II SA/Łd 83/11

Dnia 4 marca 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2011 roku sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], na podstawie art. 115a ust.1 i art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm., dalej p.o.ś.), § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826) oraz art. 104 K.p.a. określił Zakładom [...] A spółce z o.o. w S. dopuszczalny poziom hałasu przenikający z terenu Wydziału Produkcyjnego nr 2 w S. przy ul. B do środowiska, na tereny mieszkaniowo-usługowe. Organ I instancji ustalił, iż w nocy z dnia 30 na 31 marca 2010r. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł. Delegatura w S. dokonał pomiarów hałasu przenikającego do środowiska z terenu Wydziału Produkcyjnego nr 2 w S. przy ul. B (działka nr 31/64) należącego Zakładów [...] A spółka z o.o. w S. ul. C, na przyległe tereny z zabudową mieszkaniowo-usługową. Pomiaru hałasu dokonano w punkcie pomiarowym zlokalizowanym na posesji przy ul. D (działka nr 22, obręb [...] S.-miasto) w świetle okna parteru (okno zamknięte) w odległości 0,8 m od okna. Między zakładem a posesją przy ul. D na granicy posesji znajduje się ogrodzenie o wysokości 2,8 m częściowo wyłożone parkanem. W punkcie tym równoważny poziom dźwięku A przenikający do środowiska, podczas pracy zakładu w czasie normatywnym w porze nocnej wynosił 53,9 dB. Wydział Produkcyjny nr 2 w S. przy ul. A (działka nr 31/64) należący do Zakładów [...] A spółka z o.o. w S. ul. C, zlokalizowany jest na terenach produkcyjno-usługowych. Tereny przyległe do ww. zakładu nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a ich faktyczne wykorzystanie w chwili obecnej to zabudowa mieszkaniowo – usługowa. Następnie organ I instancji powołał się na przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku i stwierdził, iż dopuszczalny poziom hałasu w środowisku dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej, w porze dziennej wynosi 55 dB, a w porze nocnej wynosi 45 dB. W związku z tym, że w wyniku prowadzonej działalności, poza zakładem, przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu o 8,9 dB w porze nocnej dla terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowych organ I instancji orzekła, jak w decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] z dnia 30 września 2010r. złożyła A Zakłady [...] sp. z o.o. w S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, a także o dopuszczenie dowodu poprzez przeprowadzenie nowych pomiarów emisji hałasu do środowiska w porze nocnej na działce nr 31/64 położonej przy ul. A w S. Zdaniem strony decyzja organu I instancji nie obejmuje wszystkich obligatoryjnych elementów decyzji administracyjnej, tj. podania imienia i nazwiska osoby upoważnionej do jej wydania. Natomiast decyzja niezawierająca podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania jest nieważna z mocy art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. Dalej strona stwierdziła, iż prawidłowość pomiarów przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł. Delegatura w S. wywołuje uzasadnione wątpliwości. Po pierwsze, w protokole kontroli nr [...] sporządzonym z dnia 22 czerwca 2010r. nie oznaczono dokładnie czasu przeprowadzenia pomiarów, ograniczając się jedynie do stwierdzenia, iż dokonano ich "w porze nocy z 30 na 31 marca 2010r.". Po drugie, pomiary emisji hałasu do środowiska zostały przeprowadzone w punkcie pomiarowym zlokalizowanym na posesji przy ul. D przy elewacji budynku mieszkalnego od strony zakładu w świetle okna parteru. Zdaniem strony przy podejmowaniu czynności kontrolnych zmierzających do dokonania pomiaru emisji hałasu poza zakładem nie uwzględniono silnego natężenia ruchu oddziałującego na tereny, na których przeprowadzono wyżej wymienione pomiary, zwłaszcza, że Zakłady A sp. z o.o. z siedzibą w S. położone są w bezpośrednim sąsiedztwie wiaduktu na trasie S.-W., stanowiącego ruchliwą arterię komunikacyjną, z której eksploatacją związany jest znaczny hałas emitowany do środowiska. Ponadto przy dokonywaniu pomiarów emisji hałasu nie uwzględniono hałasu emitowanego przez linię kolejową położoną od strony południowego wschodu zakładu, za terenem na którym zlokalizowane są garaże. Po trzecie, za nieprawidłowe należy uznać ustalenia organu I instancji w przedmiocie dokonania pomiarów "podczas normalnej pracy dwóch linii produkcyjnych razem z: pochłaniaczem odpadów z linii produkcyjnych, sprężarką, agregatem chłodniczym, chłodnią wentylatorową, wentylatorem od skręcarki. Należy wyjaśnić, iż normalnym trybem pracy w Zakładach [...] A sp. z o.o. z siedzibą w S. jest realizowanie produkcji alternatywnie: albo na jednej albo na drugiej linii produkcyjnej. Równoległa praca dwóch linii produkcyjnych, w dodatku przy zastosowaniu wszystkich wyżej wymienionych maszyn występuje jedynie sporadycznie. W związku z powyższym przeprowadzenie pomiarów emisji hałasu emitowanego przez obie linie produkcyjne należy uznać za nieprawidłowe, ponieważ ich wyniki nie odzwierciedlają normalnego trybu pracy zakładu i jego wpływu na środowisko. Ostatecznie strona stwierdziła, iż w niniejszym stanie faktycznym, wbrew art. 115a ust. 2 u.o.ś., organ I instancji w zaskarżonej decyzji całkowicie pominął poziom hałasu wywołany w związku z eksploatacją dróg oraz linii kolejowej, a co za tym idzie przekroczenie hałasu nie nastąpiło w związku z działaniem zakładu. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 115a ust. 1 i ust. 3, art. 378 u.o.ś. oraz § 2 rozporządzenia, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z art. 115a ust. 1 w przypadku, gdy organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, stwierdzi, iż poza zakładem, w wyniku jego działalności przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. Następnie organ odwoławczy wskazał, iż w zaskarżonej decyzji organ I instancji określił na podstawie art. 115a ust. 3 w zw. z art. 113 ust. 2 pkt 1 u.o.ś dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem, przy zastosowaniu powyższych wskaźników, w odniesieniu do terenów o charakterze mieszkalno - usługowym, na które oddziałuje zakład. Na podstawie przepisów rozporządzenia dopuszczalny poziom hałasu przenikający do środowiska na analizowanym terenie wynosi w porze nocnej - 45 dB, w porze dziennej - 55 dB, stąd taki poziom został określony w zaskarżonej decyzji. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że wyniki z przeprowadzonego w dniach 30 marca i 31 marca 2010r. pomiaru oraz raport z dnia 19 kwietnia 2010r. wykonane zostały przez laboratorium Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Ł. Delegatura w S., posiadającego certyfikat akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji z dnia 12 lutego 2009 r. (ważny do dnia 14 listopada 2011 r.). Ze wskazanego raportu wynika również, że pomiary zostały przeprowadzone pomiędzy godziną 22.50, a godziną 0.40, a stwierdzony poziom hałasu wynosił 56,9 dB. Zarzut skarżącej odnoszący się do braku wskazania dokładnego czasu dokonanych pomiarów nie ma więc zdaniem organu odwoławczego uzasadnienia. Sprawozdanie wskazuje również, iż elementami, które stanowiły źródło hałasu będącego przedmiotem badania była sprężarka, agregator chłodniczy, pochłaniacz odpadów z linii produkcyjnej SlMA wyposażony w wentylator, pochłaniacz odpadów z linii produkcyjnej STARLINGER wyposażony w wentylator, chłodnia wentylatorowa, wentylator od skręcarki oraz dwie linie produkcyjne sznurka - TECHNOROPE 1200 oraz STARLINGER 1200. Czas dokonywania pomiarów hałasu, pomiędzy godziną 22.50, a godziną 0.40, również nie potwierdza silnego natężenie ruchu komunikacyjnego, które w tych godzinach nie ma miejsca. Ponadto zauważyć należy, iż w pomiarach hałasu zostało uwzględnione tło akustyczne otoczenia, bowiem średnia wartość poziomu hałasu emitowanego przez źródła hałasu uwzględnione podczas pomiaru wyniosła 57,6 dB, zaś ustalony poziom hałasu z uwzględnieniem tła akustycznego - 56,9 dB. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził prawidłowość wykonanego badania oraz jego zupełność i na tej podstawie uznał za przeprowadzenie kolejnych pomiarów za zbędne. Organ odwoławczy zauważył również, iż przywołany w odwołaniu art. 115a ust. 2 u.o..ś. dotyczy sytuacji, gdy źródło hałasu będącego przedmiotem pomiarów związane jest z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk, a więc odnoszące się do działalności obiektów użyteczności publicznej. Przepis nie dotyczył zatem przedmiotu niniejszej sprawy. Natomiast odnosząc się do zarzutu skarżącej w przedmiocie nieważności decyzji administracyjnej z uwagi na brak pod decyzją podpisu osoby upoważnionej do jej wydania, z podaniem imienia i nazwiska osoby, Kolegium podniosło, iż zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a., decyzja administracyjna powinna zawierać obligatoryjnie m.in. podpis osoby upoważnionej, z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. Nie jest wymagane przy tym, by podpis był czytelny, a jedynie wymaga się aby identyfikował osobę, która go złożyła. Niniejsza decyzja zawiera odręczny podpis osoby upoważnionej do jej wydania oraz dane identyfikujące tę osobę (imię i nazwisko) a także jej stanowisko służbowe. Wobec tego zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo pod względem formalnym i zarzut jej nieważności, z uwagi na brak podpisu upoważnionej osoby do jej wydania z pełnego imienia i nazwiska, podniesiony przez skarżącą, nie jest zasadny. Wobec powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu l instancji jako wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa jest prawidłowa, dlatego orzekł o utrzymaniu jej w mocy. Skargę na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] skargę do sądu administracyjnego wniosła Zakład [...] A sp. z o .o. z siedzibą w S., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego po pierwsze art. 115a u.o.ś., polegającym na przyjęciu, że ustalony podczas pomiarów poziom hałasu znajdujący się poza zakładem został w całości wytworzony przez skarżącą, a także na nieuwzględnieniu, że na przekroczenie poziomu hałasu występujące poza zakładem miało wpływ natężenie ruchu komunikacyjnego, który odbywał się na wiadukcie oraz pobliskiej linii kolejowej. Po drugie art. 115a ust. 2 u.o.ś. poprzez przyjęcie, że z funkcjonowaniem urządzeń infrastruktury technicznej w szczególności dróg i linii kolejowych nie wiąże się powstawanie hałasu poza zakładem. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w tym art. 6 K.p.a. poprzez naruszenie zasady legalizmu i praworządności, przejawiające się w błędnej interpretacji art. 115a ust. 2 u.o.ś. oraz art. 107 § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja nie musi zawierać podpisu z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji, a także naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji. Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w całości, dopuszczenie dowodu poprzez przeprowadzenie nowych pomiarów emisji hałasu do środowiska, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła podobne argumenty, co w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji. W jej ocenie z materiału dowodowego nie wynika, w jakich godzinach dokonano pomiaru hałasu, co wywołuje wątpliwości, czy decyzja Starosty została wydana w oparciu o pomiary dokonane w ściśle określonym czasie, a nie w dowolnych godzinach pory nocnej. Ponadto zdaniem skarżącej nie jest także zrozumiałym na jakiej podstawie organ II instancji twierdzi, że w przedmiotowej sprawie nie ma żadnego znaczenia, iż w bezpośrednim sąsiedztwie zakładu znajduje się wiadukt na trasie W. – S. stanowiący ruchliwą arterię komunikacyjną, z której eksploatacją związany jest znaczny hałas emitowany do środowiska. Organ odwoławczy nie wskazał w zaskarżonej decyzji dlaczego uznał, iż natężenie ruchu komunikacyjnego w czasie pomiarów było niewielkie oraz dlaczego nie uwzględnił hałasu emitowanego przez linię kolejową położoną od strony południowego wschodu zakładu, za terenem na którym zlokalizowane są garaże. Skarżąca podniosła, iż organy administracji nie wzięły pod uwagę faktu, że równoległa praca dwóch linii produkcyjnych, w dodatku przy zastosowaniu wszystkich maszyn, stanowiących według raportu źródło emitowanego hałasu, występuje jedynie sporadycznie. W związku z tym przeprowadzenie pomiarów emisji hałasu emitowanego przez obie linie produkcyjne należy uznać za nieprawidłowe, ponieważ ich wyniki nie odzwierciedlają normalnego trybu pracy zakładu i jego wpływu na środowisko. Następnie skarżąca wskazała, warunkiem koniecznym do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego na podstawie art. 115a u.o.ś jest przekroczenie poziomu hałasu występujące poza zakładem. Zdaniem skarżącej przekroczenie poziomu hałasu musi nastąpić w związku z działaniem tego zakładu. Z dyspozycji normy prawnej, zawartej w art. 115a ust. 2 u.o.ś., wyłączone są zatem przekroczenia poziomu hałasu, jeżeli nastąpiły w zakładzie, albo jeśli zostały wywołane działaniem innych osób, niż podmiot prowadzący zakład. W niniejszym stanie faktycznym, organ I instancji, wbrew art. 115a ust. 2 u.o.ś., w zaskarżonej decyzji całkowicie pominął poziom hałasu wywołany w związku z eksploatacją dróg oraz linii kolejowej. Wreszcie skarżąca zarzuciła, iż wbrew art. 107 § 1 K.p.a., decyzja Starosty S. z dnia [...] Nr [...] nie obejmuje wszystkich obligatoryjnych elementów decyzji administracyjnej, tj. podania imienia i nazwiska osoby upoważnionej do jej wydania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola działalności organów administracyjnych, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 powołanego przepisu). Oznacza to, iż sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone orzeczenie naruszało przepisy prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Materialnoprawną podstawę postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm., dalej p.o.ś.). Zgodnie z art. 115a ust. 1 p.o.ś. w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD lub LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład (art. 115a ust. 3 p.o.ś.). Przez wskaźniki hałasu należy rozumieć parametry hałasu określone poziomem dźwięku A wyrażonym w decybelach (dB) – art. 112a p.o.ś. Z kolei dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku określa rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. Nr 120, poz. 826). W ustalonym przez organ administracji stanie faktycznym na terenach objętych emisją hałasu z Zakładów [...] A sp. z o.o. z siedzibą w S. nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zatem przeznaczenie tych terenów na cele mieszkaniowo-usługowe zostało ustalone w oparciu o ich faktyczne zagospodarowanie i wykorzystanie (art. 115 p.o.ś.). Z załączonego do akt administracyjnych raportu z dnia 19 kwietnia 2010r. [...] wynika, iż został on sporządzony przez uprawniony podmiot, o którym mowa w art. 115a ust. 1 p.o.ś., a także zgodnie z "Metodyką referencyjną wykonywania okresowych pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego od instalacji lub urządzeń, z wyjątkiem hałasu impulsowego" stanowiącą załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. Nr 206, poz. 1291). Raport zawiera oznaczenie zakładu emitującego hałas tj: opis jego działalności, lokalizację zakładu, a także podstawowe źródła emisji hałasu. Ponadto raport wskazuje metodę wykonania pomiarów (z uwzględnieniem tła akustycznego), lokalizację punktu pomiarowego oraz dokładną datę i godzinę pomiaru. Natomiast zawarta w raporcie analiza wyników pomiarów emisji hałasu wskazuje, że równoważny poziom dźwięku A przenikający do środowiska, podczas pracy zakładu w czasie dokonania pomiaru wyniósł 56,9 dB. Jednakże z uwagi na lokalizację punktu pomiarowego przy elewacji budynku, w odległości od 0,5 do 2 metrów od zamkniętego lub uchylonego okna, wynik pomiaru należało pomniejszyć o 3 dB, zatem po pomniejszeniu równoważny poziom dźwięku A przenikający do środowiska wyniósł 53,9 dB. W związku z powyższym, zdaniem Sądu za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego polegającego na naruszeniu przepisu art. 115a ust. 1 i 2 p.o.ś. Zgodnie bowiem z powołanym ust. 2 decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu nie wydaję się, jeżeli hałas powstaje w związku z eksploatacją dróg, linii kolejowych, linii tramwajowych, kolei linowych, portów oraz lotnisk lub z działalnością osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą. Natomiast w niniejszej sprawie podstawowymi źródłami hałasu są maszyny i urządzenia zlokalizowane na terenie zakładu skarżącej, ściśle związane z jej działalnością. Słusznie zatem organy administracji uznały, iż art. 115a ust. 2 p.o.ś. ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy emisja hałasu spowodowana jest w warunkach opisanych w powołanym przepisie. Dlatego organ administracji był zobligowany na podstawie art. 115a ust. 1 p.o.ś. do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Inną kwestią jest natomiast wpływ funkcjonowania infrastruktury technicznej, w szczególności dróg i linii kolejowych, na wynik pomiarów poziomu hałasu emitowanego przez skarżącą. Jak wynika z raportu z dnia 19 kwietnia 2011r. pomiarów dokonano z uwzględnieniem tła akustycznego, w celu wyeliminowania innych źródeł hałasu, mogących mieć wpływ na obliczenie emisji hałasu przez zakład skarżącej. W wyniku tak przeprowadzonych pomiarów wartość średnia poziomu hałasu emitowanego przez zakład skarżącej wyniosła 57,6 dB, zaś poziom hałasu po uwzględnieniu tła akustycznego wyniósł 56,9 dB. Powyższe oznacza, że końcowy wynik został obliczony wyłącznie w zakresie hałasu powodowanego przez zakład skarżącej. Podobne wnioski zawarte są także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie kwestionował bowiem, co do zasady, iż na poziom hałasu, poza zakładem skarżącej, mogą mieć wpływ także inne okoliczności. Jednakże dokonane pomiary, po uwzględnieniu tła akustycznego, wyeliminowały inne źródła hałasu. W ocenie Sądu organ I instancji prawidłowo ustalił, iż w wyniku prowadzonej działalności, poza zakładem skarżącej, przekroczone zostały dopuszczalne poziomy hałasu o 8,9 dB w porze nocnej, dla terenów o charakterze mieszkaniowo-usługowym i na tej podstawie zasadnie określił skarżącej dopuszczalny poziom emisji hałasu do środowiska w porze dziennej na poziomie 55 LAeqD, zaś w porze nocnej na poziomie 45 LAeqN. Nie ma przy tym znaczenia twierdzenie skarżącej, iż równoległa praca dwóch linii produkcyjnych, przy zastosowaniu wszystkich, wymienionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji maszyn, występuje jedynie sporadycznie, a wyniki pomiarów nie odzwierciedlają normalnego trybu pracy zakładu i jego wpływu na środowisko. Jak już zostało wskazane powyżej przepis art. 115a ust. 1 obliguje organ do wydania decyzji w przedmiocie dopuszczalnego poziomu hałasu w sytuacji, gdy przekroczone są wskaźniki hałasu LAeqD lub LAeqN bez względu na to, czy przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu miało charakter wyjątkowy (incydentalny, jednorazowy), czy stały. Wskazać należy, iż wydając tego typu decyzję właściwy organ nie nakłada na zakład nowych obowiązków, lecz jedynie stwierdza, iż zakład w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem zakładu przekracza dopuszczalny poziom hałasu dla określonego terenu objętego prawną ochroną. Innymi słowy organ administracji stwierdza zatem pewien stan faktyczny i prawny, przyporządkowując konkretnemu zakładowi dopuszczalne normy hałasu, które muszą zostać spełnione poza zakładem (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 września 2008r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ol 25/08, LEX nr 454071). W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego należy zauważyć, iż decyzja Starosty z dnia [...] spełnia wymogi formalne określone w art. 107 § 1 K.p.a. Zgodnie bowiem z art. 378 ust. 1 p.o.ś. organem ochrony środowiska właściwym m.in. w sprawach, o których mowa w art. 115a ust. 1 jest starosta. Z kolei art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz.U. z 2001r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) stanowi, iż starosta może upoważnić wicestarostę, poszczególnych członków zarządu powiatu, pracowników starostwa, powiatowych służb, inspekcji i straży oraz kierowników jednostek organizacyjnych powiatu do wydawania w jego imieniu decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu. Powyższa decyzja organu I instancji została podpisana z upoważnienia Starosty przez Naczelnika Wydziału Rolnictwa i Ochrony Środowiska. Wbrew twierdzeniu skarżącej zawiera ona podpis osoby upoważnionej, jej imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe, a ponadto opatrzona jest pieczęcią z wizerunkiem orła. Do tej kwestii odniósł się także, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy dlatego zarzut naruszenia art. 6 w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. należy uznać za bezpodstawny. Natomiast podnosząc zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. skarżąca nie wskazała, na czym polegało naruszenie, w prowadzonym przez organy postępowaniu administracyjnym, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji. Zdaniem Sądu organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7, 77 i 80 K.p.a., w konsekwencji których wydał zgodne z prawem rozstrzygnięcie i uzasadnił je stosownie do wymogów art. 107 § 3 K.p.a. Badając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia przez organy administracji art. 8 K.p.a. Z uwagi na to, iż zgłoszony w skardze wniosek dowodowy o przeprowadzenie nowych pomiarów emisji hałasu nie ma charakteru dowodu uzupełniającego, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., nie może być przez Sąd brany pod uwagę. Zgodnie z powołanym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma zatem charakter wyłącznie uzupełniający i ogranicza się do dokonywania tylko takich ustaleń, które będą niezbędne do oceny legalności zaskarżonego aktu. Postępowanie dowodowe, o którym mowa ma na celu umożliwienie sądowi zbadanie prawidłowości ustaleń dokonanych w toku postępowania na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Jest zatem ograniczone do badania przedstawionego przez stronę dokumentu, na okoliczność wniosków i twierdzeń podniesionych w skardze. Dopiero na tej podstawie Sąd może zbadać, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji rzutują na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Natomiast zawarty w skardze wniosek nie spełnia warunków, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie załączyła bowiem do skargi żadnego dokumentu, z którego wynikałyby odmienne, od poczynionych przez organy administracji, ustalenia faktyczne. Samo zgłoszenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, bez przedstawienia takiego dokumentu, jest zatem bezskuteczne. W ramach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd nie może prowadzić postępowania dowodowego w celu, uzupełnienia materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organy administracji. Jeżeli Sąd stwierdziłby, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie, że materiał dowodowy jest niepełny i niewystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, wówczas powinien rozstrzygnąć sprawę w oparciu o art. 145 § pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd skargę, jako bezzasadną oddalił. j.m.