VI SA/Wa 2655/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2011 r. sprawy ze skargi "T." Spółka jawna z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1,ust. 1a i 1b pkt 1, ust. 2, art. 40c, ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.; dalej u.d.p.) oraz lp. 7 pkt 7 lit. c) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.; dalej p.r.d.), po rozpatrzeniu odwołania spółki "T." [...] jawna z siedzibą w O. (dalej: skarżąca, strona) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] nakładającej karę pieniężną w wysokości 720 złotych - utrzymał w/w decyzję organu I instancji w mocy. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] kwietnia 2010 r. na drodze krajowej nr [...] w O. na [...], zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnymi [...] wraz z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowany przez M. D., działającego w imieniu skarżącej spółki "T." [...] Sp. j. Kontrolowanym pojazdem przewożony był grys w ilości 26,1 t. W miejscu zatrzymania, przeprowadzono kontrolę nacisków osi pojazdu i dopuszczalnej masy całkowitej na legalizowanej wadze. W wyniku ważenia stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 0,73 t na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t. Na okoliczność powyższego został sporządzony protokół kontroli nr [...]. Kierowca podpisał protokół bez wnoszenia uwag co do jego treści oraz zasad przeprowadzonej kontroli. Pismem z dnia [...] kwietnia 2010 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania, wraz z pouczeniem o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz prawie do zgłaszania żądań. W toku postępowania administracyjnego, strona skarżąca kontestowała zarówno wzór jak i zapisy zamieszczone w treści protokołu kontroli oraz podniosła, iż nie istnieje możliwość zabezpieczenia takiego ładunku, jakim jest grys w czasie jego transportu (vide: pismo z dnia [...] maja 2010 r.). W wyniku rozpatrzenia sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 720 złotych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t dla pojedynczej osi napędowej o nacisku osi: powyżej 10,5 t do 11 t, z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego nacisku na oś napędową pojazdu samochodowego o 0,73 t. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż droga krajowa nr [...], na której został zatrzymany kontrolowany pojazd jest drogą, po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku na oś pojedynczą do 10 t, natomiast w wyniku przeprowadzonej kontroli, po odjęciu możliwych błędów ważenia, stwierdzono, ze pojedyncza oś napędowa przekracza dopuszczalny nacisk o 0,73 t i wynosi 10,73 t. Odnosząc się do kontestowanych zapisów protokołu kontroli, organ I instancji zważył, iż protokół kontroli generowany jest przez system automatycznie, zatem kontrolujący nie ma możliwości ingerencji w jego elementy, może jedynie wypełnić wskazane w nim pola. Zdaniem organu oczywiste omyłki pisarskie nie miały wpływu na stwierdzone naruszenia, bowiem czynności kontrolne odbywają się wg ściśle określonego harmonogramu. W ocenie organu I instancji brak oznaczenia "spółka jawna" w protokole kontroli – wbrew twierdzeniom skarżącej spółki – nie spowodował braku określenia podmiotu, wobec którego powinno być wszczęte postępowania administracyjne, bowiem prowadzone postępowanie zakończone wydaniem powyższej decyzji miało na celu wyjaśnienie wszelkich nieścisłości, łącznie z tymi, odnoszącymi się do danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym. Od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła w dniu [...] sierpnia 2010 r. odwołanie. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania, skarżąca zarzuciła: - oparcie wydanej decyzji na jedynym dowodzie w postaci protokołu kontroli, który zawiera wiele niespójności, m.in. w postaci błędnie wskazanego miejsca kontroli oraz błędnego czasu jej przeprowadzenia; - naruszenie art. 107 k.p.a., gdyż organ I instancji nie odniósł się do najistotniejszych zarzutów oraz wniosków składanych przez skarżącą, - naruszenie zasady praworządności poprzez nieprecyzyjne wskazanie podstawy prawnej, - przeprowadzona kontrola została przeprowadzona w oparciu m.in. o rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, gdzie zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 4 lit. a) dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej nie może przekraczać 11,5 t. W uzasadnieniu strona akcentowała przede wszystkim wątpliwości dotyczące zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. opisanych powyżej rozbieżności w zakresie czasu i miejsca przeprowadzenia kontroli. W ocenie skarżącej spółki organ nie dysponował żadnym dowodem, pozwalającym istniejące nieprawidłowości konwalidować. W odniesieniu do naruszenia art. 107 k.p.a. skarżąca wskazała, iż organ nie ustosunkował się do ww. zarzutów dotyczących protokołu kontroli, a tym samym nie dochował należytej staranności i nie zweryfikował argumentów przez nią podnoszonych. W ocenie skarżącej spółki nie jest możliwym prawidłowe rozmieszczenie ładunku sypkiego, który podczas przejazdu ulega przemieszczeniu. Zdaniem strony obowiązek, który bezwzględnie egzekwuje w niniejszym postępowaniu organ, jest obowiązkiem niemożliwym do kontroli i skutecznego realizowania przez przedsiębiorcę transportowego. Obowiązek ten w przypadku ładunku sypkiego jest w praktyce nie do wykonania. Główny Inspektor Transportu Drogowego nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentów strony skarżącej i decyzją z dnia [...] października 2010 r. utrzymał w mocy w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Analizując stan faktyczny sprawy organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] maja 2010 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów (na marginesie należy zauważyć, iż w aktach sądowych znajduje się również protokół z dnia [...] lutego 2009 r. – k. 32-33). Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych przenośnych wag do pomiarów statycznych typu [...] o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami zgodności, wydanymi przez Okręgowy Urząd Miar w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli, który kierowca podpisał bez żadnych uwag. Natomiast stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 u.d.p. wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t., ustalone zostały rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 219, poz. 1861), a droga krajowa nr [...], na której miała miejsce kontrola, została w nim wymieniona. Ustosunkowując się do argumentów skarżącej spółki zawartych w odwołaniu, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem wykonujący przewóz drogowy zobowiązany jest do przestrzegania wyznaczonych przepisami prawa ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Organ wskazał, że przepis art. 61 ust. 2 pkt 1 p.r.d. precyzuje, w jaki sposób należy dokonywać załadunku. Z przepisu tego wynika, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Zatem przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom i równomiernie rozmieścić ładunek. Jednocześnie w przypadkach, w których przewoźnik ma trudności z odpowiednim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenie nacisków osi, winien on rozważyć po prostu możliwość ładowania mniejszej ilości towaru. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy podniósł, iż organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 8 oraz art. 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia spraw. Nadto w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działając w granicach prawa i zgodnie z przepisami prawa, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny, a w uzasadnieniu decyzji odniósł się do argumentacji skarżącej spółki przedstawionej w toku postępowania. W tym kontekście organ podniósł, że protokół kontroli, jako podstawowy dowód w sprawie, sporządzony został przez organ kontrolny, ale przy współudziale kontrolowanego z zapewnieniem możliwości przedstawienia przez niego własnej wizji zdarzeń, co oznacza, że jest on dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a stwierdzone omyłki pisarskie nie miały wpływu na prawidłowość stwierdzonych naruszeń. Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła w dniu [...] listopada 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Podtrzymując w całości swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu, skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji z uwagi na naruszenie: - art. 77 ust. 1 u.t.d. w zw. z § 1 pkt 1-3 oraz § 2 pkt 1 zał. do zarządzenia nr 114 Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 października 2002 r. w sprawie ustanowienia Kodeksu Etyki Służby Cywilnej, - art. 71 ust. 1 u.t.d. w zw. z art. 76 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej w zw. z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, - art. 13 g ust. 1 w zw. z art. 40c ust. 1 u.d.p.- poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, - art. 6, 7, 8, 11, 77 ust. 1 i 107 ust. 3 k.p.a. - art. 68 ust. 1 oraz ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 74 u.t.d. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż jej zastrzeżenia budzi zebrany w sprawie materiał dowodowy, a przede wszystkim protokół kontroli, na którym oparły swoją decyzję organy obu instancji. Z uwagi na fakt, iż w czasie kontroli przedsiębiorca, na którego zostaje nałożona kara pieniężna, nie jest z reguły obecny, to protokół kontroli powinien zostać sporządzony w sposób niepozostawiający żadnych wątpliwości, co do okoliczności kontroli, stwierdzonych uchybień oraz naruszeń. W ocenie skarżącej protokół kontroli wraz z załącznikiem zawiera wiele niespójności, które podważają tym samym ustalenia w nim poczynione. Dlatego też, zdaniem skarżącej, dokument ten nie może stanowić dowodu w przedmiotowym postępowaniu. Przede wszystkim nie można w świetle protokołu ustalić miejsca zatrzymania pojazdu, jak i czasu jej przeprowadzenia. W protokole jest bowiem wskazane, jako miejsce zatrzymania: [...], [...], [...], a w stanie faktycznym decyzji organu I instancji znajduje się zapis, że pojazd zatrzymano w miejscowości O. [...] na drodze krajowej nr [...], w jej uzasadnieniu zapisano O. na [...], natomiast w uzasadnieniu decyzji II instancji wskazano, jako miejsce kontroli, drogę krajową nr [...], zaś miejsce przeprowadzenia kontroli oznaczono, jako [...]. W ocenie skarżącej spółki nie można zatem uznać, iż wskazane miejsca są tożsame. Wątpliwości skarżącej dotyczyły również ustalenia rzeczywistego czasu przeprowadzenia czynności kontrolnych, bowiem rozpoczynając czynności kontrolne w zakresie ważenia zatrzymanego pojazdu (jak wynika z protokołu kontroli) inspektor nie zakończył jeszcze przeprowadzania kontroli z zakresu u.t.d., nastąpiła zatem w tym przypadku niedopuszczalna kumulacja różnych kontroli. Skarżąca zarzuciła również organowi naruszenie sposobu uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonych decyzji poprzez nieodniesienie się przez organ do zarzutów i wniosków zgłaszanych przez skarżącą, nieustosunkowanie się do nieprawidłowości w protokole kontroli oraz niedochowanie należytej staranności i niezweryfikowanie przytoczonych zarzutów z dowodami zebranymi w sprawie oraz z obowiązującymi przepisami. Jednocześnie skarżąca wskazała, iż w ustalonym stanie faktycznym potrójna oś nienapędowa naczepy wywierała nacisk 21,2 t przy dopuszczalnym nacisku 24 t, a zatem potrójna oś naczepy była znacznie niedoważona. Jedyną osią przekraczającą dopuszczalny nacisk była pojedyncza oś napędowa ciągnika siodłowego. Istotne jest również, zdaniem strony, iż cały zestaw pojazdów ważył 39 t przy dopuszczalnych 40 t, a zatem także wyraźna była niedowaga. Z uwagi na rodzaj przewożonego ładunku, tj. ładunek sypki (grys) skarżąca zauważyła, iż nawet przy dołożeniu należytej staranności może on ulec przemieszczeniu w czasie transportu. Dlatego też – zdaniem skarżącej - należy również brać te okoliczności pod uwagę, tym bardziej, że wykazana niedowaga całego zestawu pojazdów może wskazywać, iż miało miejsce przesunięcie ładunku sypkiego. W ocenie skarżącej organ powinien zatem, mając na uwadze charakter przewożonego ładunku - uchylić decyzję i umorzyć postępowanie. Skarżąca podniosła również, że z uregulowań rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wymagań dla wag nieautomatycznych, ani ze świadectwa legalizacji nie wynika jednak sposób przeprowadzenia ważenia, a są to okoliczności, które mogą mieć wpływ na prawidłowość funkcjonowania wag, a w konsekwencji na rzetelność wyniku ważenia. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, w odniesieniu do wywodów dotyczących prawidłowości ważenia, organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie wagi znajdowały się w dołach fundamentowych, a kontrolowany kierowca po przeprowadzonym ważeniu nie zakwestionował go, tj. nie skorzystał z prawa powtórnego ważenia, ani nie zgłosił żadnych uwag do protokołu. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2011 r. skarżąca podtrzymała swoją argumentację, wnosząc jednocześnie o wymierzenie organowi grzywny, w związku z naruszeniem art. 54 § 2 p.p.s.a. Powyższy wniosek został zarejestrowany pod sygn. akt VI SO/Wa 6/11 i wyłączony do odrębnego postępowania. Organ w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego ustosunkował się do w/w pisma strony skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna - nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o jego prawną ocenę w świetle zastosowanych przepisów prawa. Wyjaśnione zostały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem rozpoznania była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2010 r. nakładającą na skarżącą spółkę "T." [...] Spółka jawna z siedzibą w O., karę pieniężną w wysokości 720 złotych za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 t. W myśl art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007, nr 19 poz. 115 ze zm.), dalej jako u.d.p., pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi. Odpowiednio do treści art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.), dalej jako p.r.d., ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Zgodnie z brzmieniem art. 13g u.d.p. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy o drogach publicznych (art. 13g ust. 2 u.d.p.). Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 u.d.p., wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (Dz. U. z 2005 r., nr 219, poz. 1861). W załączniku nr 1 do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t widnieje m.in. droga krajowa nr [...], na której zatrzymano kontrolowany pojazd w dniu [...] kwietnia 2010 r. Natomiast, jeśli chodzi o miejsce zatrzymania do kontroli pojazdu należącego do skarżącej spółki, tj. O. – [...], znajduje się ono w ciągu drogi krajowej nr [...], co bezsprzecznie znajduje potwierdzenie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg krajowych w województwach dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, lubelskim, lubuskim, łódzkim, małopolskim, mazowieckim, opolskim, podkarpackim, podlaskim, pomorskim, śląskim, świętokrzyskim, warmińsko-mazurskim, wielkopolskim, zachodniopomorskim (Dz. U. z 2010 r. Nr 59, poz. 371). Przenosząc powyższe wywody prawne na grunt niniejszej sprawy, Sąd nie znalazł podstaw do akceptacji zarzutu skarżącej spółki, że organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji błędnie ustaliły stan faktyczny sprawy oraz dokonały jego błędnej subsumcji pod stosowne normy prawne. Jak zostało to już powyżej wskazane, miejsce zatrzymania do kontroli pojazdu należącego do skarżącej spółki, O. – [...], znajduje się na odcinku drogi krajowej nr [...], należącej do kategorii dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Wynik ważenia kontrolowanego pojazdu podał, że nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosił 10,73 t i przekraczał - po odjęciu dopuszczalnych błędów ważenia – o 0,73 t dopuszczalne wartości, to wobec tego - zgodnie z załącznikiem nr 2 do ustawy o drogach publicznych (art. 13g ust. 2 u.d.p.) oraz w obliczu braku przez skarżąca spółkę stosownego zezwolenia, organy Inspekcji Transportu Drogowego zobowiązane były wymierzyć stosowną karę pieniężną. Głównym zarzutem skargi jest nieprawidłowość protokołu kontroli. Skarżąca spółka już w toku postępowania administracyjnego wskazywała, że jej zdaniem organ nie dysponował żadnym dowodem, który pozwalałby istniejące nieprawidłowości konwalidować. Z powyższym twierdzeniem nie sposób się zgodzić z kilku powodów. Protokół kontroli drogowej jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej i nie może zatem zawierać żadnych wątpliwości co do okoliczności sprawy (tak m.in. /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 378/09, LEX nr 577324). Należy przy tym wskazać na wagę i znaczenie ustaleń faktycznych dokonanych w toku kontroli, znajdujących oparcie w dowodzie, w postaci protokołu z kontroli. Sporządzenie takiego dokumentu znajduje umocowanie w art. 74 u.t.d.. W myśl powołanego przepisu z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół, a jego kopię doręcza się kontrolowanemu (ust. 1). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Do protokołu kontroli, kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (ust. 2). Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego odnotowuje się w protokole (ust. 3). Ustalenia protokołu z kontroli drogowej, sporządzonego przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego z udziałem przedstawiciela przewoźnika - kierowcy, dotyczące naruszenie przez przewoźnika przepisów ustawy, zwłaszcza w sytuacji, gdy zagrożone jest to sankcją w postaci administracyjnej kary pieniężnej, wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. Protokół z kontroli drogowej winien odpowiadać wymaganiom z art. 68 k.p.a. Jako dokument urzędowy, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wspomniany protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. W przedmiotowej sprawie protokół kontroli żadnych wątpliwości nie budzi. Został sporządzony w przepisanej formie, przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania i zgodnie ze wskazanymi wyżej przepisami stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W ocenie Sądu skarżąca spółka nie kwestionuje ustaleń faktycznych, a jedynie sposób ich udokumentowania, bowiem poddanie pod wątpliwość miejsca i czasu kontroli jest bezzasadne, gdyż zapis protokołu "[...]" stwierdza w ocenie Sądu, iż kontrola miała miejsce w O. na [...], która zgodnie z powołanym rozporządzeniem z dnia [...] marca 2010 r. znajduje się bezsprzecznie na odcinku drogi krajowej nr [...], a jedynie omyłkowo, jako drogę krajową wpisano "[...]". W odniesieniu do czasu kontroli Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że czynności kontrolne związane z ważeniem zatrzymanego pojazdu zainicjowano o godz. 9:09 w dniu [...] kwietnia 2010 r. zgodnie z godziną i datą zawartą w protokole kontroli, tuż po zakończeniu czynności kontrolnych z ustawy o transporcie drogowym o godz. 9:10. Otwarcie w systemie komputerowym protokołu kontroli z zakresu ustawy o drogach publicznych nie ma wpływu na wyniki pomiaru kontrolowanego pojazdu. Kontestowane zatem przez skarżącą spółkę zapisy protokołu kontroli, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie - nie miały wpływu na prawidłowość stwierdzonego naruszenia – przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi, gdyż jest on bezsporny w niniejszej sprawie, a jedynie były wynikiem omyłki pisarskiej, niemającej wpływu na przebieg i ustalenia kontroli, które nie były oprotestowane przez kontrolowanego kierowcę. Zdaniem Sądu materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania – choć niepozbawiony błędów, jest wystarczający, aby bez wątpienia ustalić, że w dniu kontroli wykonywany był przez i na rzecz skarżącej spółki krajowy przewóz drogowy rzeczy – grysu, pojazdem należącym do niej. Pojazd ten przekraczał o 0,73 t dopuszczalne wartości nacisku na osi na drodze, po której się poruszał, tj. drodze krajowej nr [...], na której dopuszczalny nacisk na pojedynczą oś napędową wynosi 10 t. Obliczenie wartości przekroczenia dopuszczalnego nacisku na osi nastąpiło w sposób prawidłowy, tzn. po odjęciu 2% i 200 kg. dopuszczalnych błędów ważenia. Na uwagę zasługuje również to, że kontrolowany kierowca uczestniczył w czynnościach kontrolnych i nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia, a w konsekwencji podpisał protokół kontroli, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń. Tym samym kierowca nie kwestionował wyników pomiarów uzyskanych w wyniku ważenia pojazdu, będących podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, iż z uwagi na fakt, że kontrolowanym pojazdem był przewożony materiał sypki, który może ulec przemieszczeniu w czasie transportu, a co za tym idzie nie ma możliwości nawet przy dołożeniu należytej staranności umieścić go tak, aby się nie przesuwał, należy uznać, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie. Decydująca bowiem jest tu okoliczność naruszenia przepisów określających dopuszczalne naciski osi oraz masy całkowitej pojazdu. To do obowiązków przewoźnika należy takie załadowanie towaru, aby pojazd nie przekraczał określonych prawem parametrów i nie stwarzał w związku z tym zagrożenia na drodze. Strona nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W przypadku więc stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi bez wymaganego zezwolenia, wymierza się karę pieniężną. Materiał sypki jest materiałem, który można podzielić w taki sposób, aby nie dopuść do przekroczenia dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu. Na przedsiębiorcy ciąży więc obowiązek załadunku takiej ilości towaru transportowanego, aby pojazd spełniał warunki przewidziane przez prawo dla pojazdu normatywnego poruszającego się po danej kategorii drogi. Należy zauważyć, jak było to już podnoszone, iż wynikająca z art. 13g ust. 1 u.d.p. obligatoryjność wymierzenia kar pieniężnych za przejazd po drogach publicznych bez stosownego zezwolenia pojazdów nienormatywnych, nakłada na organy orzekające o wymierzeniu kary obowiązek wszczynania z urzędu postępowań administracyjnych w stosunku do podmiotu dokonującego przejazdu w przypadku każdoczesnego stwierdzenia takiego przejazdu. Z treści art. 13g ust. 1 b u.d.p. w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że kara za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia lub z naruszeniem jego warunków jest zawsze nakładana na podmiot wykonujący przejazd, a w ściśle określonych sytuacjach może być także nałożona na nadawcę, załadowcę lub spedytora ładunku (niezależnie od kary nałożonej na podmiot wykonujący przejazd). Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy, w której strona miała pełną możliwość i prawo wypowiadania się w sprawie, składania wniosków dowodowych, prawo wglądu do akt sprawy, Sąd uznał, iż jej twierdzenie o naruszeniu przepisów postępowania jest nieuzasadnione, a zarzuty skargi za nietrafne. Ponadto, oceniając zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Za niezasadne w ocenie Sądu, należy zatem uznać również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania administracyjnego. Zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy, bowiem w przeprowadzonym postępowaniu ustalono okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzono dowody dotyczące tych okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazano, na jakich dowodach się oparto wydając zaskarżone rozstrzygnięcia. W konsekwencji Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. i nie narusza art. 77 k.p.a., bowiem decyzję podjęto na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku.