I OSK 996/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech Sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant: sekretarz sądowy Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2011r. sygn. akt II SA/Wa 2073/10 w sprawie ze skargi G.H. na decyzję Szefa Służby Celnej nr [...] z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 2073/10 oddalił skargę G.H. na decyzję Szefa Służby Celnej nr [...] z dnia [...] października 2010 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. zwolnił G.H. ze służby celnej z dniem doręczenia decyzji tj. z dniem 27 lipca 2010r. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323). W uzasadnieniu decyzji podał, że G.H. został zawieszony w pełnieniu obowiązków służbowych na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. na okres 3 miesięcy, na podstawie art. 23 ust. 1 cyt. ustawy o Służbie Celnej, w związku z prowadzeniem przez Prokuraturę Rejonową w K. przeciwko niemu śledztwa o popełnienie przestępstwa z art. 258 § 1 kk oraz 228 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk. Kolejnymi decyzjami z dnia 3 marca 2008 r. i z dnia 28 listopada 2008 r. okres zawieszenia został przedłużony do czasu zakończenia postępowania karnego. Sąd Okręgowy w Krośnie pismami z dnia 2 listopada 2009 r. i z dnia 19 stycznia 2010 r. poinformował organ, że wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Rz. z dnia [...] października 2009 r. - sygn. akt [...] wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] lipca 2009 r. - sygn. akt [...], uniewinniający G.H. został uchylony i sprawę przekazano Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Następnie Sąd Okręgowy w K., pismem z dnia 27 maja 2010 r. zawiadomił organ, iż trudno jest określić termin zakończenia toczącego się przeciwko wyżej wymienionemu postępowania karnego, pod sygn. akt [...]. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej w P. uznał, iż w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 105 pkt 10 cyt. ustawy o Służbie Celnej uzasadniające podjęcie decyzji o zwolnieniu G.H. ze służby celnej. Ponadto stwierdził, że długotrwałe zawieszenie funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych ma negatywne konsekwencje. Powoduje blokadę etatu uniemożliwiającą jego obsadzenie przez inną osobę oraz dodatkowe obciążenie pracą innych funkcjonariuszy. Dalsze przedłużanie tak niedogodnej sytuacji prowadzi do dezorganizacji pracy i niemożności właściwego wykonywania zadań. Wskazał także na aspekt finansowy, związany ze sprawą zawieszenia funkcjonariusza celnego w obowiązkach służbowych, w postaci obowiązku wypłacania mu w okresie długotrwałego zawieszenia 50 % uposażenia. Podkreślił, że prawidłowa i terminowa realizacja nałożonych na Służbę Celną zadań wymaga jak najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów. G.H. wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Po jego rozpatrzeniu Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 188 ust. 5 cyt. ustawy o Służbie Celnej zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Stwierdził, że Dyrektor Izby Celnej w P. wykazał przyczyny podjęcia decyzji o zwolnieniu G.H. ze służby celnej i w jego ocenie decyzja ta nie ma ona cech dowolności. Stwierdził, iż poza faktem toczenia się przeciwko niemu postępowania karnego i upływu 12 miesięcznego terminu zawieszenia w czynnościach służbowych, wykazano negatywne skutki takiej sytuacji dla organizacji służby w Izbie Celnej w P. Wyjaśnił również, iż przedmiotowa decyzja nie narusza zasady domniemania niewinności G.H., gdyż odnosi się jedynie do faktu toczenia się przeciwko niemu postępowania karnego i jednoczesnego upływu ponad 12 miesięcznego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych. Ponadto uznał, że sprawa została wyczerpująco wyjaśniona, a zatem zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 103 § 3 K.p.a. są niezasadne. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi G.H. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 105 pkt 10 cyt. ustawy o Służbie Celnej oraz naruszenie zasad postępowania tj. art. 7, art. 77 i 103 § 3 K.p.a. W jego ocenie argumentacja organu jest chybiona, a przesłanki jakimi kierował się podejmując zaskarżoną decyzję, były irracjonalne. Wobec fakultatywnego charakteru decyzji wydanej na podstawie art. 105 pkt 10 tej ustawy organ nie wykazał, dlaczego podjął decyzję negatywną dla funkcjonariusza, nie bacząc na koszty jego wyszkolenia i abstrahując od kosztów jakie będzie musiał ponieść na wyszkolenie nowego funkcjonariusza. Ponadto organ złamał zasadę domniemania niewinności, gdyż nie dostrzegł, że został on uniewinniony przez Sąd Okręgowy w Krośnie i mimo uchylenia tego wyroku przez Sąd Apelacyjny w Rz., nie można wykluczyć wydania przez Sąd pierwszej instancji takiego samego rozstrzygnięcia. Szef Służby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że do czasu wydania decyzji o zwolnieniu, funkcjonariusz był zawieszony w czynnościach służbowych ponad 30 miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że podstawę materialnoprawną decyzji organu stanowi art. 105 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), który umożliwia zwolnienie funkcjonariusza ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. W ocenie Sądu pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie przesłanki te zostały spełnione. Okres zawieszenia funkcjonariusza w pełnieniu obowiązków służbowych rozpoczął się w dniu 4 grudnia 2007 r., kiedy to została mu doręczona decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 8 listopada 2007 r., zawieszająca go w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy. Następnie okres zawieszenia przedłużono do czasu zakończenia sprawy karnej. Łącznie okres zawieszenia G.H. w pełnieniu obowiązków służbowych na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w przedmiocie zwolnienia go ze służby, to jest na dzień 9 lipca 2010 r., wyniósł ponad 30 miesięcy. Postępowanie karne toczące się przeciwko funkcjonariuszowi, które było przyczyną zawieszenia go w czynnościach służbowych, nie zostało zakończone. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy obu instancji wykazały zasadność podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby celnej. Zawieszenie funkcjonariusza w czynnościach służbowych przez tak długi okres czasu powoduje problemy natury organizacyjno-kadrowej. Zablokowanie etatu przez cały okres trwania zawieszenia uniemożliwia powołanie nowego funkcjonariusza. W związku z tym zachodzi konieczność zlecania dodatkowych zadań, przypisanych do etatu funkcjonariusza zawieszonego, innym osobom pełniącym służbę. Konieczne jest również ponoszenie kosztów związanych z wypłatą zawieszonemu funkcjonariuszowi części uposażenia. Powyższa sytuacja oraz trudny do przewidzenia okres zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko G.H. wpłynęły na podjęcie decyzji o zwolnieniu go ze służby celnej. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a Sąd pierwszej instancji uznał, iż jest on nietrafny. W rozpoznawanej sprawie organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił także poglądu skarżącego, że zaskarżona decyzja narusza zasadę domniemania niewinności. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 2004 r. (K 1/04), wskazał, że sprawowanie służby publicznej nie może być ujmowane w kategoriach li tylko przywilejów, a bardziej służby, posłannictwa, roztropnej troski o dobro wspólne, itd. Nie ulega wątpliwości, że na osobach pełniących służbę publiczną ciąży szczególny obowiązek troski o dobro wspólne. Idea dobra wspólnego zakłada pewną ofiarność z ich strony, z którą łączyć się mogą kwalifikowane wymagania i odpowiedzialność. Dlatego też prawo do zajmowania urzędu, stanowiska lub mandatu w organach władzy publicznej nie stanowi prawa nabytego w rozumieniu odnoszącym się do sfery prawa cywilnego, administracyjnego czy też ubezpieczeń społecznych i nie można tu mechanicznie stosować zakazów i nakazów odnoszących się do tych sfer. Swoboda ustawodawcy w ingerowaniu w ich sytuację prawną jest znacznie większa, bo wynika ona z publiczno-prawnego charakteru samej funkcji. Stąd też, niezależnie od konsekwencji karnych, do których zasada domniemania niewinności odnosi się w całej rozciągłości, ustawodawca może wprowadzić inne prawne środki zabezpieczające, które stosowane będą zanim zapadnie wyrok w sprawie karnej. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżący w przypadku uniewinnienia ma zagwarantowany powrót do służby na zasadach określonych w art. 109 ust. 1 cyt. ustawy o Służbie Celnej. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego G.H. reprezentowany przez adwokata i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego tj. art. 105 pkt. 10 cyt. ustawy o Służbie Celnej, poprzez niewłaściwe zastosowanie tej normy i bezzasadne przyjęcie, iż organ wydający decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby na podstawie powyżej wskazanej normy nie jest zobligowany do badania podstaw zawieszenia w czynnościach służbowych; 2. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz 80 K.p.a., przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo, że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, w szczególności z uwagi na jednowymiarowe podejście do kosztów zawieszenia funkcjonariusza, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o twierdzenia ogólne związane z zawieszeniem nie dostrzegając, iż materiał ten mógł zostać uzupełniony chociażby o proste zestawienie kosztów odbytych przez G.H. szkoleń, powyższe porównanie umożliwiłoby w sposób pełny określenie, czy w istocie zwolnienie tego konkretnego funkcjonariusza było zasadne w świetle okoliczności wskazywanych przez organ. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia prawa materialnego, powielając naruszenia jakiego dopuściły się organy administracyjne obu instancji. Odwołując się do treści art. 105 pkt. 10 cyt. ustawy o Służbie Celnej wskazał, że fakultatywność w podjęciu rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby, nie oznacza dowolności. Organ podejmując taką decyzje powinien w sposób wnikliwy i całościowy rozważyć okoliczności istotne, w szczególności te wskazane w powyższym przepisie. Podkreślił, że dyspozycja tego przepisu wskazuje, że takimi okolicznościami są przyczyny leżące u podstawy zawieszenia funkcjonariusza. Stosownie zatem do art. 6 K.p.a. tylko te okoliczności powinien zbadać i tylko one powinny być podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Tymczasem już w decyzji organ pierwszej instancji wprost stwierdził (na stronie 3 uzasadnienia), że okoliczności powyższe zostały rozpatrzone w marginalnym stopniu (okoliczności związane z zawieszeniem nie były podstawową przyczyną podjęcia decyzji o zwolnieniu), a Dyrektor Izby Celnej wziął pod uwagę przed wszystkim okoliczności, które stosownie do treści art. 105 pkt. 10 tej ustawy nie powinny stać się przedmiotem rozważań przy podejmowaniu decyzji o zwolnieniu. W ocenie skarżącego, wbrew stanowisku organów, podstawowe znaczenie w rozstrzygnięciu sprawy miały okoliczności poboczne nie określone w tym przepisie. Podkreślił, że Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. przedłużył mu okres zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego. Przyznał, że postępowanie karne trwało długo to jednak nie miał on na to żadnego wpływu. Wskazał, że wprawdzie wyrokiem Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia [...] lipca 2009 r., sygn. akt [...] został uniewinniony od stawianych mu zarzutów to jednak wyrok ten został uchylony wyrokiem Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 15 października 2009r, sygn. akt [...] i sprawa została przekazana sądowi do ponownego rozpoznania. Następnie Sąd Okręgowy w K. ponownie w dniu 22 marca 2011 r. wydał wyrok uniewinniającego go od stawianych zarzutów. Oznacza to, że został on de facto dodatkowo "ukarany" jeszcze przed prawomocnym osądzeniem jego sprawy i to w sytuacji, gdy Sąd karny dwa razy stwierdził jego niewinność . Organy rozstrzygając niniejszą sprawę powinny zbadać, czy nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Trwanie postępowania karnego nie jest bowiem wystarczającym uzasadnieniem dla zwolnienia skarżącego ze służby. W dacie wydania decyzji o zawieszeniu go w czynnościach służbowych sprawa karna była dopiero na początku etapu sądowego postępowania karnego i sam fakt postawienia mu zarzutu mógł uzasadniać takie zawieszenie powyżej 3 miesięcy, lecz obecnie w świetle uniewinnień nie ma w sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku przemawiającego za zawieszeniem go w obowiązkach służbowych, a tym bardziej uzasadniającego jego zwolnienie. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił się od kontroli legalności działań organów administracyjnych, albowiem zupełnie pominął rozpoznanie zarzutu dotyczącego racjonalności finansowej zwolnienia go ze służby celnej, gdyż jako funkcjonariusz celny w zakresie pełnienia służby przeszedł szereg szkoleń dodatkowych, a w konsekwencji nabył umiejętności dzięki, którym bardziej efektywnie realizował swoje zadania służbowe. Liczne szkolenia i kursy zawodowe wiązały się z wydatkowaniem ze Skarbu Państwa dość znacznych środków finansowych. Wiedza nabyta w trakcie takiego doskonalenia zawodowego czyni zwolnienie go całkowicie nieracjonalnym, gdyż przygotowanie innego funkcjonariusza do realizowania zadań będzie wiązało się z określonymi nakładami finansowymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a. W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegały zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania art. 3 § 1i art. 145 § 1 pkt1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 §1 oraz art. 80 Kpa stwierdzić należy, iż jest on niezasadny. W orzecznictwie wskazuje się, iż zawarty w art. 174 pkt. 2 P.p.s.a. zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to obowiązek uzasadnienia przez skarżącego, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyroki SN z dnia 21 marca 2007r. sygn. akt I CSK 459/06 i z dnia 21 marca 2006 r. sygn. akt I CSK 63/05). Wskazać należy, iż art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem kompetencyjnym, a jego naruszenie ma miejsce w sytuacji, gdy sąd uchyla się od obowiązku dokonania kontroli o której mowa w tym przepisie. Nie określa on wzorca, według którego kontrola ta ma być dokonana. Okoliczność, że skarżący nie zgadza się z wynikiem sądowej kontroli nie oznacza, iż przepis ten został naruszony. Z kolei warunkiem zastosowania przez Sąd art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. jest stwierdzenie naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie autora skargi kasacyjnej, uchybienie to polega na tym, iż w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby celnej nie rozpoznano jego zarzutu dotyczącego racjonalności finansowej tej decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uszło uwadze skarżącego, iż sąd administracyjny ocenia jedynie legalność, a więc zgodność z prawem zaskarżonej decyzji organu administracji publicznej. Kontrola ta nie obejmuje zatem celowości, słuszności wydanej decyzji. Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie bez znaczenia była kwestia poniesionych przez organ kosztów związanych z podnoszeniem kwalifikacji skarżącego. W związku z powyższym jako niezrozumiały ocenić należy zarzut niezamieszczenia w uzasadnieniach decyzji wzmianki o porównaniu kosztów zwolnienia skarżącego ze Służby Celnej. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że autor skargi kasacyjnej stawiając zarzut naruszenia powołanych przepisów postępowania nie wykazał, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli że między naruszeniem tych przepisów a treścią zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji zachodzi związek przyczynowy, a także nie uprawdopodobnił wpływu tego związku przyczynowego na treść zaskarżonego wyroku. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 105 pkt 10 cyt. ustawy o Służbie Celnej wskazać należy, iż w istocie sprowadza się on do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który uznał, że przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione. Zdaniem autora skargi kasacyjnej organ wydając decyzję o zwolnieniu skarżącego ze Służby Celnej na podstawie tego przepisu zobligowany był do badania podstaw zawieszenia. Zgodnie z art. 105 pkt 10 omawianej ustawy funkcjonariusza celnego można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych, jeżeli nie ustąpiły przyczyny będące podstawą zawieszenia. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że wydanie przez organ celny uznaniowej decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza celnego ze służby jest ograniczone ustawowymi przesłankami upływu 12 miesięcy okresu zawieszenia w pełnieniu obowiązków służbowych i trwaniem w dalszym ciągu przyczyny zawieszenia. Obowiązkiem organu celnego w tej sprawie było zatem ustalenie ,czy przesłanki określone w tym przepisie zostały spełnione ,a następnie rozważenie podjęcia decyzji uznaniowej o zwolnieniu funkcjonariusza celnego w granicach zakreślonych w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew stanowisku skarżącego, w tym postępowaniu organ nie ma obowiązku badania podstaw zawieszenia funkcjonariusza celnego w czynnościach służbowych. Następuje ono bowiem przed podejmowaniem decyzji o zawieszeniu (art. 103 ust.1, 2, 3 ustawy o Służbie Celnej). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaaprobował stanowisko organu celnego, który uznał, że w sprawie zasadne było podjęcie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze Służby Celnej na podstawie art. 105 pkt 10 tej ustawy. W dniu wydania decyzji upłynął już 12 miesięczny okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, podczas gdy prowadzone wobec niego postępowanie karne nie zostało jeszcze prawomocnie zakończone. Przy podejmowaniu decyzji organ brał pod uwagę zarówno interes społeczny jak i interes skarżącego i w tym zakresie uznał, że przewagę ma interes społeczny przejawiający się w konieczności zapewnienia prawidłowej realizacji zadań jednostki organizacyjnej, w której skarżący pełnił służbę. Nieobecność skarżącego w służbie trwająca ponad 30 miesięcy, niemożność zatrudnienia na tym etacie innego funkcjonariusza, dodatkowe obciążenie pracą innych funkcjonariuszy niewątpliwie dezorganizowała pracę i uniemożliwiała wywiązanie z nałożonych na organy celne zadań. Ubocznie zauważyć należy, iż sąd administracyjny kontroluje legalność decyzji na dzień jej wydania, a zatem okoliczność wydania przez sąd powszechny kolejnego wyroku uniewinniającego skarżącego od stawianych mu zarzutów nie miała w niniejszej sprawie znaczenia. Uprawnienia skarżącego w tym zakresie określa art. 109 cyt. ustawy o Służbie Celnej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu w oparciu o przepis art.184 P.p.s.a.