IV SA/Wa 157/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. H. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego B. H. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dziesięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...]położonej przy drodze krajowej nr [...] w miejscowości S., Gm. D. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiono dotychczasowy tok postępowania oraz zakres kompetencji organu w uzgadnianiu projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazując, iż według znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji fotograficznej, istniejący zjazd z drogi krajowej do działki nr [...], stanowiącej drogę wewnętrzną, nie spełnia warunków zawartych w rozporządzeniu określającym warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zjazd ten jest zbyt szeroki, promienie łuków wyokrąglających jego krawędzie na przecięciu z drogą za duże, a nawierzchnia zjazdu jest nieutwardzona (znikoma ilość bruku, nawierzchni bitumicznej i pospółki). W nowym projekcie decyzji o warunkach zabudowy należy umieścić zapis określający obsługę komunikacyjną przedmiotowej nieruchomości za pośrednictwem przebudowanego zjazdu – obecnie obsługującego działkę nr [...], zgodnie z parametrami powołanego rozporządzenia określającego warunki techniczne. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2010 r. złożył B. H. zarzucając naruszenie: - art. 7 i art. 77 kpa poprzez niepodjęcie wszystkich dostępnych kroków w celu niezbędnego dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu strony, - art. 10 i art. 79 kpa poprzez bezpodstawne ograniczenie uprawnień przysługujących stronie wskazanych w tych przepisach, - art. 78 kpa poprzez nieuwzględnienie żądania strony w przedmiocie przeprowadzenia dowodu na okoliczność mającą istotne znaczenie dla sprawy, - art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z §77 i §79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez uznanie na podstawie niekompletnego i szczątkowego materiału dowodowego, że istniejący i obecnie funkcjonujący zjazd z drogi krajowej nr [...] na drogę wewnętrzną (dz. nr [...]) nie umożliwia włączenia ruchu drogowego spowodowanego planowaną zabudową do tej drogi. W uzasadnieniu skargi wskazano na argumentację mającą uzasadniać uwzględnienie zarzutów skargi. W szczególności stwierdzono, że w sytuacji, gdy przepisy określają jedynie minimalną wymaganą szerokość zjazdu i jedynie minimalne wyokrąglenie łuków przecięcia zjazdu z drogą, to uznanie, iż zjazd jest zbyt szeroki, a wyokrąglenie łuków zbyt duże stanowi oczywiste nadużycie uprawnień organu. Wbrew twierdzeniom organu, nawierzchnia zjazdu, ja i całej nawierzchni drogi wewnętrznej zlokalizowanej na działce nr [...] jest utwardzoną nawierzchnią brukową, przysypaną żwirem, który jednak pozostaje bez wpływu na charakter nośny i funkcjonalny zjazdu i samej drogi. Błędne ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania są skutkiem naruszenia przez organ obowiązków proceduralnych. Organ nie odniósł się i pominął zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żądanie dokonania oględzin mających na celu ustalenie ważnych dla sprawy okoliczności faktycznych, którymi jest stan techniczny istniejącego zjazdu z drogi krajowej nr [...]. Przeprowadzenie oględzin zastąpiono materiałem fotograficznym, o którego terminie sporządzenia skarżący nie był powiadomiony. Konkluzje poczynione przez organ na podstawie zdjęć są jednoznacznie sprzeczne z istniejącym stanem faktycznym. W odpowiedzi na skargę organ orzekający wniósł o jej oddalenie przytaczając motywy zaskarżonego postanowienia i dodatkowo wskazując, iż przepisy §77 i §79 rozporządzenia określającego warunki techniczne dróg publicznych określają zarówno minimalne, jak i maksymalne szerokości zjazdu. Minimalna szerokość zjazdu indywidualnego nie może być mniejsza, niż 4,5 metra, natomiast maksymalna szerokość zjazdu nie może być większa, niż szerokość jezdni na drodze. Z ustaleń organu wynika, iż szerokość jezdni drogi krajowej to ok. 6 metrów, natomiast szerokość istniejącego rozjeżdżonego zjazdu drogi krajowej to ok. 30 metrów, dlatego szerokość tego zjazdu nie odpowiada wytycznym zawartym w powołanym rozporządzeniu. Okoliczność faktyczna dotycząca stanu nawierzchni istniejącego zjazdu indywidualnego została dostatecznie wyjaśniona w postępowaniu quasi pierwszoinstancyjnym prowadzonym przez Oddział w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad. W przedmiotowej sprawie organ nie przeprowadzał dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin. Nie można bowiem uznać za przeprowadzenie oględzin wykonanie dokumentacji fotograficznej analizowane terenu. Wykonanie zdjęcia, które jest dowodem w sprawie nie może być utożsamiane z przeprowadzeniem czynności oględzin. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie narusza art. 7, art. 78, art. 79 i art. 80 kpa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom organu orzekającego, wykonanie materiału fotograficznego w okolicznościach rozpatrywanej sprawy poprzez poczynienie na jego podstawie ustaleń faktycznych dotyczących wymiarów jezdni drogi krajowej, wymiarów zjazdu z tej drogi, stanu nawierzchni zjazdu i jego utwardzenia należy uznać za oględziny w rozumieniu art. 85 §1 kpa. Samo bowiem utrwalenie obrazu na zdjęciu nie daje podstaw do formułowania wniosku o stanie nawierzchni zjazdu i jego rozmiarach. Jeżeli więc organ orzekający ustalił ten stan i wymiary zjazdu oraz szerokość jezdni drogi krajowej, to w istocie mógł to uczynić wyłącznie poprzez dokonanie stosownych pomiarów w terenie i sprawdzenie stanu nawierzchni zjazdu, co w konsekwencji świadczy o dokonaniu oględzin. Dla dokonania tych czynności organ orzekający zobowiązany był zatem zawiadomić skarżącego w trybie określonym w art. 79 §1 kpa, aby w ten sposób zapewnić mu prawo udziału w dokonywanych czynnościach, w ramach których skarżący mógłby wykazywać swoje twierdzenia szczególnie odnośnie stanu nawierzchni zjazdu. Zaniechanie zawiadomienia skarżącego o dokonywaniu ustaleń faktycznych na przedmiotowym terenie pozbawiło skarżącego uprawnień określonych w art. 79 §2 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego bez jego udziału, a więc niekoniecznie stan ten może odzwierciedlać rzeczywisty stan faktyczny, co z kolei narusza art. 7 kpa. Z akt sprawy wynika, że przedmiotem sporu skarżącego z organem orzekającym jest przede wszystkim ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego, dlatego organ orzekający powinien był uwzględnić wniosek skarżącego o przeprowadzenie oględzin z jego udziałem – zgodnie z art. 78 kpa - skoro z ustalonych przez siebie okoliczności faktycznych bez udziału skarżącego wyprowadził ocenę niedopuszczalności uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Formułowanie ocen o stanie faktycznym nie wynikającym jednoznacznie z materiału fotograficznego (dotyczącym wymiarów szerokości jezdni, długości zjazdu i stanu jego utwardzenia) nie może być bowiem uznane za wykazanie przez organ orzekający udowodnienia tych okoliczności w rozumieniu art. 80 kpa, dlatego nieprzeprowadzenie oględzin z udziałem skarżącego narusza również powołany art. 80 kpa. Naruszenie wskazanych przepisów postępowania mogło przy tym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ okoliczności ustalone przez organ orzekający z naruszeniem tych przepisów przyjęte zostały za podstawę do oceny niespełnienia w sprawie wymagań wynikających z §77 i §79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ orzekający podejmie takie środki dowodowe, które okażą się niezbędne do wyjaśnienia zaistniałego w niej stanu faktycznego w kontekście ocen tego stanu formułowanych przez skarżącego, aby w ich konsekwencji wykazać, czy zostały spełnione wymogi określone w §79 w zw. z §77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 §2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.