VII SA/Wa 2191/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Protokolant Ref. staż. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r. sprawy ze skargi S. Ż. i M. Ż. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2010 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala VII SA/Wa 2191/10 UZASADNIENIE Z-ca Dyrektora Oddziału w W. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrada działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. 29 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. Nr 19 z 2007r. poz. 115 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98 z 2000 r. poz. 1071 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a. zezwolił na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] W.- T. w celu obsługi komunikacyjnej działek o nr ewid. [...] i [...] położonych w miejscowości M., na terenie gminy K.. Z treści decyzji nie zawierającej uzasadnienia wynikało, że organ działał na wniosek M. i S. Ż., którym doręczono w/w decyzję. M. i S. Ż. wnieśli wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym wskazali, że ich intencją było nie wyrażenie zgody na lokalizację zjazdu publicznego, choć, jak stwierdzili w odwołaniu, mogło to wprost nie wynikać z prowadzonej przez nich korespondencji a żądanie odbudowa istniejącego wcześniej zjazdu, który ze względu na zaplanowaną na nieruchomości działalność gospodarczą w zakresie agroturystyki, ma obecnie mieć parametry zjazdu publicznego. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po ponownym rozpoznaniu wniosku S. i M. Ż., decyzją z dnia [...] września 2010r. na podstawie 138 § 4 K.p.a. uchylił w całości decyzję wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w W. z dnia [...] maja 2010 r., [....] i umorzył postępowanie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wobec jednoznacznego stanowiska strony, że "nie chodziło w naszych intencjach o udzielenie nam zgody na lokalizację zjazdu indywidualnego...", postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Odnosząc się do pozostałej części wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dot. odbudowy zjazdu , Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, iż brak jest podstaw do odbudowy "dojazdu" do przedmiotowych działek, ponieważ zjazd który wskazywała strona nie był zjazdem legalnym. Skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wnieśli S. i M. Ż. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem stron, organ zamiast rozstrzygnąć o odbudowie zjazdu, to umorzył postępowanie, wskazując na brak wniosku. Skarżący oświadczyli na rozprawie, że VII SA/Wa 2191/10 intencją ich wniosku było, żeby organ odbudował ich zjazd istniejący od 50 lat. Zarządca drogi przy jej modernizacji nie przewidział żadnego zjazdu na ich nieruchomość mimo, że dotychczasowy zjazd był na szerokości ok. 6m utwardzony. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Autostrad i Dróg Krajowych wniósł o oddalenie skargi ,wskazując, że w jego ocenie samo zgłoszenie "roszczenia o odbudowę zjazdu" nie podlega rozstrzygnięciu w drodze postępowania administracyjnego. Organ wskazał, że przedmiotowe żądanie nie wymaga załatwienia poprzez wydanie decyzji administracyjnej lub postanowienia. Tak rozumiane roszczenie, wbrew oczekiwaniu skarżącego, nie ma bowiem charakteru indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, lecz sprawy cywilnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z póżn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje wówczas gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły wobec czego należy uznać, iż skarga nie jest zasadna. Skoro organ stwierdził, ze przedmiotem żądania stron , którzy jak stwierdzili w odwołaniu, było żądanie odbudowa istniejącego wcześniej zjazdu, to organ nie mógł ich żądania rozpatrywać w oparciu o przepis art. 29 ust. 1, ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. Nr 19 z 2007r. poz. 115 z późn. zm.). W sytuacji, gdy organ stwierdzi, że brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, innymi słowy gdy zachodzi bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, to ma on obowiązek wydać decyzję o umorzeniu postępowania (art. 105 § 1 k.p.a.). Nie ulega wątpliwości, że żądanie M. i S. Ż. dot. odbudowy istniejącego zjazdu nie podlega rozstrzygnięciu w drodze postępowania administracyjnego. W szczególności przedmiotowe żądanie nie wymaga załatwienia poprzez wydanie decyzji administracyjnej lub postanowienia. Tak rozumiane VII SA/Wa 2191/10 roszczenie, jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, wbrew oczekiwaniu skarżących, nie ma charakteru indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej, lecz sprawy cywilnej, a zatem było to wystarczającą przesłanką do umorzenia postępowania. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).