II OZ 504/11
PostanowienieNaczelny Sąd Administracyjny2011-06-28
Skład orzekający: Joanna Runge – Lissowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy osoba fizyczna osiągająca stały miesięczny dochód, która nie udokumentowała wysokości wydatków związanych ze złym stanem zdrowia, może zostać uznana za osobę, której należy przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych?Ratio decidendi
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być udzielone osobie fizycznej, jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Osoba uzyskująca stały miesięczny dochód, która nie udokumentowała wysokości wydatków związanych ze złym stanem zdrowia, mimo wezwania sądu, nie może być uznana za osobę znajdującą się w trudnej sytuacji materialnej uzasadniającej przyznanie prawa pomocy.Stan faktyczny
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, uznając, że nie wykazał on swojej trudnej sytuacji materialnej. Skarżący osiągał wraz z żoną dochód w kwocie 2643 zł miesięcznie i był właścicielem nieruchomości. Mimo wezwania do uzupełnienia wniosku o wskazanie wydatków i przedstawienie wyciągów z rachunków bankowych, skarżący nie uczynił tego. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrywał zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie.Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie.Pełny tekst orzeczenia
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 2313/10 o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego postanawia: oddalić zażalenie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przyznania J. P. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż w jego ocenie skarżący nie wykazał, aby nie był w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania swojego i swojej rodziny, co stanowiłoby przesłankę przyznania mu prawa pomocy na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Sąd podkreślił, iż we wniosku skarżący wskazał, że osiąga, wspólnie z żoną, dochód w kwocie 2643 zł i jest właścicielem nieruchomości. Ponadto strona powołała się na swój zły stan zdrowia. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku między innymi poprzez wskazanie wysokości comiesięcznych wydatków, wskazanie czy otrzymuje wsparcie z pomocy społecznej oraz przedstawienie ewentualnych wyciągów z posiadanych rachunków bankowych. W zakreślonym terminie strona żądania powyższego nie wypełniła, co spowodowało oddalenie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy na podstawie powołanego wyżej przepisu.
Zażalenie na to postanowienie wniósł J. P., domagając się jego zmiany i przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący zarzucił Sądowi nieuwzględnienie wszystkich okoliczności dotyczących sytuacji majątkowej strony oraz niewzięcie pod uwagę, iż niniejsze postępowanie wszczęte zostało wskutek błędu organu. Żalący się podkreślił swój zły stan zdrowia, w związku z którym musi ponosić znaczne koszty na zakup leków oraz wizyty u specjalistów. Ponadto, zdaniem strony, postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało z winy organu i wskutek jego błędnych działań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się J.P., może być udzielone osobie fizycznej jeżeli wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, co wynika z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy P.p.s.a.
Instytucja przyznania prawa pomocy wprowadzona została do postępowania sądowoadministracyjnego celem umożliwienia obrony swoich praw przed sądem osobom o znikomych dochodach, lub dochodów tych pozbawionym i znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej. Skarżący, jako osoba uzyskująca stały miesięczny dochód – z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż dochód strony i jego żony wynosi 2643 zł miesięcznie – nie może być za taką osobę uznany. Wprawdzie wskazuje on na ponoszenie przez niego znacznych kosztów związanych ze złym stanem zdrowia (zakup leków oraz opieka lekarska), jednakże w żaden sposób nie wykazał on, jakie koszty z tego tytułu ponosi, mimo wezwania go przez Sąd I instancji do udokumentowania tego twierdzenia. Skarżący nie wykazał w ogóle jakie comiesięczne obciążenia musi ponosić, a tym samym uniemożliwił Sądowi dokonanie pełnej oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej i materialnej strony. Za zasadne uznać należy zatem stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy, a zaskarżone postanowienie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 14.07.2026. · Źródło