II SA/Bk 807/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 03 marca 2011 r. sprawy ze skargi P. P. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia i wypłacenia odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną oddala skargę. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Na skutek ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta B. Nr [...] z dnia [...].05.2008r. o lokalizacji dróg gminnych dla inwestycji w postaci budowy ulicy E. w B., doszło do przejęcia przez Gminę B. pod budowę drogi między innymi działki o numerze [...] powierzchni 0,0533 ha, stanowiącej własność skarżącego P. P. K. Prezydent Miasta B. działający jako Starosta wszczął postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania za nieruchomość, po przeprowadzeniu którego decyzją z dnia [...].04.2010r. orzekł o ustaleniu odszkodowania w kwocie 80 845,00 złotych i zobowiązaniu Gminy B. do jego wypłaty na rzecz skarżącego. W podstawie prawnej decyzji przywołane zostały przepisy ustawy z 10.04.2003r o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz art. 130 ust. 2 i 132 ust. 1 "a" ustawy z 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że dla potrzeb ustalenia odszkodowania zostały w postępowaniu dopuszczone dwa dowody: opis stanu zagospodarowania i stanu techniczno – użytkowego nieruchomości na dzień wydania decyzji lokalizacyjnej oraz sporządzony w dniu 2.11.2009r. operat rzeczoznawcy majątkowego określający wartość nieruchomości na kwotę 80 845,00 złotych. Oba dowody organ poddał ocenie. Podkreślił, ze dokonana przez rzeczoznawcę wycena dokonana została metodą korygowania ceny średniej w podejściu porównawczym, a wybór metody szacowania należało uznać za trafny i zgodny z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Treść operatu zawiera wszystkie niezbędne informacje, wskazuje podstawy prawne, przedstawia tok obliczeń i wynik końcowy. Operat nie budzi zastrzeżeń formalno – prawnych. Organ wskazał, że decyzję poprzedziła rozprawa administracyjna, w której uczestniczył skarżący, biegły i przedstawiciel gminy. Skarżący po rozprawie złożył wniosek o przyznanie nieruchomości zamiennej, do którego organ ustosunkował się negatywnie w piśmie przesłanym stronie. Rzeczoznawca zaś złożył wyjaśnienia w odpowiedzi na podniesiony na rozprawie przez skarżącego zarzut zaniżenia ceny za 1 metr kwadratowy gruntu, podtrzymując wycenę z operatu. Po zebraniu materiału dowodowego i upływie terminu wyznaczonego skarżącemu na wypowiedzenie się w kwestii zebranych dowodów i materiałów, organ wydał opisaną wyżej decyzję. W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zbiegu – jak określił – z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP poprzez faktyczne zaniżenie wysokości ustalonego odszkodowania i wniósł o zlecenie przeszacowania nieruchomości w celu obliczenia jej wartości na datę ustalenia odszkodowania. W uzasadnieniu odwołania podkreślił, że od początku nie godził się na przyjętą przez rzeczoznawcę średnią cenę transakcji 32 wyselekcjonowanych działek oraz zaniżenie atrybutów wycenianej nieruchomości (zaniżenie współczynników korygujących). Jego zdaniem cena za 1 metr kwadratowy nieruchomości wycenianej powinna wynieść 350 złotych. Nadto rzeczoznawca niewłaściwie wziął do porównań transakcje dotyczące nieruchomości położonych w obrębie 6 – tym, podczas gdy ceny transakcji nieruchomości położonych w obrębie 7 – mym i 9 – tym były wyższe. Wyraził też stanowisko o wadliwej ocenie atrybutów (cech) wycenianej nieruchomości, która zważywszy na przeznaczenie pod drogę nie powinna być porównywana do działek przeznaczonych pod budownictwo. Przyjęte współczynniki korygujące nie korelują z przeznaczeniem wycenianej nieruchomości. Wojewoda P. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...].09.2010r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu decyzji przytoczył brzmienie przepisów prawa regulujących kwestie odszkodowań za nieruchomości przejęte pod budowę dróg na mocy decyzji lokalizacyjnych wydawanych na podstawie specustawy drogowej. Wskazał, że w świetle art. 18 specustawy drogowej wysokość odszkodowania ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej (teraz o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej) oraz według wartości z dnia, w którym następuje ustalenie odszkodowania. W art. 23 specustawa drogowa odsyła w sprawach nieuregulowanych, do stosowania przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami tj. do zasad ustalania odszkodowania jak za wywłaszczone nieruchomości. Reguły te statuują zasadę odszkodowania równego wartości odjętego prawa. Wartość określa rzeczoznawca, który dokonuje wyboru właściwego podejścia, metody i techniki szacowania uwzględniając cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości. Uszczegółowienie zasad szacowania zawiera Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21.09.2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, w paragrafie 36 ust. 1 którego to rozporządzenia zostało podane, że przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne, stosuje się podejście porównawcze przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Organ odwoławczy po opisaniu mających zastosowanie regulacji prawnych, wskazał, że w sprawie niniejszej wyceny nieruchomości skarżącego dokonano podejściem porównawczym metodą korygowania ceny średniej. Rzeczoznawca do porównania wybrał 32 nieruchomości gruntowe podobne do wycenianej, wyselekcjonowane z 275 transakcji dokonanych w latach 2008 – 2009 z okresu od 20.03.2008r do 20.08.2009r. Ceny działek wahały się od 94,39 zł za 1 m kwadratowy do 466,50 zł za 1 metr kwadratowy, a średnia cena wynosiła 210,67 za 1 metr kwadratowy. Dokonane przez rzeczoznawcę ustalenia organ odwoławczy podzielił stwierdzając, iż odwołujący się zarzucając zaniżenie wartości wycenianej nieruchomości, nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie powyższego twierdzenia. W skardze wywiedzionej na powyższą decyzję skarżący zarzucił decyzji: - naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez ustalenie wartości rynkowej wycenianej nieruchomości nie według cen (wartości) z dnia ustalenia odszkodowania, lecz według cen z wcześniejszego okresu - naruszenie art. 7, 9 i 77 kpa w zbiegu z art. 21 ust. 2 i art. 2 Konstytucji RP poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania dowodowego, zaniechanie przeszacowania operatu, co faktycznie doprowadziło do zaniżenia wysokości odszkodowania jak też do stworzenia sytuacji nierównego traktowania obywateli, co narusza konstytucyjną zasadę sprawiedliwości społecznej. W uzasadnieniu skargi podniesiono też, że wojewoda nie ustosunkował się i merytorycznie nie uzasadnił odmowy przeszacowania operatu, co jawnie naruszyło art. 18 ust. 1 specustawy drogowej. Rzeczoznawca przy obliczaniu wartości nieruchomości przyjął wartości sprzed roku a nadto z transakcji dotyczących nieruchomości położonych obrębie 6 – tym, wysoce zaniżonych. Faktem obiektywnym i znanym organom obu instancji jest – jak podaje skarżący – że właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z wycenianą działką otrzymali odszkodowanie z grunt przejęty pod drogę w wysokości powyżej 200 złotych za 1 metr kwadratowy, podczas gdy skarżącego nieruchomość wyceniono w wysokości 151,68 złotych za 1 metr kwadratowy. Powyższe narusza zasadę sprawiedliwości społecznej. Skarżący podtrzymał zarzut odwołania niewłaściwej oceny cech nieruchomości. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżonej decyzji nie możną skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa, w tym naruszenia przepisów powołanych przez skarżącego. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r.o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008r. Nr 193, poz. 1194 ze zmianami), zwanej dalej specustawą drogową, wysokość odszkodowania za nieruchomość przejętą pod budowę drogi w następstwie decyzji o lokalizacji drogi (teraz decyzji o zasadach realizacji inwestycji drogowej), ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o lokalizacji drogi (teraz decyzji o zasadach realizacji inwestycji drogowej) przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. W sprawach nieuregulowanych w specustawie drogowej, stosuje się – stosownie do odesłania zamieszczonego w art. 23 specustawy – przepisy ustawy z 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zmianami). Będą to, między innymi, przepisy Działu IV ustawy, dotyczącego wyceny nieruchomości, sporządzanej na piśmie przez rzeczoznawcę majątkowego (vide: art. 156 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Jak stanowi art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to rzeczoznawca majątkowy dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, kierując się celem wyceny, rodzajem i położeniem nieruchomości, przeznaczeniem w planie miejscowym, stanem nieruchomości oraz dostępnymi danymi o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Szczegółowe kryteria wyceny nieruchomości przeznaczonych na określone cele, reguluje wydane z upoważnienia ustawy o gospodarce nieruchomościami Rozporządzenie Rady Ministrów z 21.09.2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004r. Nr 207, poz. 2109 ze zmianami). Operat szacunkowy sporządzony dla potrzeb postępowania w sprawie odszkodowania za nieruchomości przeznaczone pod inwestycje drogową powinien odpowiadać przepisowi par. 36 ust. 1 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów na te cele. Natomiast par. 36 ust. 2 rozporządzenia stanowi, iż w przypadku braku cen, o których mowa w ust. 1, wartość gruntów określa się w sposób następujący: - wartość gruntów wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących określa się jako iloczyn wartości 1 metra kwadratowego gruntów, z których wydzielono te działki gruntu i powierzchni, z tym że jeżeli przeznaczenie gruntów, z których wydzielono działki pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących, powoduje, ze wartość tych gruntów jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak określoną wartość powiększa się o 50%(pkt 1) - wartość gruntów zajętych pod drogi publiczne określa się jako iloczyn wartości 1 metra kwadratowego gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni, z tym że jeżeli przeznaczenie gruntów przyległych powoduje, że wartość jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak określoną wartość powiększa się o 50%(pkt 2). W myśl par. 36 ust. 4 rozporządzenia przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia (zacytowane wyżej) stosuje się odpowiednio do określenia wartości nieruchomości lub ich części nabywanych na cele budowy autostrad lub dróg, z tym że stan nieruchomości przyjmuje się na dzień wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady lub drogi, a ceny – na dzień zawarcia umowy, jeżeli nabycie następuje na podstawie umowy, albo na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu, jeżeli nabycie następuje w drodze odszkodowania. Przepis par. 36 rozporządzenia regulujący szczegółowo kwestie zasad ustalania przez rzeczoznawcę wartości gruntów przeznaczonych pod drogi publiczne, został zatem tak skonstruowany, że każdy kolejny ustęp stanowi następny etap wyceny w przypadku, gdy sytuacja opisana w ustępie poprzednim nie znajduje zastosowania w określonym stanie faktycznym. Pierwszym i podstawowym sposobem ustalenia wartości nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję drogową jest jej porównanie do nieruchomości, które stanowiły przedmiot nabycia pod tego rodzaju inwestycje (ust. 1). Natomiast ust. 2 pkt 1 reguluje sytuację wyjątkową, gdy na rynku transakcyjnym brak jest transakcji gruntami nabywanymi pod budowę dróg – wówczas wyceny należy dokonać w sposób określony w tym przepisie. Precyzyjne przypomnienie treści regulacji prawnych "rządzących" procesem myślowym rzeczoznawcy i skonfrontowanie ustawowego wzorca postępowania z tokiem czynności autora operatu szacunkowego sporządzonego w sprawie niniejszej, pozwala stwierdzić, iż rzeczoznawca ten dokonał wyboru podejścia i metody szacowania nieruchomości skarżącego w zgodzie z regulacjami prawnymi. Z operatu szacunkowego jasno wynika (str. 8 operatu), że w analizowanym okresie (lata 2008 – 2009) brak było wolnorynkowych transakcji nabywania podobnych nieruchomości z przeznaczeniem na inwestycje drogowe, a zatem wartości nieruchomości nie można określić w podejściu porównawczym w odniesieniu do cen nieruchomości przeznaczonych pod drogi. Kierując się zatem par. 36 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w procesie wyceny uwzględniono cechy nieruchomości, z której wydzielono działkę pod drogę, a ponieważ nieruchomość ta przeznaczona jest w części pod budowę ulicy E. a w części pozostałej pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z urządzeniami towarzyszącymi i zielenią, zabudowę usługową oraz pod budowę ulicy Ś. K. (zgodnie z zapisami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części osiedla Nowe Miasto w Białymstoku, zatwierdzonym uchwałą RM z 23.10.2006r (Nr LXIII/769/06), analizą objęto transakcje sprzedaży nieruchomości niezabudowanych przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i usługowe. Jak stwierdził rzeczoznawca, w objętym analizą okresie zebrano wystarczającą ilość danych transakcyjnych, których przedmiotem były niezabudowane działki budowlane na terenie Białegostoku, co pozwoliło określić wartość działki wycenianej w podejściu porównawczym przy zastosowaniu metody korygowania ceny średniej. Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, co do słuszności uznania przez organy obu instancji, że przedstawiony przez rzeczoznawcę operat szacunkowy, stanowiący podstawę dla określenia kwoty odszkodowania w zaskarżonej decyzji, odpowiadał cechom operatu prawidłowego, zupełnego, logicznego i wiarygodnego. Organ I instancji ocenę operatu szacunkowego wyraził słowami uzasadnienia; "Po dokonaniu szczegółowej analizy złożonego przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, ustalono iż zawiera on wszelkie niezbędne informacje przy dokonywaniu wyceny nieruchomości. Wskazuje ponadto podstawy prawne oraz uwarunkowania dokonanych czynności, rozwiązania merytoryczne oraz przedstawia tok obliczeń oraz ich wynik końcowy.....(..)...,uznać bezsprzecznie należy, iż przedstawiony operat nie budzi zastrzeżeń formalno – prawnych". Organ II instancji podkreślił: " Wyceny nieruchomości w przedmiotowej sprawie dokonano podejściem porównawczym, metodą korygowania ceny średniej; rzeczoznawca wybrał transakcje sprzedaży 32 nieruchomości gruntowych podobnych do przedmiotowej nieruchomości, wyselekcjonowanych z 275 transakcji dokonanych w latach 2008 – 2009, podobnych do szacowanych nieruchomości, z okresu od 20 marca 2008 r. do 10 sierpnia 2009r.. Ceny działek wahały się pomiędzy 94,39 złotych/metr kwadratowy a 466,50 złotych/metr kwadratowy; cena średnia wynosiła 210,67 złotych /metr kwadratowy". Z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika więc, że operat szacunkowy był poddany analizie i ocenie. Zarzuty skargi są nieuzasadnione. Skarżący powtarza w skardze zarzut odwołania naruszenia art. 18 ust. specustawy drogowej poprzez ustalenie odszkodowania nie według cen z daty ustalenia odszkodowania, jak stanowi ten przepis, a według cen z roku 2008, czego dowodem ma być przyjęcie do porównań transakcji wolnorynkowych z roku 2008. W fakcie przyjęcia do porównań cen transakcji z roku 2008 upatruje nieaktualności operatu stawiając organowi zarzut bezpodstawnej odmowy zlecenia "przeszacowania" operatu. Rozumowanie strony jest błędne. Operat szacunkowy co do zasady zachowuje aktualność przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia. Stanowi o tym przepis art. 156 par. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami mówiący, iż operat szacunkowy może być wykorzystywany dla celu, dla którego został sporządzony, przez okres 12 miesięcy od daty jego sporządzenia, chyba że wystąpiły zmiany uwarunkowań prawnych lub istotne zmiany czynników, o których mowa w art. 154 ustawy. Na zmianę uwarunkowań prawnych i czynników mających wpływ na kształtowanie wartości nieruchomości w okresie od daty sporządzenia operatu do daty wydania decyzji, skarżący nie wskazuje. W okolicznościach niniejszej sprawy podkreślić należy, że ustalenie wartości nieruchomości nastąpiło w listopadzie 2009r. (data sporządzenia operatu i założenie rzeczoznawcy), przy uwzględnieniu stanu nieruchomości na datę 3 grudnia 2008r. (opis nieruchomości sporządzony przez biegłego N. w dniu 3.12.2008r.), a decyzja ustalająca odszkodowanie została wydana w I instancji w dniu [...].04.2010r. tj. przed upływem 12 miesięcy od daty sporządzenia operatu i – co należy podkreślić – przy wyrażonym w piśmie z 12.02.2010r. stanowisku rzeczoznawcy, podtrzymującym aktualność wyceny. Organ II instancji decyzję odwoławczą także zdążył wydać przed upływem 12 miesięcy od daty sporządzenia operatu. Nadto zauważyć należy, iż podejście porównawcze nie zabrania przyjęcia do porównań cen transakcyjnych z kilku lat, w czym utwierdza treść art. 153 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten mówi, że podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobnej od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. W operacie szacunkowym rzeczoznawca odniósł się do kwestii wahań cen transakcyjnych na przestrzeni lat 2008 – 2009 (str. 17 operatu), zauważając, że systematyczny jednostkowy wzrost wartości działek był widoczny do końca III kwartału 2008r., a od IV kwartału 2008r. nastąpiło wyhamowanie rynku w zakresie transakcji i spadek cen nieruchomości. Zauważyć też trzeba, że dobór transakcji z lat 2008 – 2009 związany był z uznanymi za istotne dla wyceny datami tj. przypadającym na rok 2008r. okresem na który ustalany był stan wycenianej nieruchomości (według stanu na datę decyzji o lokalizacji drogi) i przypadającym na listopad 2009r. okresem, na który ustalana była wartość (według cen na datę ustalania odszkodowania). Nietrafny też jest zarzut błędnego wyselekcjonowania do bezpośrednich porównań 32 transakcji z ogólnej liczby 275. Z operatu szacunkowego wynika bowiem wyraźnie, iż do bezpośrednich porównań rzeczoznawca wybrał nieruchomości położone w obrębie 7 –ym, tj. w obrębie położenia nieruchomości wycenianej, oraz w obrębach bezpośrednio graniczących z badanym (4, 5, 6, 8 i 9). Taki dobór odpowiada technice określania wartości nieruchomości metodą korygowania ceny średniej, co wynika z par. 4 pkt 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z 21.09.2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Jak powyższy paragraf stanowi przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie wycenianej nieruchomości co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych współczynnikami korygującymi, uwzględniającymi różnicę w poszczególnych cechach tych nieruchomości. Dobór cech korygujących i wagi tych cech, oraz skala ich ocen, nie nasuwają zastrzeżeń. Z operatu wcale nie wynika, by dobór cech odnoszony był do nieruchomości przeznaczonych pod drogi, a nie do nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę, stąd całkowicie niezrozumiały jest zarzut wadliwego doboru atrybutów nieruchomości, jak to ujmuje skarżący. Skarżący stawiając zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 specustawy drogowej nie wiąże go z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami i przepisami rozporządzenia wykonawczego w sprawie wyceny nieruchomości, co czyni zarzut gołosłownym, bo określenie kwoty odszkodowania, jak wyżej zauważono, nie następuje samoistnie na podstawie art. 18 ust. 1 specustawy drogowej, ale w ścisłym powiązaniu z przepisami Działu IV ustawy o gospodarce nieruchomościami i normami rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. Brak wykazania naruszenia przez organy obu instancji normy "rządzącej" procesem ustalania kwoty odszkodowania, czyni zarzut naruszenia przepisów Konstytucji zarzutem na wyrost. Odszkodowanie zostało przecież ustalone przy stosowaniu przepisów, których konstytucyjność nie została podważona. Sam skarżący zarzutu niekonstytucyjności przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji nie podnosi. Uzyskanie przez inne osoby wyższego odszkodowania nie musi dowodzić nierównego traktowania obywateli. Ustalenie wartości każdej nieruchomości następuje indywidualnie, na podstawie odrębnego operatu szacunkowego, przy uwzględnieniu indywidualnych cech nieruchomości porównywanych. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zarzuty skargi nie podważają legalności decyzji to znaczy jej zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Decyzja ustalająca kwotę odszkodowania zapadła w postępowaniu przeprowadzonym w sposób prawidłowy, przy pełnym wyjaśnieniu istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i przy zapewnieniu stronie czynnego w nim udziału. Stąd skargę oddalono (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)