II SA/Gd 855/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 10 marca 2011 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz własności budynków i innych urządzeń oddala skargę. Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2009 r. "A" Sp. z o.o. w G. wystąpiło o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez "B" w G. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w G. przy ul. [...] obejmującego działkę nr [...], oraz własności budynków i innych urządzeń posadowionych na przedmiotowej nieruchomości. Prezydent Miasta G. decyzją z dnia 24 lutego 2010 r., nr [...], działając na podstawie art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., nr 261 poz. 2603 ze zm.) w zw. z art. 2a ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) w brzmieniu ustalonym w ustawie z dnia 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. nr 91 poz. 455), odmówił stwierdzenia nabycia przez "B" prawa użytkowania wieczystego gruntu, obejmującego część działki nr [...], obręb [...], położonej w G. przy ul. [...], oraz własności budynków i innych urządzeń posadowionych na przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu wyjaśniono, że dla uwłaszczenia w trybie art. 2a ustawy niezbędne jest istnienie przesłanek w dwóch datach tj. 5 grudnia 1990 r. oraz 23 grudnia 1992 r. "B" w G. zostało wykreślone z rejestru przedsiębiorstw [...] postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia 19 lutego 1992 r. Tak więc istniejąca w dniu 5 grudnia 1990 r. komunalna osoba prawna przestała istnieć z dniem 19 lutego 1992 r., zatem przed dniem 23 grudnia 1992 r. kiedy to wszedł w życie art. 2a ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U nr 79 poz. 464 ze zm.). W konsekwencji przyjęto, że przepis art. 2a nie ma zastosowania do komunalnych osób prawnych, które wprawdzie istniały w dniu 5 grudnia 1990 r. ale utraciły osobowość prawną przed dniem jego wejścia w życie. Aby komunalna osoba prawna mogła nabyć uprawnienie wymienione w przepisach musi spełniać dwa warunki prawne, to jest powinna istnieć w dniu 5 grudnia 1990 r. i w dniu 23 grudnia 1992 r. Skoro nabycie praw następuje z dniem 23 grudnia 1992 r. z mocą wsteczną obowiązującą od 5 grudnia 1990 r., to podmiot musi istnieć w dniu nabycia prawa i mieć zdolność nabywania praw, która kończy się z chwilą utraty osobowości prawnej i zdolności prawnej. Wsteczne działanie omawianego przepisu art. 2a nie może dotyczyć nie istniejących osób prawnych, które nie mogą nabywać praw. W niniejszej sprawie przymiot strony przysługiwał zlikwidowanemu przedsiębiorstwu komunalnemu "B" w G. Wskazany przez "A" Sp. z o.o. art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwarza uprawnienie dla komunalnych osób prawnych. Komunalna osoba prawna została wykreślona z rejestru z dniem 19 lutego 1992 r., zatem nie istniejący podmiot nie może stać się podmiotem praw i obowiązków. Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, będąca podstawą likwidacji przedsiębiorstwa komunalnego i utworzenia spółki nie przewiduje sukcesji uniwersalnej. Stąd też w ramach sukcesji singularnej przedmiotem aportu mogło być prawo indywidualnie oznaczone. W przedmiotowej sprawie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55(1) k.c. zostało wniesione jako aport do spółki. Przedmiotem aportu w dacie zawarcia aktu założycielskiego (2.01.1992 r.) mogły więc być tylko takie prawa majątkowe, do których przedsiębiorstwo komunalne posiadało tytuł prawny. Reasumując, organ wskazał, że w okolicznościach gdyby bezsporne było istnienie zarządu po stronie "B" to z racji braku osobowości prawnej i zdolności prawnej w dniu 23.12.1992 r. nie powstało na jego rzecz uprawnienie, o którym mowa w art. 200 ustawy o.g.n. Brak powstania prawa przesądza o tym, że nie stało się przedmiotem aportu, a wniosek "A" sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył "A" Sp. z o.o. w G. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, mianowicie art. 2a w związku z art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. nr 79, poz. 464 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię względnie niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji naruszenie przepisu postępowania art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) mające wpływ na wynik sprawy — polegające na odmowie stwierdzenia nabycia przez "B" w G. prawa wieczystego użytkowania opisanego gruntu oraz własności budynków i urządzeń znajdujących się a tym gruncie. Nadto, zarzucono naruszenie przepisu art. 10 k.p.a. polegające na zaniechaniu przez organ I instancji zapewnienia stronom postępowania czynnego udziału w postępowaniu poprzez uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do dowodów i materiałów zebranych w toku postępowania administracyjnego oraz przepisów art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. mające wpływ na wynik sprawy, polegające na zaniechaniu podjęcia przez organ I instancji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mające na względzie interes społeczny, słuszny interes obywateli oraz zasadę zaufania do organów państwa oraz art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 24 § 4 k.p.a. polegające na rozstrzygnięciu sprawy przez pracownika organu, który podlegał wyłączeniu z mocy prawa. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że art. 2a ustawy z dnia 29 września 1990r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wszedł w życie z dniem 24 grudnia 1992 r., a nie jak wskazywał organ I instancji z dniem 23 grudnia 1992 r. Z tym dniem powstała możliwość nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz prawa własności budynków i innych urządzeń z mocy prawa, będących w zarządzie komunalnych osób prawnych w dniu 5 grudnia 1990 r. Powołując się na reprezentatywny w przedmiotowej sprawie wyrok z dnia 13 stycznia 2005 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (OSK 872/04) wskazano, że "w przypadku komunalnych osób prawnych dla uwłaszczenia w trybie przewidzianym w art. 2a ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) niezbędne jest istnienie ich również w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Jeżeli komunalna osoba prawna istniejąca w dniu 5 grudnia 1990 r. przestała istnieć przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 października 1992 r. - to utraciła zdolność nabywania praw, które kończy się z chwilą utraty osobowości prawnej i zdolności prawnej. Wsteczne działanie przepisu art. 2a, o którym wyżej mowa, nie może dotyczyć nieistniejących osób prawnych, które nie mogą nabywać praw." "B" w G. zostało wykreślone z właściwego rejestru sądowego postanowieniem Sądu z dnia 19 lutego 1992 r. (sygn. akt [...]). Z tym też dniem ustał byt prawny przedsiębiorstwa komunalnego, które nie istniało już w drugiej dacie, tj. w dniu 24 grudnia 1992 r. niezbędnej dla uwłaszczenia na podstawie art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Nadto, organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania. Skargę na powyższą decyzję złożyło "A" Sp. z o.o. w G. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 2a w zw. z art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U. nr 79, poz. 464) w zw. z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: z 2004 r. Dz.U. nr 261, poz. 2603), które miało wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji naruszenie przepisu postępowania, to jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na uznaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Nadto, zarzucono naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na zaniechaniu podjęcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mającego na względzie interes społeczny, słuszny interes obywateli oraz zasadę zaufania do organów państwa. Zarzucono naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 24 § 4 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na utrzymaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. w mocy decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 24 lutego 2010 r., podczas gdy organ pierwszej instancji podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu w przedmiotowej sprawie z mocy prawa. Zarzucono również naruszenie art. 10 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uznaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., iż Prezydent Miasta G. nie naruszył prawa, pomimo zaniechania zapewnienia Skarżącemu możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu poprzez umożliwienie Skarżącemu, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się, co do dowodów i materiałów zebranych w toku postępowania administracyjnego, oraz zaniechaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. zapewnienia Skarżącemu możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w G. poprzez umożliwienie Skarżącemu, przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się, co do dowodów i materiałów zebranych w toku postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawę prawną utrzymanej w mocy odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] w G. stanowił przepis art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., nr 261 poz. 2603 ze zm.) w zw. z art. 2a ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) w brzmieniu ustalonym w ustawie z dnia 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. nr 91 poz. 455). Przepis art. 200 o gospodarce nieruchomościami uregulował zasady stwierdzania nabycia z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 roku o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), z dniem 5 grudnia 1990 roku prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie. Ustawa z dnia 29 września 1990 roku o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. nr 79, poz. 464) w art. 2 ust. 1 przewidywała, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu wejścia w życie w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Powyższym uwłaszczeniem objęto wyłącznie państwowe osoby prawne inne niż Skarb Państwa. Komunalne osoby prawne objęto uwłaszczeniem wprowadzając ustawę z dnia 7 października 1992 r. zmieniającą ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. Nr 91, poz. 455), która weszła w życie z dniem 23 grudnia 1992 r., czyli 14 dni od dnia ogłoszenia ustawy, tj. od dnia 9 grudnia 1992 r. W myśl art. 2a dodanego powyższą ustawą do ustawy o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, przepisy art. 2 ust. 1-3 oraz ust. 6 i 9 ustawy z dnia 29 września 1990 r. stosuje się odpowiednio do komunalnych osób prawnych. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntów, a także własności budynków i innych urządzeń oraz lokali następuje z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. Art. 2 ust. 1 ustawy z 29 września 1990 r., który pierwotnie miał zastosowanie tylko do państwowych osób prawnych wymagał dla uzyskania określonego nim prawa, by państwowa osoba prawna istniała w dniu uwłaszczenia, tj. w dniu 5 grudnia 1990 r. i jednocześnie posiadała prawo zarządu do gruntu Skarbu Państwa lub gminy, którego uwłaszczenie dotyczyło. Odnosząc te uregulowania do komunalnych osób prawnych stwierdzić trzeba, że również podmioty te musiały na dzień 5 grudnia 1990 r. spełniać te same wymogi, co państwowe osoby prawne, tj. istnieć jako komunalna osoba prawna oraz być zarządcą gruntu podlegającego uwłaszczeniu. W powoływanym prawidłowo przez organ odwoławczy wyroku z dnia 13 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 872/04, LEX nr 220259, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w przypadku komunalnych osób prawnych nie są to jedyne przesłanki do stwierdzenia uwłaszczenia. Zarówno w judykaturze, jak i doktrynie istnieje w tym względzie zgodność poglądów, że w przypadku komunalnych osób prawnych dla uwłaszczenia w trybie przewidzianym art. 2a niezbędne jest istnienie ich również w dniu wejścia w życie omawianej ustawy z dnia 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, tj. w dniu 23 grudnia 1992 r. Powyższe stanowisko wyrażała już uchwała Sądu Najwyższego z 11 stycznia 1995 r., sygn. akt III AZP 10/94 (OSNP 1995/9/103), stwierdzająca, że "(...) przepis art. 2a ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), w brzmieniu ustalonym w ustawie z 7 października 1992 r. zmieniającej ustawę o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 91, poz. 455), nie ma zastosowania do komunalnych osób prawnych, które istniały w dniu 5 grudnia 1990 r. ale utraciły osobowość prawną przed dniem wejścia w życie ustawy". Uprawnienia te mogły zatem nabyć wyłącznie komunalne osoby prawne, które w dniu wejścia w życie ustawy istniały i miały zdolność nabycia prawa, w chwili powstania tego prawa. Sąd Najwyższy wskazał jednoznacznie, że skoro nabycie praw do uwłaszczenia przez komunalne osoby prawne następuje z dniem wejścia w życie ustawy (23 grudnia 1992 r.) z mocą wsteczną obowiązującą od dnia 5 grudnia 1990 r., to podmiot, którego to dotyczy musi istnieć w dniu nabycia prawa i mieć zdolność do nabycia. Sąd w niniejszym składzie podziela przedstawioną wyżej wykładnię, która koreluje ze stanowiskiem Sądu Najwyższego zajętym w wyroku z dnia 5 października 1994 r., III ARN 48/94 (OSNAPiUS 1995, Nr 2, poz. 15) formułującym tezę, że "gmina, jako następca prawny nie istniejącej w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 października 1992 roku zmieniającej ustawę o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości komunalnej osoby prawnej nie może uzyskać nie nabytego przez swego poprzednika prawa użytkowania wieczystego gruntu". Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że z bezopornych okoliczności faktycznych wynika, że istniejąca w dniu 5 grudnia 1990 r. komunalna osoba prawna tj. "B" w G., które posiadało w zarządzie przedmiotową nieruchomość, nie istniało już w dniu 23 grudnia 1992 r. skoro wykreślone zostało z rejestru przedsiębiorstw postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia 19 lutego 1992 r. Tak więc nie zostały w tym przypadku spełnione przesłanki uwłaszczenia na podstawie art. 2a ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. "B" w G. zostało zlikwidowane w trybie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. nr 32, poz. 191 ze zm.). Rada Miasta G. podjęła uchwałę o likwidacji przedsiębiorstwa komunalnego i utworzeniu spółki komunalnej pod firmą "A" Sp. z o.o., której kapitał zakładowy pokryty został w całości wkładem niepieniężnym w postaci przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c. obejmującego, według stanu na dzień 31 grudnia 1991 r. wynikającego z bilansu oraz ksiąg, rejestrów i dokumentów stanowiących podstawę jego sporządzenia, zespół materialnych i niematerialnych składników przedsiębiorstwa komunalnego pod nazwą "B" w G. Przedmiotem aportu mogły być tylko te prawa, do których przedsiębiorstwo posiadało tytuł prawny w momencie jego prawnej likwidacji. Przedsiębiorstwo komunalne wykreślono z rejestru przedsiębiorstw w dniu 19 lutego 1992 r. Spółka zawiązana została w dniu 2 grudnia 1992 r. W tym przypadku "B" w G. w momencie utraty osobowości prawnej, co nastąpiło z chwilą wykreślenia go przez Sąd z rejestru przedsiębiorstw, prawa użytkowania wieczystego do gruntów znajdujących się w jego zarządzie nie posiadało ponieważ w tym czasie brak było podstawy prawnej do uwłaszczenia komunalnych osób prawnych. Podstawa taka powstała, jak wykazano, dopiero z dniem 23 grudnia 1992 r., ale wówczas przedsiębiorstwo jako komunalna osoba prawna już nie istniało, tym samym nie miało zdolności do nabycia prawa użytkowania wieczystego. Jeżeli bowiem komunalna osoba prawna istniejąca w dniu 5 grudnia 1990 r. przestała istnieć przed dniem wejścia w życie ustawy z 7 października 1992 r. - to utraciła zdolność nabywania praw, które kończy się z chwilą utraty osobowości prawnej i zdolności prawnej. Wsteczne działanie przepisu art. 2a, o którym wyżej mowa, nie może dotyczyć nieistniejących osób prawnych, które nie mogą nabywać praw. Tak więc w skład mienia zlikwidowanego "B", które zostało aportem wniesione przez Gminę Miasta G. do spółki komunalnej nie mogło wejść prawo użytkowania wieczystego gruntów ponieważ przedsiębiorstwo komunalne do momentu jego likwidacji prawa takiego nie nabyło bo nabyć nie mogło. Podkreślić należy, że posiadanie przez Gminę nawet 100% udziałów spółki z o.o. nie oznacza, że spółka jest "komunalną osobą prawną" w znaczeniu art. 2a ustawy z 29 września 1990 r. warunkującego uwłaszczenie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. Spółka jest podmiotem prawa handlowego działającym w oparciu o przepisy ustawy Prawo spółek handlowych posiadającą swoje własne organy i wyposażoną w osobowość prawną. Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania uznając, iż wobec bezsporności stanu faktycznego ustalonego w sprawie zaistniałe uchybienia procesowe nie miały żadnego wpływu na jej wynik. Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależało bowiem od właściwego zastosowania wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. W powyższym zakresie organom orzekającym w sprawie nie można przypisać jakichkolwiek naruszeń. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazać należy, że Prezydent Miasta G. orzekając jako organ I instancji w przedmiotowej sprawie realizował swoje kompetencje wynikające z art. 200 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj.: Dz.U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.). Przepis ten stanowi, że nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. Wskazuje to, że właściwość organu uprawnionego do wydania decyzji uwłaszczeniowej wyznacza własność nieruchomości stanowiących przedmiot uwłaszczenia. Stanowisko takie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lutego 2003 r., I SA 1676/01, LEX nr 156360. W ocenie Sądu rozpatrując niniejszą sprawę organ odwoławczy prawidłowo wydał decyzję na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu jej wydania. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę.