezrobotnego). Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia 26 lutego 2010 r. orzekł o uznaniu M. B. z dniem 19 lutego 2010 r. za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie tj. w dniu 5 marca 2010 r. w Urzędzie Pracy, jak również nie usprawiedliwił swojej nieobecności w zakreślonym 7 dniowym terminie. W tej sytuacji wskazać należy, iż ustalenia faktyczne obligowały organy do wydania decyzji o pozbawieniu M. B. statusu osoby bezrobotnej. Podzielić należy w tej sytuacji stanowisko Sądu pierwszej instancji, że przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia jest przepisem bezwzględnie obowiązującym i że organy miały obowiązek wydania decyzji zgodnej z dyspozycją omawianego przepisu. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji ustawodawca nie pozostawił tu miejsca na działanie organu administracji w granicach uznania. Oznacza to, że w świetle powołanego przepisu regułą jest pozbawienie statusu bezrobotnego w razie niezgłoszenia się do urzędu pracy. Warunki uzasadniające odstąpienie od tej zasady muszą być przestrzegane i interpretowane w sposób ścisły. Stwierdzić należy, iż to na bezrobotnym ciąży obowiązek usprawiedliwienia nieobecności w urzędzie we wskazanym terminie i wskazania okoliczności usprawiedliwiających. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wiedział o terminie wizyty w urzędzie pracy (składając podpisy na wskazanych wyżej dokumentach), zaznaczyć także trzeba, iż skarżący był w Urzędzie Pracy w dniu 11 marca 2011r. o składając odwołanie od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 26 lutego 2010 r., zatem mógł tego dnia usprawiedliwić swoją nieobecność. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż nie ma żadnych okoliczności, które by usprawiedliwiały nieobecność skarżącego w dniu 5 marca 2010 r. w Urzędzie Pracy. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny jak również organ prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, wobec czego brak było podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Także wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie miały wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe ustalenie faktyczne, a więc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c jest także niezasadny. Także w złożonym odwołaniu skarżący kasacyjnie stwierdza, iż wielokrotnie był w Urzędzie Pracy a więc nie było przeszkód, ażeby usprawiedliwić swoją nieobecność w terminie przewidzianym w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.