III SA/Gd 96/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędzia NSA Marek Gorski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Wojewody z dnia 4 stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 4 stycznia 2010 roku Wojewoda [...], powołując przepisy art. 138 § 1 pkt. 2 KPA oraz art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j. t. Dz. U. Nr 139 z 2006 roku, poz.993), zmieniwszy daty pobytu czasowego, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] orzekającą o zameldowaniu W. D. na pobyt czasowy, trwający od 12.10.2010 r. do 12.10.2011 r. w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie organy wyjaśniły, że postępowanie w sprawie toczy się na wniosek K. S., matki W. D., a po przeprowadzonym postępowaniu organ I instancji ustalił, że pomimo zamieszkiwania przez zainteresowanego w lokalu przy ul. [...] w [...], czego nie kwestionuje również skarżąca, nie wyraża ona zgody na zameldowanie W. D. w lokalu nr [...] domu przy ul. [...] w [...]. B. K. podniosła bowiem w odwołaniu, że nie godzi się na zameldowanie W.D. w budynku, którego jest współwłaścicielką. Ponieważ zgodnie z art.10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych dla dokonania zameldowania należy spełnić jedynie przesłankę faktycznego zamieszkiwania w mieszkaniu, w którym ma nastąpić zameldowanie, a ta przesłanka została spełniona , to pozwoliło to na podjęcie decyzji o zameldowaniu wymienionego. Dalej organ odwoławczy powołał przepisy art. 10 ust. 1 i art. 7 ust.1 cytowanej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wskazał, że w obecnie istniejącym stanie prawnym do zameldowania nie jest konieczna zgoda współwłaściciela nieruchomości, a nawet - właściciela lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Przesłankami do dokonania zameldowania jest przebywanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem dłużej niż trzy doby oraz zamiar czasowego - przy zameldowaniu czasowym - przebywania w tym miejscu. Zgromadzony w aktach materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że W. D. w lokalu, o którym mowa, zamieszkuje. Z tej przyczyny nie mają znaczenia motywy, dla których W. D. zameldował się w domu przy ul. [...] w [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku B. K. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] i decyzji organu I instancji, jako niezgodnych z prawem. Skarżąca napisała, że w budynku są dwa lokale stanowiące współwłasność skarżącej. Zamieszkująca w lokalu nr [...] K. S. zobowiązała się wobec skarżącej, że syn K. S. nie zamieszka w lokalu zajmowanym – jedynie dożywotnio - przez swoją matkę. B. K. nie wyraziła zgody na zameldowanie W. D. w lokalu, a inicjatorka postępowania nie ma legitymacji procesowej do wszczęcia postępowania w tej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty dotyczące słuszności bądź celowości zaskarżonego aktu. Badana jest legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 134 § 2 cyt. ustawy, Sąd nie może jednak wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba ze stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było ustalenie, czy W.D., który złożył wniosek o zameldowanie na pobyt czasowy w lokalu nr [...] domu przy ul. [...] w [...], (wbrew zarzutowi skargi druk – zgłoszenie pobytu czasowego - złożone zostało przez W. D. por. k-39 i k-90 akt adm.) zamieszkuje w tym lokalu z zamiarem czasowego w nim pobytu i wyłącznie ta okoliczność ma zasadnicze znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy o zameldowaniu. Na podstawie materiału dowodowego bezspornie ustalono, że W. D., od marca 2009 roku przebywa w domu, w którym nastąpiło zameldowanie; w trakcie wizji pracownicy organu I instancji stwierdzili, że W. D. ma tam swoje rzeczy osobiste i deklaruje zamiar czasowego pobytu w lokalu. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego organ I instancji orzekł o zameldowaniu W. D. w spornym lokalu przy ul. [...] w [...]. Uczyniono to również na podstawie wyników przeprowadzonego postępowania dowodowego. Meldunek, to tylko rejestracja pobytu, nie mająca nic wspólnego z uprawnieniami do mieszkania, jak wyjaśniały skarżącej w trakcie postępowania organy obu instancji. Fakt zameldowania W. D. w lokalu nie wpływa na jego prawo do mieszkania, o czym może orzekać sąd powszechny. Sąd ponownie wyjaśnia, że zagadnienia dotyczące obowiązku meldunkowego regulują przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993). Mający zastosowanie w sprawie art. 47 ust. 1 i 2 cyt. ustawy stanowi, że organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym, a jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Stanowisko skarżącej zarówno co do braku zgody na zameldowanie w domu W. D. jak i w innych, opisywanych kwestiach ( czy W. D. powinien zamieszkiwać na [...] piętrze budynku w lokalu nr [...], którego współwłaścicielką jest skarżąca, czy też narusza to ustalenia umowy zawartej między skarżącą, a K. S.) nie mają prawnego znaczenia w tej sprawie. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze ocenianym decyzjom nie można skutecznie postawić zarzutu niewyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, czy braku oparcia decyzji na ustalonych faktach ani też – że są one niezgodne z zasadami współżycia społecznego.. W postępowaniu o zameldowanie, którego istotą jest, jak słusznie podkreślił organ odwoławczy, wyjaśnienie czy prowadzona ewidencja odzwierciedla stan istniejący, nie ma znaczenia, czy współwłaściciel lokalu ma poczucie pokrzywdzenia złożonym wnioskiem o zameldowanie, bądź – czy uważa, że wnioskujący ( w tym przypadku – W. D.)) meldując się, zmierza do naruszenia miru domowego skarżącej. Z opisanych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.