II SA/Wa 1862/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Jacek Fronczyk (spr.) Andrzej Góraj Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2011 r. sprawy ze skargi A.S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę. Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), cofnął A. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, wskazując, że wobec strony toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu oraz przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. To zaś – zdaniem organu – powoduje, że istnieje uzasadniona obawa, iż zainteresowany może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, co w świetle ustawy o broni i amunicji musi skutkować cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni. Od powyższej decyzji A. S. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2010 r., podnosząc szereg zarzutów procesowych, które – w jego ocenie – miały wpływ na wydane rozstrzygnięcie, zważywszy że decyzja podejmowana na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter uznaniowy, wymagający przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób pełny i wyczerpujący. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. A. S. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu rozpoznania jego wniosku o umorzenie postępowania karnego przez Prokuraturę Okręgową w B. Wskazał, że wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia kwestii kwalifikacji zarzutu karnego, a w związku z tym – także możności kontynuowania postępowania karnego, które było powodem wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Zatem dopóki nie będzie rozstrzygnięcia Prokuratury, dopóty postępowanie w niniejszej sprawie nie powinno się toczyć, co uzasadnia konieczność jego zawieszenia. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji, mając za podstawę art. 97 § 1 i art. 98 oraz art. 123 i art. 268a kpa, odmówił A. S. zawieszenia postępowania. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że sposób zakończenia postępowania karnego tworzy sferę ustaleń faktycznych, a nie prawnych w postępowaniu administracyjnym, co sprawia, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu. Zagadnienie wstępne to problem prawny, który – jak w rozpoznawanej sprawie – musi być odnoszony do przepisów prawa materialnego. Te zaś nie ograniczają sfery decyzyjnej organu Policji w kwestii cofnięcia pozwolenia na broń, gdyż nie uzależniają podjęcia decyzji w tym przedmiocie od rozstrzygnięcia innego organu lub sądu. Zdaniem KGP, prowadzone postępowanie nie może również zostać zawieszone z uwagi na złożony przez stronę wniosek, gdyż do jego wszczęcia doszło z urzędu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. S. podkreślił, że prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne weszło w fazę postępowania jurysdykcyjnego i do Sądu Rejonowego w B. został złożony wniosek o skierowanie sprawy na posiedzenie, celem rozważenia możliwości umorzenia postępowania. Z uwagi na to, iż wniosku tego jeszcze nie rozpoznano, zachodzi potrzeba zawieszenia postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 3 i art. 129 § 2 w związku z art. 144 oraz art. 97 § 1, art. 98 § 1 i art. 268a kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że – wbrew twierdzeniom strony – w sprawie nie zachodzi ani potrzeba zawieszenia postępowania na wniosek (art. 98 § 1 kpa), ani nie ma konieczności zawieszenia postępowania z urzędu, gdyż żadna z przesłanek z art. 97 § 1 kpa nie występuje. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że prowadzone przeciwko zainteresowanemu postępowanie karne jest zagadnieniem wstępnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie A. S. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, poprzez wadliwą jego wykładnię, nieadekwatną do stanu faktycznego i prawnego sprawy, twierdząc, że organ winien zawiesić prowadzone postępowanie, albowiem rozstrzygnięcie podejmowane w postępowaniu karnym jest zagadnieniem wstępnym w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, przytaczając w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego argumentację, jakiej użył w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie niniejszej strona skarżąca domaga się zawieszenia postępowania administracyjnego na etapie złożonego odwołania, twierdząc, że rozstrzygnięcie, jakie ma zapaść w prowadzonym postępowaniu karnym, stanowi zagadnienie wstępne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jak wynika z poglądów doktryny, istnieją cztery elementy składające się na konstrukcję prawną zagadnienia wstępnego. Należą do nich następujące wymogi: zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu; wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji; istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom I, LEX 2007). Analizując problem zagadnienia wstępnego w konkretnej sprawie, należy mieć na względzie przepisy materialnego prawa administracyjnego, stanowiące podstawę prowadzonego postępowania. To ich brzmienie pozwala ustalić, czy istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Wszak nie każda kwestia rozstrzygana, choćby w równolegle prowadzonym postępowaniu, przez inny organ lub sąd jest zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu powyższego przepisu. Uzależnienie rozpoznania jednej sprawy od drugiej determinowane jest jedynie treścią materialnego prawa administracyjnego, które by mogło zostać przez dany organ zastosowane – jeśli pojawia się taka konieczność – musi być poprzedzone rozstrzygnięciem innego organu lub sądu. Jednak w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Postępowanie prowadzone w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej zostało wszczęte z urzędu w trybie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Stosownie do ich treści, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli co do osoby, której takie pozwolenie wydano, istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wbrew twierdzeniom skarżącego, decyzja wydawana w tym trybie nie ma charakteru uznaniowego. Jeśli spełniona jest jedna z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, organ Policji cofa pozwolenie na broń i decyzja taka jest decyzją związaną. Co więcej, samo prowadzenie postępowania karnego, w szczególności, gdy toczy się ono o popełnienie przestępstwa przeciwko jednemu z wymienionych dóbr, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie, prowadzi do podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń i nie ma podstaw, by przyjąć, że jej wydanie winno być poprzedzone najpierw rozstrzygnięciem postępowania karnego. W sytuacji gdy prowadzone postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko jednemu ze wskazanych dóbr stanowi ustawową przesłankę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, rozstrzygnięcie organu ścigania czy sądu karnego nie ma znaczenia prawnego w tej sprawie i nie może być kwalifikowane w kategoriach zagadnienia wstępnego. Skoro bowiem toczące się postępowanie karne w tym przypadku stanowi przesłankę ustawową do podjęcia decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej, nie ma zatem zależności między rozstrzygnięciem tegoż postępowania a wydaniem decyzji administracyjnej. Oznacza to, że w niniejszej sprawie nie ma podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, o co wnosił skarżący. Nie istnieją także powody do zawieszenia tegoż postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 1-3 kpa. Brak jest także podstaw do jego zawieszenia w trybie art. 98 § 1 kpa, wszak prowadzone w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej postępowanie zostało wszczęte z urzędu, co wyklucza możliwość zawieszenia postępowania administracyjnego na wniosek strony. W przedstawionym stanie rzeczy, podjęte w sprawie postanowienia należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.