II OSK 2070/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2011 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D. i M. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 51/11 odrzucającego skargę A. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 10 listopada 2010 r., nr SKO-GP-4000/1113/2010 w przedmiocie warunków zabudowy postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 10 listopada 2010 r., nr SKO-GP-4000/1113/2010 w przedmiocie warunków zabudowy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że z treści pełnomocnictw załączonych do akt sprawy jednoznacznie nie wynikał, zakres upoważnienia do reprezentowania strony skarżącej przed sądem administracyjnym. Treść pełnomocnictw nie wskazuje w szczególności na to, aby miały one charakter pełnomocnictwa ogólnego – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie z pełnomocnictw tych wynika, że zostały one udzielone do prowadzenia jednej konkretnej sprawy – przy czym w sposób wystarczający udzielający pełnomocnictwa nie zindywidualizowali tej sprawy. Sąd podkreślił, że niedookreślenie zakresu upoważnienia wynikającego z pełnomocnictwa załączonego do skargi stało się powodem wezwania pełnomocnika do przedłożenia kolejnego pełnomocnictwa przy czym w wezwaniu Sądu wskazano w sposób szczegółowy na czym polegała wadliwość pełnomocnictwa. W wykonaniu wezwania do akt sprawy złożono kolejne pełnomocnictwo, które jednak swą treścią było tożsame z wcześniejszym pełnomocnictwem, a różniła je jedynie data podpisania. Mając na uwadze powyższe Sad pierwszej instancji z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargę odrzucił. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył pełnomocnik skarżących zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 36 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez uznanie, że z treści udzielonych pełnomocnictw nie wynika, do jakiej sprawy, niżej podpisany pełnomocnik, został umocowany. Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyjęcie skargi do rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jednocześnie stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, iż złożone wraz ze skargą pełnomocnictwo nie czyni zadość wymaganiom ustawowym i zarządzeniem z dnia 25 marca 2011 r. na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. wezwał pełnomocnika skarżących do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie pełnomocnictwo stanowiącego umocowanie do czynności w niniejszej sprawie. W wezwaniu wskazano przy tym w sposób bardzo szczegółowy na czym polega wadliwość załączonego do skargi pełnomocnictwa, podnosząc, że pełnomocnictwo z dnia 20 grudnia 2011 r., zawiera umocowanie do czynności w jednej konkretnej sprawie, jednak nie precyzuje o jaką sprawę chodzi, nie wskazuje w szczególności jakiej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, postępowanie sądowoadministracyjne ma dotyczyć. W wykonaniu powyższego wezwania do akt sprawy wpłynęło pełnomocnictwo udzielone w dniu 6 kwietnia 2011 r. (k.47), które swą treścią jest tożsame z pełnomocnictwem złożonym uprzednio. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Sądu pierwszej instancji, że złożone do akt sprawy pełnomocnictwa, mimo że mają one charakter pełnomocnictw do prowadzenia konkretnej sprawy, nie indywidualizują tej sprawy w sposób dostateczny. Określenie w pełnomocnictwie, że dotyczy ono skargi A. D. i M. D. na decyzję SKO w Poznaniu w przedmiocie warunków zabudowy, nie określa sprawy w sposób zindywidualizowany. Dla takiego zindywidualizowania sprawy wystarczającym byłoby wskazanie numeru zaskarżonej decyzji, bądź chociażby określenie nr działek których dotyczyła decyzja o warunkach zabudowy. Podkreślenia przy tym wymaga, że cytowane powyżej zarządzenie wzywające do uzupełnienia braków formalnych w sposób czytelny i szczegółowy wskazywało na czym polegały uchybienia formalne pełnomocnictwa a co za tym idzie skargi. Mimo tego profesjonalny pełnomocnik strony nie uczynił zadość temu wezwaniu składając pełnomocnictwo obarczone tymi samymi wadami. Co więcej, także złożone w toku postępowania kasacyjnego pełnomocnictwo jest bardzo ogólnikowe, a merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej było możliwe tylko dlatego, że w treści pełnomocnictwa wskazana została sygnatura akt sprawy Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnosząc się do argumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazać należy, że samo załączenie pełnomocnictwa do skargi, nie wskazuje na to, że pełnomocnictwo to upoważnia do reprezentowania strony w sprawie wywołanej wniesieniem skargi. Sąd rozpoznający sprawę winien bowiem każdorazowo badać zakres udzielonego pełnomocnictwa, przy czym zakres ten musi wynikać wprost z tego pełnomocnictwa i w żadnym zakresie nie może być on dorozumiany. Za nieusprawiedliwiony uznać również należy argument, że złożenie kolejnego pełnomocnictwa na wezwanie sądu wskazuje na to, iż zamiarem skarżących było ustanowienie pełnomocnika w tej konkretnej sprawie. Podkreślić bowiem należy, że składającym pełnomocnictwo nie byli skarżący tylko pełnomocnik, zatem nie sposób ocenić jaki był zamiar samych skarżących, a ten nie wynikał wprost ze złożonych pełnomocnictw. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.