I SAB/Wa 338/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda (spr.) Sędziowie: WSA Gabriela Nowak WSA Bogdan Wolski Protokolant specjalista Anna Jurak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku W. S. z dnia 19 września 2005 r. uzupełnionego wnioskiem z dnia 15 maja 2006 r. w sprawie o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] - w terminie jednego miesiąca od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącej W. S. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 18 listopada 2010 roku skarżąca W. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. poprzez nierozpoznanie wniosku skarżącej z dnia 19 września 2005 r., uzupełnionego wnioskiem z dnia 15 maja 2006 r. o wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...] wnosząc o zobowiązanie Prezydenta W. do wydania decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 856/09 uchylił decyzję Wojewody [...] kwietnia 2009 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta z [...] stycznia 2008 r. wskazując w uzasadnieniu, iż sprawa nie została rozpoznana merytorycznie. Pomimo tego wyroku sprawa nie została rozpoznana merytorycznie, nie określono też terminu rozpoznania sprawy. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Wojewoda [...] uznał zażalenie skarżącej na bezczynność Prezydenta W. za nieuzasadnione bowiem akta przedmiotowej sprawy zostały zwrócone do Urzędu Wojewódzkiego w dniu złożenia zażalenia. 1 lipca 2010 r. skarżąca wniosła ponowne zażalenie do Wojewody [...] na bezczynność Prezydenta W. Wojewoda [...] w piśmie z 6 lipca 2010 r. wyjaśnił, iż sprawa bezczynności została już raz rozstrzygnięta. Prezydent nie wydał żadnego aktu administracyjnego po uchyleniu w/w decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż w przedmiotowej sprawie Prezydent W. wydał decyzję z [...] stycznia 2008 r. o umorzeniu postępowania, którą to decyzję Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzja z [...] kwietnia 2009 r., zaś WSA w Warszawie uchylił te rozstrzygnięcia uznając, że sprawę należy rozpoznać merytorycznie. Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Wojewoda [...] uznał zażalenie skarżącej na bezczynność Prezydenta za nieuzasadnione. W toku postępowania zgromadzono szereg dokumentów niezbędnych do wydania decyzji. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że jej stan faktyczny przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia 19 września 2005 r., uzupełnionego wnioskiem z dnia 15 maja 2006 r. W. S. zwróciła się do Prezydenta W. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], przejętą na rzecz Skarbu Państwa dekretem z dnia 26 października 1945 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 listopada 2009 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Wa 856/09 uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2009 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta z [...] stycznia 2008 r. umarzająca postępowanie administracyjne wskazując w uzasadnieniu, iż sprawa nie została rozpoznana merytorycznie. Pismem z dnia 5 lutego 2010 r. skarżąca złożyła zażalenie na bezczynność w niniejszej sprawie. Postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2010 r. Wojewoda [...] uznał wniesione zażalenie za nieuzasadnione podnosząc, iż akta przedmiotowej sprawy zostały zwrócone do [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu złożenia zażalenia w związku z czym organ I instancji nie mógł zająć merytorycznego stanowiska w sprawie. Pismem z 1 lipca 2010 r. skarżąca wniosła ponowne zażalenie do Wojewody [...] na bezczynność Prezydenta W. Wojewoda [...] w piśmie z 6 lipca 2010 r. wyjaśnił, iż sprawa bezczynności została już raz rozstrzygnięta powołując się na wydane wcześniej postanowienie w tym przedmiocie. Pismami z 26 lipca 2010 r. Prezydent W. wystąpił do Archiwum Urzędu W. o wydanie szeregu dokumentów, nadesłanie stosownych informacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi. Z przepisu art. 35 § 1 kpa wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu jednego miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania – art. 35 § 3 kpa. Przy czym załatwienie sprawy w rozumieniu art. 104 § 1 kpa oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej. Przepis art. 37 § 1 kpa stanowi zaś, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami kpa służy stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ do którego wpłynęło takie zażalenie – jeżeli uzna je za zasadne - wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości - § 2 cyt. art. Po wyczerpaniu środków przewidzianych w powyższym przepisie strona może wnieść, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i to w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na bezczynność jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w sytuacji odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu ( zob. J.P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2004, s.28, por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14.06.1983r., sygn. akt SA/Wr Naczelnego Sądu Administracyjnego 6/83, GP1983, Nr 24). Tym samym dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu ( T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska,"Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s.86). Podsumowując, dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia lub aktu albo dokonaniem czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej. Zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwienia spraw określonych w art. 35 i 36 kpa. Odnosząc powyższe do stanu niniejszej sprawy należy wskazać, że przy przyjęciu szczególnie skomplikowanego charakteru sprawy niniejszej jej załatwienie winno nastąpić do końca kwietnia 2010 r. bowiem nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do organu I instancji. Od tej daty Prezydent W. pozostaje w bezczynności. Zdaniem Sądu gromadzenie materiału dowodowego, po upływie terminów przewidzianych do załatwienia spraw nie stanowi przesłanki usprawiedliwiającej bezczynność organu, a w sprawie niniejszej przedłużyło trwającą już bezczynność. W tej sytuacji Sąd uznał postawiony organowi w skardze zarzut bezczynności za całkowicie uzasadniony. Wobec powyższego na podstawie art. 149 i art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd orzekł, jak w wyroku. ----------------------- 1