II OZ 545/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 47/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia (...) listopada 2010 r. nr (...) w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbudowę postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 47/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił J. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia (...) listopada 2010 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbudowę. W uzasadnieniu Sąd przytoczył przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i podniósł, że w treści wniosku skarżącej nie wskazano, by na skutek jej wykonania po jej stronie zaistnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Po pierwsze Sąd wskazał, że obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej spoczywa na podmiocie żądającym wstrzymania wykonania decyzji, zaś sąd nie może w tym zakresie prowadzić postępowania wyjaśniającego z urzędu i wyręczać skarżącej, ani też opierać rozstrzygnięcia na domniemaniach. Zdaniem Sądu wskazane we wniosku korzystanie przez inwestora z sąsiedniej nieruchomości "ponad przeciętną miarę" poprzez rozbudowę dotychczasowego domu jednorodzinnego oraz ograniczenie dopływu światła nie mogą wywołać dla skarżącej ani znaczącej szkody, ani też trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności uprawy, które mogą ulec zacienieniu wskutek realizacji inwestycji nie stanowią źródła utrzymania skarżącej, leczy tylko zwykłe przydomowe nasadzenia obejmujące drzewa i krzewy owocowe na własne potrzeby oraz rabatę kwiatową. A niedogodności z powodu rozbudowy dokonywanej przez sąsiada w tej konkretnej sprawie nie można utożsamiać ze zdarzeniami rodzącymi znaczącą szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Po wtóre Sąd zauważył, że inwestorzy E. U. i P. U. sami powstrzymali się od realizacji inwestycji z uwagi na wniesienie skargi na decyzję udzielającą im pozwolenia na budowę. Tym bardziej, zdaniem Sądu, nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła J. S., wskazując że podejmując rozstrzygnięcie Sąd nie wziął pod uwagę ujemnych skutków projektowanej inwestycji, tj. odcięcia dopływu światła do jej pomieszczeń mieszkalnych oraz zacienienie posesji, co negatywnie wpłynie na posadowioną na niej roślinność. Ponadto wskazała, że od strony jej nieruchomości stoi już garaż i wiata o łącznej długości 14 m, co powoduje, że z okien na parterze widzi tylko ścianę. Zaś zrealizowanie inwestycji także od strony jej działki zamieni ją w tunel i zakłóci cyrkulację powietrza. Ponadto podniosła, że w każdej chwili może stracić pracę, co zmusi ją do zamiany rabaty kwiatowej na stanowisko uprawy warzyw. A ponadto zrealizowanie inwestycji spowoduje korzystanie przez sąsiada ze swojej nieruchomości ponad przeciętną miarę, oczywiście jej kosztem. W odpowiedzi na zażalenie E. U. i P. U. wnieśli o jego oddalenie, wskazując na bezzasadność zawartej w nim argumentacji. Pismem z dnia 14 kwietnia 2011 r. J. S. ustosunkowała się do argumentacji E.U. i P. U. zawartego w wyżej wskazanym piśmie. Odpowiedź na powyższe pismem z dnia 22 kwietnia 2011 r. złożyli P. U. i E. U. Do powyższego pismem z dnia 4 maja 2011 r. ustosunkowała się J. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jako nieusprawiedliwione nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie. Z dyspozycji wyżej przytoczonego przepisu wynika, że przesłanką warunkującą wstrzymanie wydanej decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem skarżąca nie wykazała, że w razie wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wbrew twierdzeniom skarżącej prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do uznania by zrealizowanie decyzji doprowadziło do sytuacji, w której inwestorzy będą korzystali ze swojej nieruchomości ponad przeciętną miarę. W ocenie Sądu argument w postaci zacienienie nieruchomości skarżącej, co jej zdaniem negatywnie wpłynie na znajdującą się na jej działce przydomową roślinność oraz odcięcia dopływu światła do jej pomieszczeń mieszkalnych nie wypełniania przesłanki powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Na powyższą ocenę nie wpływa także wskazana przez skarżącą okoliczność, że w przyszłości może ona z uwagi na zmianę koniunktury na rynku stracić pracę, co spowoduje konieczność zamiany rabaty kwiatowej "na stanowisko uprawy marchwi i cebuli", zwłaszcza że niedaleko od jej miejsca zamieszkania – co wynika z odpowiedzi na zażalenie – posiada działkę. Argumentem przemawiającym za wstrzymaniem zakwestionowanego aktu nie jest także ewentualna emisja dymu w związku z ogrzewaniem domu. Podkreślić bowiem należy, że w sposób konwencjonalny inwestorzy ogrzewają swój budynek mieszkalny od lat. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego argumentacja zażalenia zmierza w istocie do podważenia prawidłowości wydania zakwestionowanej decyzji, czego na tym etapie postępowania Sąd badać nie może. Zatem kwestia ewentualnego wydania decyzji z naruszeniem interesów osoby trzeciej będzie badana przez Sąd przy rozstrzyganiu wniesionej skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.