IV SA/Wa 213/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. F. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony przyrody - oddala skargę - Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] października 2010 r., którym odmówiono uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie działki nr. ew. [...] obręb C., gmina K.. W uzasadnieniu postanowienia GDOŚ wskazał, że inwestycja ma zostać zrealizowana na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki G., który zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) stanowi formę ochrony przyrody. W związku z tym należało odwołać się do regulacji zawartych w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki G. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), stanowiącym obowiązujący akt prawny. Organ pierwszej instancji podniósł, iż istnieje prawdopodobieństwo, że realizacja przedmiotowej inwestycji będzie skutkowała naruszeniem zakazu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 3 i 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki G., tj. zakazu likwidowania i niszczenia zad rzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego albo wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych (pkt 3) oraz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (pkt 8). Jednocześnie organ ten uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności wyłączające stosowanie tych zakazów, wynikających z przepisów. Organ odwoławczy po analizie akt sprawy stwierdził, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest prawidłowe, a potwierdza to zgromadzony materiał dowodowy i twierdzenia strony. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów zażalenia zaznaczył, że z załącznika graficznego załączonego do akt sprawy oraz ortofotomap obejmujących teren inwestycji wynika, iż w granicach nieprzekraczalnej linii zabudowy na działce nr ew. [...] znajduje się liczne i zwarte zadrzewienie w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Niemniej jednak kwestia możliwości wycięcia drzew porastających teren inwestycji została już przesądzona przez ustawodawcę i prawodawcę lokalnego wprowadzającego ustawowy zakaz do tego rozporządzenia. Tym samym organ nie zgodził się na zamieszczenie zapisu zawartego w pkt 3 lit d analizowanego projektu decyzji o warunkach zabudowy przewidującego, że: "istniejące na terenie planowanej inwestycji zadrzewienia i zakrzewienia należy w miarę możliwości zachować, ich ewentualne usunięcie wymaga zezwolenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym". Z tych przyczyn GDOŚ stwierdził, iż z przedmiotowego zapisu wynika niezgodność przedłożonych do uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z zakazem określonym w § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Ponadto organ odwoławczy przyznał, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. nie zaakcentował dostatecznie tego faktu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, co prowadzi do wniosku, że organ uzgadniający w toku prowadzonego postępowania nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a tym samym dopuścił się naruszenia przepisów procesowych, a zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa. Uchybienia te z uwagi na wagę przeoczenia organu przygotowującego projekt decyzji do uzgodnienia nie miały jednak istotnego znaczenia i wpływu na rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że projektowane przedsięwzięcie budowlane polegać będzie na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a zatem ewentualna likwidacja drzew nie będzie wynikała z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Mimo niewielkiej skali zamierzonej inwestycji (budowa dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych) z uwagi na obecność licznego, zwartego zadrzewienia na działce nr ew. [...] istnieje znaczne prawdopodobieństwo, iż jej realizacja naruszy przedmiotowy zakaz. Projekt decyzji o warunkach zabudowy w przedłożonym kształcie nie mógł więc zostać uzgodniony. Organ współdziałający w przedmiotowym postępowaniu uzgadnia bowiem przedłożony mu projekt decyzji o warunkach zabudowy terenu, a nie zamierzoną inwestycję. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 Kpa organ odwoławczy stwierdził, iż jest on uzasadniony. Organ I instancji dokonał oględzin działki nr ew. [...] bez udziału strony i z naruszeniem obowiązku sporządzenia protokołu. GDOŚ stwierdził jednak, iż przeprowadzenie ponownego postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności istnienia i rozmieszczenia zadrzewienia na działce [...], obręb C., gmina K. jest zbędne, z uwagi na dane zawarte w załączniku graficznym do projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz informacji wynikających z tego terenu, ogólnodostępnych ortofotomap, z których jednoznacznie wynika, iż przedmiotowy teren jest w znacznej części porośnięty zwartym zadrzewieniem śródpolnym. Jednocześnie, z uwagi na nieuprawniony zapis zawarty w pkt 3 lit d analizowanego projektu decyzji o warunkach zabudowy, rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy nie wymagało dokonania uzupełniającego postępowania dowodowego, jak podkreślono w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto organ odwoławczy wskazał nadto, że z dokumentacji przedstawionej do akt sprawy wynika, iż zachodnia część działki nr ew. [...] znajduje się w granicach stumetrowej strefy ochronnej liczonej od brzegu jeziora S.. Nieprzekraczalna linia zabudowy dla planowanej inwestycji została natomiast wyznaczona w odległości mniejszej niż 100 m. W ocenie organu odwoławczego nie można zastosować w tym przypadku odstępstwa od tego zakazu, ponieważ teren planowanej inwestycji znajduje się poza zwartą zabudową wsi C., a działki przyległe nie są zabudowane. Także z tego względu planowana inwestycja nie mogła zostać uzgodniona. Skargę na to postanowienie wniósł J. F. - który wystąpił o ustalenie przedmiotowych warunków zabudowy, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, podnosząc zarzut sprzeczności czynności podejmowanych w ramach inwestycji z § 4 ust. 1 pkt 3 i 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., przejawiającej się w domniemanej konieczności wycinki drzew porastających przedmiotową działkę w celu zrealizowania tej inwestycji. Zdaniem skarżącego, zaskarżone postanowienie narusza jego interes prawny w ten sposób, że uniemożliwia mu przeprowadzenie zamierzonej inwestycji i ogranicza jego uprawnienia właścicielskie w stosunku do przedmiotowego gruntu. Ponadto podniósł zarzut naruszenia art. 20 w zw. z art. 64 ust. 2 i 3 oraz art. 94 Konstytucji RP, naruszenie art. 6 - 9 Kpa, art. 10 § 1 Kpa, art. 11 Kpa i art. 12 Kpa, poprzez niewysłuchanie stron postępowania administracyjnego, uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, nie działanie w sposób wnikliwy i szybki celem wyjaśnienia sprawy. W szczególności zarzucił jednakże błędne zastosowanie § 4 ust. 1 pkt 3 i 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki G., poprzez błędne przyjęcie, że planowana budowa przyczyni się do likwidacji i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Zarzucił nadto naruszenie art. 80 Kpa i art. 77 § 4 Kpa, poprzez niewskazanie żadnych okoliczności stanowiących przesłankę wydania kwestionowanego postanowienia oraz zaniechanie zakomunikowana stronie faktów znanych organowi z urzędu przed wydaniem rozstrzygnięcia. Podnosząc wskazane naruszenia wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że tryb, w jakim ograniczone zostało prawo własności skarżącego, narusza art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji było wszak rozporządzenie nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., będące aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 94 Konstytucji RP. Organ, odmawiając uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, zastosował normy wyrażone w akcie prawa miejscowego - rozporządzeniu nr [...]. W ocenie skarżącego, stoi to w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 64 ust. 3 Konstytucji, który dopuszcza ingerencję w prawo własności tylko w oparciu o normy wyrażone w ustawie. Zaskarżone postanowienie powinno zatem zostać uchylone przez Sąd z uwagi na to, że zostało wydane w oparciu o akt normatywny sprzeczny z normą wyższego rzędu. Skarżący podtrzymał wszystkie zarzuty procesowe sformułowane w zażaleniu na postanowienie organu I instancji. Podkreślił, że dołożył niezbędnych starań i zastosował się do wszelkich formułowanych przez organy ochrony środowiska zaleceń, zarówno wynikających z uzasadnienia postanowienia, jak i przekazanych w toku powtórnego postępowania, celem dostosowania projektu zamierzonej inwestycji do stanu zgodnego z obowiązującym prawem. Pomimo to organy ochrony środowiska ponownie odmówiły uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania przedmiotowej działki, co stanowi przejaw naruszenia art. 8 i 9 Kpa. Zdaniem skarżącego, w toku postępowania dopuszczono się rażących uchybień przepisom o postępowaniu wyjaśniającym, w tym o przeprowadzaniu i ocenie dowodów. Okolicznością istotną z perspektywy treści § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia nr [...] Wojewody jest istnienie zadrzewienia na przedmiotowej działce. Natomiast w kontekście uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy doniosła jest ocena możliwości zrealizowania zamierzonego przedsięwzięcia bez konieczności likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Okoliczności tego rodzaju wymagają ustalenia poprzez czynność dowodową w postaci oględzin, których przebieg musi zostać utrwalony w formie protokołu (art. 67 § 2 pkt 3 Kpa). Tymczasem ani organ I, ani II instancji nie przeprowadził poprawnie takiego dowodu. Organ I instancji zetknął się bezpośrednio ze stanem przedmiotowej działki przeprowadzając nieformalną wizję lokalną jeszcze przed wszczęciem postępowania uzgodnieniowego w niniejszej sprawie. Czynność ta została utrwalona tylko w formie notatki urzędowej. Wizji lokalnej przedmiotowego gruntu dokonano bez udziału skarżącego, będącego stroną postępowania. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego, należy przyjąć, iż nie może być uznana za udowodnioną okoliczność faktyczna w postaci istnienia na przedmiotowej działce zadrzewień śródpolnych. Postępowania dowodowego przeprowadzonego w niniejszej sprawie nie sposób również konwalidować w oparciu o konstrukcję faktów notoryjnych (art. 77 § 4 zd. 1 Kpa tj. niewymagających dowodu). Ponadto zdaniem skarżącego organ błędnie ocenił okoliczności faktyczne istotne z punktu widzenia dyspozycji § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...]. Wyjaśnił, iż inwestycja nie zostanie zrealizowana w ochronnym pasie 100 m od brzegu jeziora S.. W rezultacie naruszenia przepisów postępowania skarżący został pozbawiony możliwości zrealizowania inwestycji budowlanej na gruncie, którego jest właścicielem. Nadto u podstaw ograniczenia prawa własności w tym zakresie legł akt prawa miejscowego, którym organy terenowe mogą w niekontrolowany sposób ingerować w uprawnienia właścicielskie i to nawet wówczas, gdy na danym obszarze nie ma potrzeby tworzenia instytucjonalnych form ochrony przyrody. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu stwarzającym konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego. Z uwagi na to, iż działka skarżącego, na której planowana jest inwestycja, znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki G., który zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) stanowi formę ochrony przyrody, koniecznym było uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy z organem, o którym mowa wart. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Formą ochrony przyrody - o której mowa w art. 23 i 24 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - jest obszar chronionego krajobrazu, który obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Wyznaczenie obszaru chronionego krajobrazu następuje w drodze uchwały sejmiku województwa, która określa jego nazwę, położenie, obszar, sprawującego nadzór, ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów oraz zakazy właściwe dla danego obszaru chronionego krajobrazu lub jego części, wybrane spośród zakazów wymienionych w art. 24 ust. 1, wynikające z potrzeb jego ochrony. Stosownie do art. 24 ust. 1 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody na obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony m. in. zakaz likwidowania i niszczenia zad rzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Z kolei stosowanie do art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody na obszarze chronionego krajobrazu może zostać wprowadzony zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Takie właśnie zakazy zostały wprowadzony w § 4 ust. 1 pkt 3 i 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki G. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]). Jest to obowiązujący akt prawa miejscowego, którego organy orzekające w sprawie są obowiązane przestrzegać. Jednocześnie odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego sprzeczności zaskarżonego postanowienia z przepisami Konstytucji należy wskazać, iż kwestia ta pozostaje poza kontrolą Sądu w niniejszej sprawie. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Oznacza to, że rozporządzenie Wojewody nie może być przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Może to nastąpić jedynie w odrębnym postępowaniu, wszczętym na skutek odrębnej skargi. Na marginesie jedynie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Kwestie związane z dopuszczalnością ograniczenia praw, w tym prawa własności zostały uregulowane w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, który przewiduje, iż ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw stosuje się w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony środowiska. Z kolei w myśl art. 130 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (t. jedn. Dz. U. z 2008 roku, Nr 25, poz. 150 ze zm.) ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości może nastąpić m.in. poprzez poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie ustawy o ochronie przyrody. Także w myśl art. 140 Kodeksu cywilnego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy i rozporządzać nią zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Wobec tego stwierdzić należy, że ograniczenie prawa własności wprowadzone przepisem prawa miejscowego, wydanym na podstawie ustawy, ze względu na wymóg ochrony środowiska ma rangę ustawową. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w Obszarze Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki G. obowiązuje zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że ustawa o ochronie przyrody nie definiuje osobno zadrzewienia śródpolnego, ale jego rozumienie nie budzi wątpliwości: jest to zadrzewienie w znaczeniu zdefiniowanym w art. 5 pkt 27 tej ustawy, znajdujące się wśród pól: zarówno pojedyncze drzewo lub krzew rosnące wśród pól, jak i ich skupiska sązadrzewieniami w rozumieniu definicji ustawowej i nie ma znaczenia, czy pochodzą z samosiewu i czy znalazły odzwierciedlenie w ewidencji gruntów. Organy orzekające w sprawie ustaliły, że z załącznika graficznego załączonego do akt sprawy oraz ortofotomap wynika, iż w granicach nieprzekraczalnej linii zabudowy na działce nr ew. [...] znajduje się liczne i zwarte zadrzewienie w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki G. i art. 5 pkt 27 ustawy o ochronie przyrody. Istnienia zadrzewienia na kwestionował także skarżący, polemizując jedynie z jego charakterem. Twierdził bowiem, że są to samosiejki, a zamierzoną zabudowę można zrealizować nie naruszając istniejącej roślinności. Dodatkowo skarżący przyznał, że roślinność porastająca działkę nie ma żadnego waloru przyrodniczego, nie wzbogaca też krajobrazu okolicy. Tworzą je bezładnie rosnące drzewa i krzewy, które zdaniem skarżącego, nie zasługują na szczególną ochronę. Mając jednakże na uwadze, że organy obu instancji trafnie roślinność tę uznały za zadrzewienia z § 4 ust. 1 pkt 3 cyt. Rozporządzenia, działanie art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody winien być wyłączone. Stosowanie do art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Trafnie wskazały bowiem organy obu instancji, że z uwagi na treść zakazu określonego w § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki G. kwestia możliwości wycięcia drzew porastających teren inwestycji została już przesądzona przez ustawodawcę i prawodawcę lokalnego, inkorporującego ustawowy zakaz do tego rozporządzenia. Wobec tego zapis pkt 3d projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wskazujący na konieczność uzyskania pozwolenia na usunięcie zadrzewień i zakrzewień nie mógł zostać przez organ wyspecjalizowany w zakresie ochrony środowiska uzgodniony. Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, że zapis § 4 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] Nr [...] również nie pozwala na uzgodnienie planowej inwestycji. Potencjalny obszar zainwestowania jest wyznaczony przez nieprzekraczalną linię zabudowy. Natomiast zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji część planowanej inwestycji znajduje się w strefie 100 m od zbiornika wodnego. W myśl art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm.), decyzje o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 tej ustawy. Uzgodnienie, dokonywane w trybie art. 106 Kpa, jest formą o znaczeniu stanowczym, wiąże bowiem organ administracji, mający wydać decyzję w postępowaniu głównym. Organ uzgadniający ocenia jedynie projekt decyzji i jest to najczęściej organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, a zatem posiadający wiedzę specjalistyczną. Stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności danego zamierzenia inwestycyjnego z określoną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść przy tym poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, red. prof. Zygmunt Niewiadomski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, str. 425). Organy orzekające w zakresie uzgodnień zatrudniają osoby z odpowiednią wiedzą w dziedzinie ochrony obszarów położonych w granicach obszaru chronionego krajobrazu i z mocy prawa dbające o zachowanie ich substancji. Jakkolwiek ciężar zebrania materiału dowodowego spoczywa na organie administracji publicznej to jednak uczestnicy postępowania mają prawo składania raportów, wyjaśnień, opinii, itp. mogących mleć wpływ na treść ostatecznego rozstrzygnięcia. Sąd podziela przy tym zarzuty skarżącego co do naruszenia przez organy orzekające w sprawie wymienionych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, jednakże naruszenie to nie miało, w ocenie Sądu, wpływu na wynik sprawy. Na działce znajdują się bowiem liczne zadrzewienia, a okoliczność tę potwierdziły załącznik graficzny i ogólnodostępne ortofotomapy i nie kwestionował jej skarżący. Jak już uprzednio podkreślono, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w Obszarze Chronionego Krajobrazu Doliny Rzeki G. obowiązuje zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Zakaz dotyczy zatem wszelkich zad rzewień. Wystarcza potencjalna możliwość wycięcia tego drzewostanu na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji. Z tego względu nie było konieczne czynienie szczegółowych ustaleń czy możliwe byłoby takie usytuowanie planowanej zabudowy na przedmiotowej działce, aby uniknąć zniszczenia owych zad rzewień. Sytuację utrudniał dodatkowo zapis rozporządzenia zakazujący lokalizowania obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od położonego na zachód od tej nieruchomości jez. S., który to zakaz nie został stosowną linią oznaczony na załączniku graficznym do uzgadnianego projektu decyzji o warunkach zabudowy (zaznaczono jedynie odległość od jeziora położonego na południe od tej nieruchomości). Zatem zakaz przewidziany w § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2008 i brak możliwości skorzystania z odstępstwa od tego zakazu również nie pozwalał organom na uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.