II OSK 1740/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Mirosława Pindelska Protokolant Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 63/11 w sprawie ze skargi S.R. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę obiektu oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 63/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę S.R. na decyzję Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę obiektu oraz przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokata A.T. kwotę 240 zł powiększoną o należny podatek VAT tytułem kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...], Prezydent Miasta Olsztyn zatwierdził, na wniosek inwestora J.S., projekt budowlany i udzielił pozwolenia na nadbudowę i rozbudowę segmentu skrajnego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej w O. przy [...] na działce nr [...]. Na skutek wniesionego przez S.R. odwołania decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Wojewoda Warmińsko-Mazurski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniono, że segment przy [...] w O. został wybudowany wcześniej, niż udzielono pozwolenia na budowę segmentu przy ul. [...] i S.R. będąc kierownikiem budowy swojego segmentu na etapie jego budowy nie sygnalizował faktu przekroczenia granic przez budynek, do którego się dobudował. Wskazano, iż wyjaśnienie kwestii przekroczenia, bądź też nie granic pomiędzy działkami musi być poprzedzone pomiarami geodezyjnymi. Bez względu jednak na ich wynik, w przypadku faktycznego przekroczenia granicy może zostać wprowadzona regulacja wynikająca z art. 151 Kodeksu cywilnego. Nadto organ wskazał na przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i podniósł, że z pisma Prezydenta Miasta Olsztyn z dnia 6 kwietnia 2010 r. wynika, iż z treści mapy zasadniczej wskazanych nieruchomości nie wynika, aby budynek inwestora przekraczał granicę działki nr [...], nie ma zatem podstaw do kwestionowania złożonego w tej sprawie oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących projektu budowlanego wyjaśniono, iż na skutek zmiany ustawy Prawo budowlane i uchylenia jej art. 35 ust. 2 organ architektoniczno - budowlany nie posiada już uprawnienia do badania zgodności z prawem projektu architektoniczno - budowlanego. Za rozwiązania przyjęte w projekcie odpowiada wyłącznie projektant posiadający stosowne uprawnienia. Badanie projektu odnosi się jedynie do zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. W tej sprawie nie zaistniała jakakolwiek niezgodność w tym zakresie, zatem orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Od powyższej decyzji skargę do sądu administracyjnego wywiódł S. R., zarzucając jej naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Warmińsko - Mazurski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Także inwestor J.S. pismem z dnia 15 kwietnia 2011 r. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wskazano, że - jak wynika z nadesłanych akt sprawy - inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki nr [...], obręb m. O., dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...], na której ma być prowadzona rozbudowa i nadbudowa istniejącego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej. W ocenie Sądu poza sporem w tej sprawie pozostaje okoliczność, iż inwestor posiada prawo do dysponowania działką o nr [...], którego nie kwestionuje skarżący. Podnosi on jedynie, że inwestor w tej sprawie złożył fałszywe oświadczenie, bowiem istniejący budynek posadowiony został częściowo na jego działce o nr [...], o czym świadczyć ma protokół Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z przeprowadzonej w dniu 12 marca 2003 r. wizji lokalnej na nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...] oraz opinia biegłego sądowego z dnia 6 października 2005 r. opracowana na zlecenie Komendy Miejskiej Policji w O. w kwestii ustalenia, czy w wyniku wadliwego wykonania budynku mieszkalnego przy ul. [...] w O. istnieje zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców tego budynku oraz budynku sąsiadującego przy [...]. Nadto podniesiono, że Sąd podziela pogląd prezentowany w orzecznictwie, iż inwestor składa, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Weryfikacja takiego oświadczenia nie należy do kompetencji organu właściwego do wydania pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu organ architektoniczno – budowlany, rozpatrując wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę, może zakwestionować treść oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jedynie wówczas, gdy posiada informacje świadczące o nieprawdziwości tego oświadczenia. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie prawidłowo organy architektoniczno - budowlane orzekły, iż skarżący nie zakwestionował skutecznie prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, bowiem wskazane dowody nie świadczą o nieprawidłowości złożonego oświadczenia. Wprawdzie skarżący zarzucił złożonemu oświadczeniu fałszywość, gdyż w jego ocenie istniejący dom w skrajnej zabudowie szeregowej narusza granice jego działki o nr [...] częściowo ją zajmując, jednakże nie przedłożył jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego, że takie oświadczenie zostało złożone fałszywie. Po pierwsze fakt taki nie został stwierdzony przez uprawniony organ, skarżący nie wystąpił w tym zakresie do właściwej miejscowo prokuratury, jak również nie zostało wydane przez sąd powszechny jakiekolwiek orzeczenie stwierdzające fakt fałszywego złożenia oświadczenia przez inwestora. W ocenie skarżącego dokumentami potwierdzającymi fakt przekroczenia przez istniejący budynek inwestora granic jego działki potwierdza protokół sporządzony w dniu 12 marca 2003 r. przez PINB dla miasta O. z przeprowadzonej wizji lokalnej na nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...], w trakcie której dokonano odkrywki ścian sąsiadujących budynków przy ul. [...] i [...], których wykonanie przedstawiono na szkicu. Ze szkicu wynika, iż ściana budynku przy ul. [...] posiada szerokość 25, a ściana przy [...]12 + 25 bez wskazania jednostki pomiaru. Słusznie organy na takiej podstawie stwierdziły brak podstaw do uznania, że odkrywka ta potwierdza fakt przekroczenia granic działki skarżącego przez istniejący budynek inwestora. Także kolejny dowód z załączonej kserokopii opinii biegłego nie zawiera takiej informacji, gdyż w treści tej opinii biegły nie dokonał stwierdzenia naruszenia granic pomiędzy działkami inwestora i skarżącego. W ocenie Sądu prawidłowo zatem w oparciu o te dowody oraz jednoznaczne stanowisko organu prowadzącego Miejski Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. wyrażone w piśmie z dnia 6 kwietnia 2010 r. uznano, że z treści mapy zasadniczej nie wynika, aby budynek inwestora zlokalizowany na działce nr [...] przekraczał granice działki o nr [...]. Zatem zarzut ten Sąd uznał za nieuzasadniony. Odnośnie kolejnych zarzutów skargi dotyczących wadliwie sporządzonego projektu budowlanego, gdyż w ocenie strony skarżącej nie zawiera on wszystkich niezbędny elementów i rozwiązań, Sąd podzielił stanowisko organów w tym zakresie i podniósł, że uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno - budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, a także wymogami ochrony środowiska. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Również zarzut naruszenia § 11 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresy i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.) nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zawiera wszystkie elementy w tym przepisie wskazane. Także zarzut naruszenia § 11 ust. 2 pkt 2 powyższego rozporządzenia nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno opis techniczny, jak i opis konstrukcyjny jednoznacznie wskazuje na formę architektoniczną i funkcję obiektu rozbudowywanego i nadbudowywanego. W ocenie Sądu niezasadny jest także zarzut dotyczący braku rysunków przekroju obiektu niezbędnego do wyjaśnienia formy architektonicznej obiektu wynikający z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, bowiem z powołanego przepisu wynika, iż część rysunkowa winna przedstawiać rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu, w tym widok dachu lub pokrycia oraz przekroje. Takie rzuty charakterystycznych poziomów obiektu, wbrew twierdzeniom skargi, zostały w projekcie przedstawione i dotyczą przyziemia, piętra, II piętra oraz więźby, dachu i elewacji. Odnośnie argumentu barku przedstawienia rozwiązań budowlano-konstrukcyjnych obiektu i jego powiązania z podłożem oraz przyległym segmentem Sąd wyjaśnił, iż taki wymóg, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia dotyczy jedynie obiektu liniowego, a takim obiektem z pewnością nie jest budynek mieszkalny jednorodzinny. Odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego braku oceny aktualnych warunków geologiczno-inżynierskich oraz braku stanu posadowienia obiektu budowlanego Sąd wyjaśnił, powołując się na przepis art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, że z jego treści nie sposób wywieść bezwzględnego obowiązku przedstawienia przez inwestora takich wyników badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektu. W każdym bowiem przypadku to do organu wydającego pozwolenie na budowę należy ocena czy w konkretnej sprawie istnieją takie potrzeby, aby zażądać wskazanych wyżej badań. Odnośnie zaś twierdzeń skarżącego dotyczących braku wskazania i obliczenia występujących naprężeń na ławy fundamentowe, w tym wspólną, które w związku z planowaną rozbudową zostaną dodatkowo dociążone Sąd wyjaśnił, że opis konstrukcyjny stanowiący część składową projektu takie niezbędne wyliczenia obciążeń fundamentów zawiera i brak jest podstaw do stwierdzenia braku takich wyliczeń i narażenia budynku skarżącego w związku z planowaną nadbudową. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł S.R. zaskarżając go w całości. Jednocześnie zakwestionowanemu orzeczeniu zarzucono: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. i w konsekwencji oddalenie skargi na zaskarżoną decyzję, podczas gdy istnieje uzasadniona potrzeba wykonania badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, które wykonać należało przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany, co z kolei przez błędną wykładnię wskazanego przepisu zostało pominięte. Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, gdyż koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Skarżący kasacyjnie nie zgadzając się z zaskarżonym wyrokiem w motywach wniesionego środka zaskarżenia przytoczył przepis art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane i wskazał, że Sąd uznał, iż organ nie jest zobligowany do żądania takiej dokumentacji pomimo uzasadnionego wniosku skarżącego, który został oparty o racjonalne podstawy związane z zagrożeniem mogącym powstać w przypadku nadbudowy sąsiedniego budynku. Nadto Sąd uznał, że ww. norma nie zawiera nakazu bezwzględnego obowiązku przedstawienia przez inwestora badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, a zatem o konieczności takich badań nie może przesądzać żądanie właściciela sąsiedniej nieruchomości. Tymczasem skarżący uważa, że dokonanie nadbudowy istniejącego budynku może zbytnio obciążyć wspólną ławę, na której znajdują się fragmenty jego budynku. Zatem za konieczne należy uznać, w ocenie autora skargi kasacyjnej, wykonanie takich badań. Nadto, zdaniem skarżącego kasacyjnie, organ dokonał niewłaściwej interpretacji przepisu art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Wprawdzie nie ma on kompetencji do dokonywania oceny przedłożonej dokumentacji technicznej, jednakże może odmówić wydania pozwolenia na budowę lub zatwierdzenia projektu budowlanego, w sytuacji gdy jest on niekompletny – w niniejszej sprawie brak badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Skarżący bowiem z uzasadnionych powodów żądał nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia takiej dokumentacji, która upewniłaby go w przekonaniu o braku zagrożenia. Tymczasem organ pominął tę kwestię. Ponadto wskazano, że Sąd I instancji nie odniósł się do kwestii zasadności zarzutu skarżącego o konieczności przedłożenia przez inwestora ww. badań, poprzestając jedynie na twierdzeniu, że o konieczności przedstawienia takich badań nie może decydować jedynie żądanie właściciela sąsiedniej nieruchomości, nie badając samej zasadności tego zarzutu. Pismem z dnia 17 grudnia 2012 r. inwestor poinformował Naczelny Sąd Administracyjny, że zaskarżona decyzja została zrealizowana w 2011 r., a obawy skarżącego okazały się bezpodstawne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły. Tym samym należało rozpoznać sprawę w ramach zgłoszonych zarzutów kasacji. Oceniając we wskazanych wyżej granicach wniesioną skargę kasacyjną należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 34 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.) poprzez błędną wykładnię, bowiem w ocenie skarżącego w rozpoznawanej sprawie istnieje uzasadniona potrzeba wykonania badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych. Przepis art. 34 ustawy Prawo budowlane dotyczy elementów projektu budowlanego. Generalnie więc zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych (ust. 2 art. 34). W ust. 3 tej normy wskazano, że projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb: a) oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła i gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych, b) oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. Tym samym przepis art. 34 ust. 3 pkt 4 statuuje, iż jednym z elementów projektu budowlanego są w zależności od potrzeb wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. Zdaniem skarżącego w przedmiotowej sprawie zachodziła potrzeba wykonania takich badań gdyż dokonana nadbudowa istniejącego budynku może zbytnio obciążyć wspólną ławę, na której znajdują się fundamenty jego budynku. Skoro w przepisie wyżej powołanym przyjęto, że takie wyniki badań należy wykonać w zależności od potrzeb, to wymóg dołączenia do projektu wyników badań geodezyjno-inżynierskich i geotechnicznych warunków posadowienia budynku nie jest obligatoryjny. Oznacza natomiast to, że dokumentacja taka powinna być opracowana tylko wówczas, gdy uzna to za konieczne projektant konstrukcji obiektu budowlanego, przy braku dostatecznych danych o strukturze gruntu i strumieniach wodnych. Co do zasady nie ma zaś potrzeby sporządzenia takiej ekspertyzy na działce gruntu, gdy działki sąsiednie są zabudowane obiektami podobnymi do tego, który ma powstać. Uwaga ta dotyczy również rozbudowy istniejącego domu tak jak w tej sprawie posadowionego na gruncie w zabudowie szeregowej. Jednocześnie, jak wynika z utrwalonych poglądów judykatury, dokumentacja geologiczno-inżynierska powinna być załączona do projektu budowlanego zwłaszcza w przypadku wysokiego stopnia skomplikowania konstrukcji projektowanego budynku przy jednoczesnym braku dostatecznych danych na temat struktury gruntu i stosunków wodnych na gruncie (W. Korzeniewski, Podstawy prawne i organizacja procesu inwestycyjno-budowlanego, Warszawa 2000, str. 131). Poza tym potrzeba wykonania geotechnicznych warunków posadowienia budynku musi być uzależniona od skomplikowania warunków gruntowych wynikających z ich zakwalifikowania do trzeciej lub ewentualnie drugiej kategorii geotechnicznej o jakiej mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. Nr 126, poz. 839), lecz z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w tej sprawie. W rozpoznawanej sprawie projektant planowanej inwestycji nie uznał za niezbędną potrzebę wykonania przedmiotowych badań, podobnie jak i organ architektoniczno-budowlany wydający pozwolenie na budowę, bowiem projekt dotyczy nadbudowy i rozbudowy istniejącego segmentu budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej o trzykondygnacyjną klatkę chodową od strony zachodniej oraz o nadbudowę o dwie kondygnacje (jedną mieszkalną i poddasze nieużytkowe) dotychczasowego budynku mieszkalnego. Ogólna powierzchnia zabudowy wynosi łącznie 110,8 m², co stanowi część istniejącą 78,5m², oraz planowaną rozbudowę o pow. 32,3 m ². Nie wystąpiła więc w tej sprawie taka potrzeba, która uzasadniałaby wymóg opracowania dokumentacji geologiczno-inżynierskiej jak i geotechnicznych warunków posadowienia budynku, a i skarżący nie wskazuje na takie elementy, które pozwalałyby na odmienną ocenę tego zagadnienia. Natomiast w zakresie zastrzeżeń skarżącego dotyczących przede wszystkim obciążeń konstrukcyjnych, jak to trafnie zauważył Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku, opis konstrukcyjny stanowiący część składową zatwierdzonego projektu budowlanego zawiera niezbędne wyliczenia wymaganych obciążeń konstrukcyjnych fundamentów – są to bowiem obliczenia występujących naprężeń na ławy fundamentowe w tym i wspólną, a więc brak jest uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że występuje w tym zakresie narażenie budynku skarżącego w związku z planowaną nadbudową, co uzasadnia wykonanie badań geologiczno - inżynierskich oraz geotechnicznych. Tym samym wskazany w skardze kasacyjnej zarzut jako nieusprawiedliwiony nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego też wniesioną skargę kasacyjną, na podstawie art. 184 P.p.s.a., należało oddalić. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209-210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a. Zatem w tym zakresie winien orzec Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.