I SA/Rz 572/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Barbara Stukan-Pytlowany /spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska SO del. Tomasz Smoleń Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2010r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010r. - oddala skargę - Decyzją z dnia (...) maja 2010r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A. K. utrzymało w mocy zaskarżoną przez niego decyzję Prezydenta Miasta S., z dnia 2 lutego 2010 roku znak: (...) o ustaleniu wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010r. w kwocie 2.182,41 zł. Z akt przeprowadzonego postępowania wynika, iż A. K. aktem notarialnym Rep. A nr (...) z dnia 29 stycznia 2009r. nabył od H S. S.A, prawo użytkowania wieczystego gruntu, oznaczonego jako działka o nr ewid. 165/24 położonego w S., sklasyfikowanego w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe z symbolem "Ba" o pow. 0,3699ha oraz jako grunt leśny o powierzchni 0,4558ha. Z treści aktu notarialnego wynika, iż transakcja ta nastąpiła w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą pod nazwą PBMH - Firma Budowlana A. K.. Ponadto w informacji na podatek od nieruchomości na 2009r. podatnik ujął powyższy grunt jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, a od tamtego czasu nie nastąpiły okoliczności które by uzasadniałyby korektę zawartych w tej informacji danych. Prezydent Miasta S. ustalając skarżącemu zobowiązanie pieniężne w podatku od nieruchomości za 2010r. uznał, iż grunty oznaczone symbolem "Ba" winny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według podwyższonej stawki obowiązującej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W odwołaniu od powyższej decyzji, podatnik zarzucił, iż przedmiotowa działka ze względu na stan techniczny nie nadaje się do prowadzenia działalności gospodarczej i winna być zwolniona z naliczania podatku od nieruchomości za 2010 rok. Względy techniczne, o których mówi podatnik to pagórkowaty teren na przedmiotowej działce, brak mediów oraz fakt, iż działka ta nie jest związania z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w postaci świadczenia usług budowlanych. Czynniki te, w ocenie skarżącego, wyłączają opodatkowanie przedmiotowego gruntu według podwyższonych stawek. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przychylając się do stanowiska organu I instancji stwierdziło, iż nie ma podstaw do twierdzenia, iż stan techniczny przedmiotowego gruntu wyłącza jego opodatkowanie wedle stawek obowiązujących dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podkreślił, iż z treści przedłożonego wypisu aktu notarialnego z dnia 29 stycznia 2009r. wynika niewątpliwie, iż przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez podatnika w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, i tak też była przez niego traktowana dla celów opodatkowania w roku 2009. Uzasadniając prawidłowość powyższego sposobu opodatkowania przedmiotowej nieruchomości, organ powołał art. 1 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006r. nr 121, poz. 844 ze zm.) który pod pojęciem gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nakazuje rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Skoro podatnik jest zarejestrowanym w ewidencji działalności gospodarczej przedsiębiorcą, prowadzącym firmę pod nazwą PBMH Firma Budowlana z siedzibą w S., to będące w jego posiadaniu grunty, budynki i budowle podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Na tej podstawie, powołując się dodatkowo na ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych, organ odwoławczy utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję uznał, iż grunty niezabudowane będące w posiadaniu przedsiębiorcy na których mają być realizowane zadania inwestycyjne należy uważać za grunty związane z działalnością gospodarczą i zgodnie z wolą ustawodawcy - podlegają one opodatkowaniu w/g wyższych stawek podatkowych. W skardze na powyższą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie w całości, podatnik podniósł, iż przedmiotowa nieruchomość nie jest w żaden sposób związana z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą wobec czego opodatkowanie jej według podwyższonych stawek nie znajduje uzasadnienia. Podatnik przyznał, iż przedmiotowa nieruchomość została nabyta od H. S. w związku z prowadzoną przez niego działalnością, jednakże wyjaśnił, iż jedynym motywem jej nabycia była chęć odzyskania od niewypłacalnego już podmiotu, wierzytelności z tytułu wykonanych wcześniej robót budowlanych, co było możliwe jedynie w drodze potrącenia wzajemnych wierzytelności. Tym samym nabycie przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością, jednakże sama nieruchomość nie jest do tej działalności ani aktualnie wykorzystywana, ani ewentualnie przydatna, z uwagi na jej stan techniczny. Podkreślił, iż ze względów technicznych, tj. z uwagi na brak uzbrojenia, brak wody, brak dojazdu oraz nierówny pagórkowaty teren, działka ta jest niezdatna do gospodarczego wykorzystania, a ponadto biorąc pod uwagę charakter prowadzonej przez podatnika działalności, polegającej na świadczeniu usług budowlanych u klientów – nieruchomość ta pozostaje zbędna dla celów prowadzonej działalności. Podkreślił ponadto, iż na nieruchomości tej ani nie są, ani w przyszłości nie będą realizowane zadania inwestycyjne, co zaprzecza opodatkowaniu tej nieruchomości jako związanej z działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), i art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270)- zwanej dalej ppsa. - kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami wskazanymi w skardze. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ppsa, zaskarżone decyzje czy postanowienia podlegają uchyleniu tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy tak rozumianej kognicji sądu, przedmiotowa skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 1a ust 1 pkt 3 ustawy z dnia12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 1991r. Nr 9, poz. 31 ze zm.)- zwanej dalej ustawą o pol. - za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkami nie mającymi zastosowania w przedmiotowej sprawie, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż skarżący – A. K. prowadzący działalność gospodarczą o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807) jest właścicielem opodatkowanej nieruchomości. Związek opodatkowanej nieruchomości z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą wynika również z samej treści umowy sprzedaży z dnia 29 stycznia 2009r. oraz ze złożonej przez podatnika informacji na podatek od nieruchomości na 2009r. w której figuruje jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. W stanie faktycznym sprawy, nie nastąpiły zaś żadne okoliczności, które uzasadniałyby korektę danych zawartych w tej informacji. Przedmiotowa nieruchomość spełnia zatem pozytywną przesłankę uznania jej za nieruchomość związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej w myśl art. 1a ust 1 pkt 3 ustawy o pol. Kwestę sporną w sprawie stanowi natomiast możliwość wykorzystania przedmiotowej nieruchomości ze względu na jej stan techniczny, do prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a zatem ewentualna negatywna przesłanka wykluczająca opodatkowanie przedmiotowej nieruchomości według wyższej stawki. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii, warto odnieść się do charakteru podatku od nieruchomości. Jest on bowiem podatkiem majątkowym, nakładanym na podatnika nie z tytułu osiągania określonych przychodów, a z tytułu samego posiadania gruntu, budynku czy też budowli. Określone w art. 5 ust 1 ustawy o pol. stawki tego podatku, zostały zróżnicowanie w oparciu o kryteria przedmiotowe. O zastosowaniu danej stawki podatku, decyduje zatem wyłącznie charakter opodatkowanej nieruchomości, nie zaś przesłanki podmiotowe odnoszące się do osoby podatnika. Również kwestia ewentualnego faktycznego wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności nie ma bezpośredniego przełożenia na kwestię opodatkowania ani też na stawkę podatku, gdyż z woli ustawodawcy, doniosłość prawną ma jedynie niezależna od woli podatnika, obiektywna niemożność wykorzystania nieruchomości do celów prowadzenia działalności. W ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż względy techniczne uniemożliwiające gospodarcze wykorzystanie majątku przedsiębiorcy, o których mowa w art. 1a ust 1 pkt 3 ustawy o pol. są to nie przyczyny leżące po stronie przedsiębiorcy, ale związane z danym przedmiotem opodatkowania, obiektywne okoliczności natury technicznej, uniemożliwiające wykorzystanie majątku do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot. Zatem ocena powyższej przesłanki winna nastąpić indywidualnie w stosunku do każdego podatnika, jednakże według zobiektywizowanych kryteriów, wyznaczonych zakresem przedmiotowym prowadzonej przez podatnika działalności, nie zaś subiektywnym przekonaniem podatnika o ekonomicznej opłacalności gospodarczego wykorzystania danego składnika. Oceny powyższej negatywnej przesłanki, w przedmiotowej sprawie, należy zatem dokonać w kontekście zakresu prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Z wpisu do ewidencji działalności gospodarczej – według zaświadczenia Prezydenta Miasta S. z dnia 10 lipca 2009r. wynika, iż podatnik prowadzi działalność w zakresie budownictwa, produkcji wyrobów z pozostałych surowców niemetalicznych, produkcji metalowych wyrobów gotowych z wyłączeniem maszyn i urządzeń, handlu detalicznego, hurtowego i komisowego z wyłączeniem sprzedaży pojazdów samochodowych. Przy tak określonym przedmiocie działalności gospodarczej, nie sposób stwierdzić, iż nieruchomość gruntowa nie jest ze względów technicznych przydatna do jej prowadzenia. Podatnik zarzucał w postępowaniu, iż przedmiotowej nieruchomości brak uzbrojenia, oraz dojazdu, a ponadto znajduje się na terenie pagórkowatym jednakże, w ocenie Sądu, nie są to okoliczności wykluczające jej gospodarcze wykorzystanie, a co najwyższej uzasadniające konieczność poniesienia kosztów w celu odpowiedniego jej przystosowania. Ponadto zarzut braku dojazdu nie znajduje potwierdzenia w aktach administracyjnych, z których wyraźnie wynika, iż działka o nr ewid. 165/24 przylega do innej, posiadającej dojazd nieruchomości podatnika. Wobec powyższego, nie można podzielić twierdzeń skarżącego, iż niniejszej sprawie zachodzi negatywna przesłanka opodatkowania spornej nieruchomości z wykorzystaniem podwyższonej stawki. Wobec powyższego, z uwagi na fakt iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, wniesiona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.