II SA/Wa 1890/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J.W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] lipca 2010 r., 2) zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J.W. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Wojewódzki Policji w O. postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 § 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania J.W. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim, z uwagi na okoliczność zaistnienia zagadnienia wstępnego, do czasu podjęcia przez Prokuratora Okręgowego w L. śledztwa o popełnienie przez niego czynu przeciwko mieniu, tj. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. W dniu 5 sierpnia 2010 r. wyżej wymieniony wniósł zażalenie od powyższego postanowienia, wnosząc o jego uchylenie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia oraz błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez uznanie, że do czasu zakończenia postępowania karnego niemożliwe jest wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Ponadto wskazał na naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 10 § 1, art. 75 § 1, a także art. 79 § 1 i § 2 k.p.a., bowiem przed podjęciem decyzji w przedmiocie zawieszenia postępowania z urzędu nie został zawiadomiony, co uniemożliwiło mu wypowiedzenie się w tej sprawie. Po rozpoznaniu zażalenia, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jest to jedna z obligatoryjnych podstaw zawieszenia postępowania, a zatem w przypadku jej wystąpienia organ prowadzący postępowanie obowiązany jest z urzędu je zawiesić. Na gruncie ustawy o broni i amunicji jedną z przesłanek wydania decyzji administracyjnej w sprawie pozwolenia na posiadanie broni stanowi toczące się przeciwko osobie ubiegającej się o to prawo postępowanie karne, m.in. o przestępstwo przeciwko mieniu (art. 15 ust. 1 pkt 6). Tego rodzaju sytuacja karnoprocesowa należy do sfery ustaleń faktycznych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, co pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Podkreślił, że inaczej jest w sytuacji, gdy postępowanie karne, po przedstawieniu zarzutu popełnienia przestępstwa określonej osobie, jak w niniejszej sprawie, jest zawieszone. Stan zawieszenia oznacza, że postępowanie to – z przyczyn formalnych – nie toczy się, a w powołanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazano na toczące się postępowanie karne. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że zawieszone postępowanie karne w sprawie przeciwko J.W. stanowi przeszkodę, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Komendanta Głównego Policji fakt, iż sprawa karna jest w stanie zawieszenia nie oznacza, że postawione stronie zarzuty zostały unieważnione. Tak więc wyjaśnienie statusu tej sprawy jest kwestią zasadniczą, od rozstrzygnięcia której przez Prokuraturę Okręgową w L. zależy rozpatrzenie sprawy administracyjnej J.W. Odnosząc się zaś do zarzutu strony co do niepowiadomienia jej, iż w niniejszej sprawie zostanie wydane postanowienie o zawieszeniu postępowania, organ podniósł, że choć organ pierwszej instancji tego nie uczynił to nie stanowi to rażącego naruszenia przepisów ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Podkreślił, że postanowienie o zawieszeniu postępowania nie jest decyzją administracyjną rozstrzygającą sprawę co do istoty (odmawiającą lub przyznającą stronie pozwolenie na broń), przed wydaniem której strona nie miała szansy skorzystać z przysługujących jej uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J.W. wniósł o uchylenie postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. oraz utrzymującego go w mocy postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Wnoszący skargę zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: - błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez uznanie, że prowadzone odrębne postępowanie karne, które nie ma związku z niniejszym postępowaniem administracyjnym stanowi zagadnienie wstępne i uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w sprawie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską, - naruszenie art. 6, art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego i wyłącznie, na podstawie informacji uzyskanej z Prokuratury Okręgowej w L., zawieszenie postępowania administracyjnego z urzędu, naruszając zasadę prawdy obiektywnej i legalizmu, - naruszenie art. 10 § 1, art. 75 § 1 oraz art. 79 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony przed podjęciem postanowienia w sprawie zawieszenia z urzędu postępowania, co uniemożliwiło jej wypowiedzenie się w sprawie. Skarżący wskazał, że, w jego ocenie, brak jest przesłanek do zawieszenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, gdyż nie zachodzi konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ. Podkreślił, że nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o broni i amunicji, bowiem cieszy się bardzo dobrą opinią zarówno w miejscu zamieszkania, jak i w środowisku łowieckim. Nie istnieje więc obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bowiem nie został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, nie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa, ani też o czyn przeciwko mieniu przy użyciu przemocy. Zdaniem skarżącego zrównanie osoby prawomocnie skazanej za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z osobą, wobec której postępowanie karne o popełnienie wymienionych przestępstw dopiero się toczy narusza zasadę domniemania niewinności wyrażoną w art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 § 1 k.p.k., zgodnie z którym oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem Sądu. Podkreślił, że skoro nie został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko mieniu, a jedynie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, to wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania mu pozwolenia na broń jest niezasadne. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji stanowił art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Określa on jedną z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego przez organ, stosownie do którego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pojęcie zagadnienia wstępnego użyte w powołanym przepisie jest sporne, niemniej przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. są kwestie (zagadnienia) prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie, należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być przedmiotem odrębnego postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi tu zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Wskazać należy, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (zob. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 maja 1998 r., sygn. akt I SA 1874/97, z dnia 30 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1982/00, z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SA 2314/00). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 427/02 (niepubl.) podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć wyraźny związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji nieprawidłowo oceniły, iż pomiędzy sprawą karną, która została zawieszona do czasu podjęcia przez Prokuratora Okręgowego w L. śledztwa o popełnienie przez J.W. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a postępowaniem administracyjnym w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej występuje zależność, o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a w związku z tym niezasadnym było zawieszenie postępowania administracyjnego. Nie można bowiem uznać, że podjęcie postępowania karnego, w którym J.W. jest podejrzany o popełnienie wskazanego wyżej czynu, jest warunkiem wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, zaś bez takiego rozstrzygnięcia wydanie decyzji w tej sprawie nie jest możliwe. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie Sądu fakt zawieszenia postępowania karnego nie stanowi przeszkody w wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, bowiem w postępowaniu administracyjnym nie przesądza się o winie za czyn karalny, lecz ustala się, czy po przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstwa w związku z toczącym się postępowaniem karnym w zakresie prawa publicznego istnieje uzasadniona obawa, że posiadana przez wnioskodawcę broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia orzeczono na podstawie art. 152 powołanej ustawy, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i art. 209 tej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).