II OZ 422/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1178/10 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowieniem z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1178/10, po rozpoznaniu wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, w sprawie ze skargi strony na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Rzeszowa z dnia [...] lipca 2010 r., stwierdzającą że jego decyzja z dnia [...] października 2009 roku, którą nakazano P. sp. z o.o. w W. rozbiórkę określonej stacji bazowej telefonii komórkowej wydana została z naruszeniem przepisu prawa, tj. art. 145 § 1 pkt 4 Kpa i odmawiająca jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano w szczególności, że wstrzymaniu podlegają wyłącznie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania tymczasem decyzja stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa nie zawiera w swej treści żadnych postanowień, które pozwalałyby wywieść, że skarżąca spółka jest zobowiązana do podejmowania jakiejkolwiek aktywności, której można byłoby dochodzić w trybie przymusowym. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła orzeczeniu Sądu I instancji pominięcie, że w przypadku wykonania decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 ppsa, mogą być takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Wykonaniu podlegać mogą akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje negatywne, w ocenie strony, skutki materialnoprawne. Skutków takich nie wykazała Strona ani we wniosku o wstrzymanie, ani w zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny we własnym zakresie także nie dopatrzył się ich zaistnienia. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.