II SA/Gd 844/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi T. J. i K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. II SA/Gd. 844/10 UZASADNIENIE Skarżący T. J. i K. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 września 2010r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 sierpnia 2010r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 9 marca 2010r. Spółka "A" w G. zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych obejmujących zamurowanie drzwi wejściowych z klatki schodowej i wykonanie wejścia bezpośrednio z zewnątrz na terenie nieruchomości położonej w G. przy ul. D.[...]. Do zgłoszenia załączono projekt technologiczny gabinetów stomatologicznych (ZOZ) wraz z uchwałą wspólnoty mieszkaniowej z dnia 24 lutego 2010r. w sprawie wyrażenia zgody na przeprowadzenie prac remontowych w lokalu użytkowym, jako oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do zgłoszenia nie został wniesiony sprzeciw. W związku z pisemnymi interwencjami skarżących zarzucających samowolne prowadzenie robót w lokalu oraz wskazujących na konieczność doprowadzenia lokalu do stanu sprzed rozpoczęcia prac organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie w sprawie Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2010r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 123 kpa oraz art. 50 ust. 1 pkt 3, art. 50 ust. 2 i 3, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006r., nr 156, poz. 1118) po przeprowadzonej wizji lokalnej w lokalu użytkowym ( gabinety stomatologiczne) w parterze budynku przy ul. D. [...] dz. nr [...], Obr. [...] w G.; 1) wstrzymał Spółce roboty budowlane ww. lokalu prowadzone na podstawie zgłoszenia z dnia 9 marca 2010r. 2) ustalił wymóg niezbędnych zabezpieczeń: zabezpieczyć witrynę przed penetracją wód opadowych 3) nałożył obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od doręczenia postanowienia oceny technicznej zrealizowanych robót budowlanych obejmujących przebudowę witryny w ścianie frontowej i budowę ścianek działowych wewnętrznych oraz oceniającej czy wykonane roboty nie naruszają przepisów, w tym techniczno- budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem oraz że wykonane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami i zgodnie ze sztuką budowlaną. W przypadku zaistnienia nieprawidłowości w/wym. zakresie – określić sposób doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem. Zapewnić sporządzenie w/wym. opracowania przez uprawnioną osobę, należącą do właściwej izby samorządu zawodowego, legitymującą się stosownym zaświadczeniem, aktualnym na dzień jej sporządzania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że na skutek pisma członków wspólnoty mieszkaniowej T. J. i K. J. w dniu 13 lipca 2010r. przeprowadzona została wizja lokalna w lokalu użytkowym (gabinety stomatologiczne). Stwierdzono wykonywanie robót budowlanych obejmujących przebudowę witryny w ścianie zewnętrznej i wykonanie nowego wejścia do lokalu. Ponadto w obrębie lokalu wykonano ścianki działowe wydzielające pomieszczenia porządkowe i pomieszczenia socjalne. Organ powołał się na art. 28 Prawa budowlanego stanowiący, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art. 29 ust.2 pkt 1 ustawy pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem wpisanych do rejestru zabytków. Organ I instancji ustalił, że w świetle ww. przepisów Prawa budowlanego przebudowa witryny, jak i przebudowa wnętrza lokalu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. W konsekwencji organ uznał, że w rozpoznawanej sprawie inwestor wykonał roboty z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Z uwagi na powyższe organ w trybie art. 50 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 Prawa budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz nakazał przedłożenie wyżej opisanej oceny technicznej. Organ zacytował jednocześnie przepisy art. 50 ust. 1 pkt 3 stanowiącego, że właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 oraz art. 50 ust. 3 stanowiący, że w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych można nałożyć obowiązek przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz. Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli inwestor Spółka "A" w G. oraz T. J. i K. J. Inwestor postanowieniu zarzucił: - naruszenie przepisów art. 50 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że roboty budowlane prowadzone przez odwołującego wymagają pozwolenia na budowę; - naruszenie przepisów art. 8 kpa przez ich niezastosowanie co miało istotny wpływ na zaskarżone postanowienie, tj. poprzez wstrzymanie przez organ nadzoru robót budowlanych mimo niewniesienia sprzeciwu w terminie i okolicznościach wynikających z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu zażalenia odwołujący wskazywał, że brak było podstaw do zakwestionowania wykonywanych robót jako remontowych, a brak sprzeciwu potwierdza prawidłowość postępowania inwestora. Nadto odwołujący powołał się na załączoną ekspertyzę, z której wynika, że wykonane prace nie stanowią przebudowy i zachowują dotychczasowe parametry lokalu. Zgodnie ze złożonym projektem dokonano podziału pomieszczenia socjalnego oraz toalety dla pracowników, stawiając lekkie ściany z kartongipsu. Roboty nie mieszczą się w żadnej kategorii robót, które wymagałyby pozwolenia na budowę. T. J. i K. J. wnieśli zażalenie w części, to jest w zakresie dotyczącym pkt II i III postanowienia. Postanowieniu w zaskarżonej części zarzucili: I) wystąpienie podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, II) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 35 § i art. 12 § 1 i § 2 kpa, poprzez błędne zastosowanie polegające na naruszeniu przez organ I instancji terminu rozpatrzenia wniosku z 27 kwietnia 2010r. o wstrzymanie robót budowlanych, 2) art. 40 § 2 w zw. z art. 10 § 1kpa poprzez błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowych doręczeniach pism, 3) art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy, 4) art. 80 kpa poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na błędnej ocenie dowodów, 5) art. 7, 11 i 124 kpa poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na nie prawidłowym rozstrzygnięciu i uzasadnieniu. III) naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 50 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu nieprawidłowych wymagań dotyczących niezbędnych zabezpieczeń oraz nieprawidłowe określenie obowiązków dotyczących wykonanych robót budowlanych, a w szczególności bezpodstawne zaniechanie nałożenia obowiązku przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych. Odwołujący w szczególności podnieśli, że organ I instancji zaskarżone postanowienie wydał z naruszeniem art. 35 § 3 kpa i 12 kpa, albowiem wniosek o wstrzymanie robót został wniesiony 27.04. 2010r., natomiast postanowienie wstrzymujące roboty zostało wydane dopiero 9.08.2010r.. Powyższe umożliwiło dalsze samowolne prowadzenie robót budowlanych, które jak podnieśli skarżący były wykonywane nadal po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Skarżący zarzucili, że wadliwe są punkt II postanowienia, gdyż ustala niewłaściwe wymagania dotyczące zabezpieczeń i pkt III, gdyż umożliwia uzupełnienie dokumentacji technicznej dotyczącej samowolnie prowadzonych robót, natomiast nie nakłada obowiązku sporządzenia inwentaryzacji wykonanych robót, do czego zobowiązuje art. 50 ust. 3 Prawa budowlanego. Nadto skarżący podnieśli, że punkty II i III, które umożliwiają realizację robót budowlanych i ich legalizację, prowadzą do przejęcia lokalu należącego do Wspólnoty Mieszkaniowej, w sytuacji braku tytułu prawnego do prowadzenia tych robót w lokalu. Prowadząca bezpośrednio te roboty A. S. nie jest uprawniona do dysponowania lokalem położonym na parterze budynku przy ul. D.[...] na cele budowlane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 21 września 2010 r. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że organ architektoniczno - budowlany nie wniósł sprzeciwu do zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych w istniejącym lokalu użytkowym polegających na zamurowaniu drzwi wejściowych z klatki schodowej i wykonaniu wejścia z bezpośrednio z zewnątrz budynku. Organ podał również, że do zgłoszenia została załączona uchwała z dnia 24.02.2010r. Wspólnoty Mieszkaniowej D. [...] w G. wyrażająca zgodę na wykonanie robót oraz projekt technologiczny gabinetów stomatologicznych. Z ustaleń zawartych w protokole z dnia 13.07.2010r. wynika, że inwestor dokonał przebudowy witryny w ścianie zewnętrznej i wykonał nowe wejście do istniejącego lokalu użytkowego. W obrębie lokalu wykonano ścianki działowe wydzielające pomieszczenia porządkowe i socjalne, drzwi wejściowe z klatki schodowej nie zostały jeszcze zamurowane. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że wykonanie otworu, nowego wejścia do budynku w ścianie zewnętrznej ( konstrukcyjnej) stanowi ingerencję w konstrukcję budynku mieszkalnego i w związku z tym jego wykonanie wymagało pozwolenia na budowę. Roboty te stanowią przebudowę (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego) i nie można ich uznać za remont. Organ II instancji wskazał, że brak sprzeciwu do zgłoszenia, nie wyklucza możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego. Stosownie do art. 50 ust. 3 organ nadzoru w postanowieniu o wstrzymaniu robót może nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia, inwentaryzacji. Powołując się na powyższe ustalenia organ II instancji uznał, że wstrzymanie robót budowlanych i nałożenie obowiązku przedłożenia oceny technicznej wykonanych robót było prawidłowe. Odnosząc się do treści zażaleń organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu opartym na art. 50 i 51 Prawa budowlanego w pierwszej kolejności jest rozważana możliwość zachowania wykonanych robót budowlanych poprzez doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem, a w sytuacji, gdy wykonanych robót nie da się doprowadzić do stanu zgodnego z prawem organ orzeka rozbiórkę. Nadto organ wskazał, że przebudowa polegająca na wykonaniu niekonstrukcyjnych ścianek działowych wewnątrz lokalu nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Nadto organ wskazał, że art. 50 Prawa budowlanego stanowi podstawę dla czasowego wstrzymania robót budowlanych w celu rozważenia, jakie dalsze czynności należy podjąć w stosunku do zamierzenia inwestycyjnego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego. T. J. i K. J. wnieśli skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Postanowieniom organów I i II instancji skarżący zarzucili: I. wystąpienie podstawy wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa- poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, 2. art. 35 § 3 i art. 12 § 1 i § 2 kpa poprzez błędne zastosowanie polegające na naruszeniu przez organ I instancji terminu rozpatrzenia wniosku z dnia 27 kwietnia 2010r. o wstrzymanie robót budowlanych, 3. art. 40 § 2 w zw. z art. 10 § 1 kpa poprzez błędne zastosowanie polegające na nieprawidłowych doręczeniach pism w sprawie, 4. art. 79 § 1 i § 2 w zw. z art. 10§ 1 kpa poprzez błędne zastosowanie polegające na zaniechaniu przez organ I instancji zawiadomienia wszystkich stron postępowania administracyjnego o terminie przeprowadzenia wizji lokalnej w dniu 13 lipca 2010r. (informacja o przeprowadzeniu wizji została podana na stronie drugiej decyzji z dnia 4.10 2010r.), 5. art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz zasady wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ administracji całości materiału dowodowego sprawy, 6. art. 80 kpa poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na błędnej ocenie dowodów, 7. art. 7 kpa , art. 11 kpa, art. 124 kpa poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na nieprawidłowym rozstrzygnięciu i uzasadnieniu III naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 50 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu nieprawidłowych wymagań dotyczących niezbędnych zabezpieczeń, oraz nieprawidłowe określenie obowiązków dotyczących wykonanych robót budowlanych, w szczególności bezpodstawne zaniechanie nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych. Powołując się na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia z dnia 21 września 2010r. W uzasadnieniu skargi skarżący przywołali argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Skarżący podnieśli, że postanowienia organów obu instancji zostały nieprawidłowo doręczone, gdyż skarżący T. J. występował w postępowaniu administracyjnym we własnym imieniu oraz jako pełnomocnik K. J. W takiej sytuacji korespondencja kierowana do K. J. winna być doręczana na adres T. J. Zatem postanowienia obu instancji nie wywierają żadnych skutków dla skarżącego K. J. jako nieskutecznie doręczone. Doręczanie korespondencji bezpośrednio na adres K. J. - w sytuacji ustanowienia pełnomocnika jest nieprawidłowe i stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 §1 pkt 4 kpa. Nadto skarżący podnieśli, że organy naruszyły przepisy art. 79 § 1 i § 2 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa, gdyż stronom nie zapewniono możliwości wzięcia udziału w przeprowadzaniu dowodu (dowód z wizji lokalnej) oraz składania wyjaśnień, organy zaniechały zawiadomienia stron o możliwości zapoznania się z aktami. Skarżący ponownie zaakcentowali brak prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga, jako niezasadna, nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem przy rozpoznaniu sprawy organy administracji nie naruszyły prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego. W pierwszej kolejności podkreślić jednak należy, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd stosownie do powołanego przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. rozstrzyga w granicach danej sprawy. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji wstrzymującą roboty budowlane prowadzone w lokalu użytkowym w parterze budynku, przy ul. D. [...] w G. oraz nakładające obowiązek zabezpieczenia witryny przed penetracją wód opadowych i nakładające obowiązek przedłożenia oceny technicznej zrealizowanych robót opisanych w postanowieniu. Zgodnie z będącym podstawą rozstrzygnięcia przepisem art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 1118, poz. 1118 ze zm.) - zw. dalej ustawą - w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1. W pierwszej kolejności wskazać należy, że roboty budowlane, których dotyczy zaskarżone postanowienie wykonywane były na podstawie zgłoszenia z dnia 9 marca 2010r. Do zgłoszenia tego organ architektoniczno- budowlany nie wniósł sprzeciwu. Niewniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia przewidzianego w art. 30 ust. 2 ustawy, upoważnia inwestora do rozpoczęcia, po upływie wskazanych 30 dni, planowanej inwestycji. Istnieje bowiem domniemanie wydania decyzji pozytywnej w stosunku do zamiaru objętego zgłoszeniem w sytuacji, gdy upłynął zawity termin, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy ( termin na wniesienie sprzeciwu). Zaniechanie wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ na skutek zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy powoduje konieczność zastosowania trybu przewidzianego w art. 50 i art. 51 ustawy. Odnosząc powyższe ustalenia na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że organy nadzoru prawidłowo ustaliły, że wykonanie robót opisanych w zgłoszeniu, zgodnie z rysunkami stanowiącymi załącznik do zgłoszenia nie stanowi remontu, lecz przebudowę wymagającą pozwolenia na budowę, na skutek konieczności ingerencji w konstrukcję budynku mieszkalnego (art. 3 pkt 7 i 7a ustawy). W konsekwencji prawidłowo zastosowały tryb postępowania przewidziany w art. 50 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz ust. 3 ustawy. Art. 50 Prawa budowlanego stanowi o prowadzeniu robót budowlanych innych niż te, o których mowa w art. 48 i 49b ust. 1. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego prowadzenie robót budowlanych obejmuje budowę, przebudowę, montaż, rozbiórkę i remonty obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 3 pkt 7a ilekroć w ustawie jest mowa o przebudowie należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Organ uprawniony był zatem do wstrzymania wykonywanych robót budowlanych na podstawie cyt. przepisu art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy. Zgodnie z art. 50 ust. 2 w postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych należy podać przyczynę wstrzymania robót i ustalić wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń, zgodnie natomiast z art. 51 ust. 3 ustawy w postanowieniu o wstrzymaniu robót można nałożyć obowiązek przedstawienia , w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Postępowanie prowadzone na podstawie przepisów art. 50 i 51 ustawy stanowi podstawę do zalegalizowania robót wykonywanych na podstawie zgłoszenia, do którego nie wniesiono sprzeciwu. Z tej przyczyny stanowisko skarżących zarzucające organom nadzoru zamiar zalegalizowania opisanych robót, w szczególności poprzez zamieszczenie pkt 2 postanowienia, jest niezasadny, albowiem celem prowadzenia postępowania w oparciu o powołane podstawy prawne jest właśnie zalegalizowanie robót budowlanych, a więc doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem. Również niezasadny jest zarzut skarżących podnoszących nieprawidłowe określenie obowiązków dotyczących wykonanych robót budowlanych poprzez bezpodstawne zaniechanie nałożenia na inwestora obowiązku przedstawienia inwentaryzacji wykonanych robót. Jako uzasadnienie skarżący ponownie podali, że takie nałożenie obowiązków w sposób oczywisty zmierza do legalizacji samowoli i umożliwia inwestorowi uzupełnienie dokumentacji. Wskazać należy, że przepis art. 50 ust. 3 ustawy stanowi o możliwości nałożenia obowiązku przedłożenia inwentaryzacji lub ocen technicznych bądź ekspertyz. Przepis ten nie zawiera zatem bezwzględnego wymogu żądania od inwestora przedłożenia inwentaryzacji powykonawczej, lecz pozostawia organowi wybór między nałożeniem obowiązku przedłożenia inwentaryzacji lub obowiązku złożenia oceny technicznej. W rozpatrywanej sprawie organ nadzoru nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia oceny technicznej o treści wyżej cytowanej, a więc szczegółowo opisując warunki jakie winna spełniać żądana ocena. Zaniechanie żądania przedłożenia inwentaryzacji powykonawczej nie może być, w okolicznościach sprawy i wobec zakresu wykonywanych robót uznane za naruszenie przepisu art. 50 ust. 3 ustawy. Zarzut, że ocena taka może doprowadzić do zalegalizowania robót budowlanych z przyczyn wyżej wskazanych nie może zasługiwać na uwzględnienie. Sąd uznał, że zarzuty skarżących dotyczące naruszenia przez organy nadzoru opisanych w skardze zasad postępowania nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Jak to wyżej wskazano przedmiotem postępowania jest postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, które poprzedza postępowanie prowadzone na podstawie art. 51 ustawy. Z uwagi na przedmiot postępowania podnoszone zarzuty dotyczące naruszenia zasad postępowania określonych w art. 7, 77 § 1 kpa oraz w art. 80 kpa nie zasługują na uwzględnienie Organy nadzoru ustaliły stan faktyczny sprawy i rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób umożliwiający wydanie rozstrzygnięcia w sprawie poprzez wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych oraz niezbędnych warunków i obowiązków określonych w art. 50 ust. 2 i 3 ustawy. Prawidłowo ustalony stan faktyczny umożliwił zatem zastosowanie prawidłowych przepisów prawa materialnego. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący wystąpienia podstawy wznowienia z art. 145 §1 pkt 4 kpa oraz zarzut dotyczący naruszenia art. 40 § 2 w zw. z art. 10 § 1 kpa polegający na nieprawidłowym doręczaniu pism, jako nie mający istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Zgodnie natomiast z art. 40 § 2 kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi. W rozpoznawanej sprawie skarżący K. J. udzielił pełnomocnictwa T. J. do reprezentowania go przed wszystkimi organami administracji. Organy administracji doręczały natomiast rozstrzygnięcia w sprawie obu skarżącym, co stanowiło naruszenie art. 40 § 2 kpa, lecz nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, albowiem o przebiegu postępowania i wydawanych rozstrzygnięciach był informowany T. J., a więc pełnomocnik K. J.. Z tej też przyczyny nie zachodzi w sprawie ww. podstawa wznowienia, albowiem obydwoje skarżący brali udział w postępowaniu (T. J. osobiście oraz jako pełnomocnik skarżącego K. J.). Również podnoszone przez skarżących zarzuty dotyczące naruszenia art. 35 §3 i art. 12 § 1 i § 2 kpa polegające na naruszeniu przez organ terminów załatwiania spraw nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi ma zaskarżone postanowienie. W postępowaniu w sprawie wstrzymania robót budowlanych na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy organ nie bada istnienia po stronie inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jednakże z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych wynika, że w istocie inwestor dokonując zgłoszenia wykonania robót budowlanych nie dysponował takim prawem. Wprawdzie organy powołały się na uchwałę Wspólnoty Mieszkaniowej z dnia 24 lutego 2010r. dołączoną do zgłoszenia, jednakże ustalenie to jest błędne albowiem z treści tej uchwały nie wynika aby inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością położoną przy ul. D. [...] w G. na cele budowlane. W uchwale tej członkowie Wspólnoty wyrażenie zgody na prowadzenie robót budowlanych uzależnili od przedstawienia do akceptacji dokumentacji projektowej oraz od podpisania umowy z zarządcą na prowadzenie prac na budynku. W aktach administracyjnych brak dowodu, aby warunki te zostały spełnione i aby stosowna uchwała w sprawie wyrażenia zgody na przeprowadzenie prac zgodnych z dokumentacją została wyrażona. Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 właściwy organ nakazuje w drodze decyzji (...) doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przy czym doprowadzenie do zgodności z prawem powinno nastąpić w aspekcie prawa administracyjnego. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2011r. sygn. akt II OPS 2/10 przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie stanowi podstawy do wydania decyzji nakładającej na inwestora obowiązek złożenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt tej ustawy oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W rezultacie może więc dojść do zalegalizowania robót budowlanych wykonanych bez ww. oświadczenia i w takim przypadku pokrzywdzony może dochodzić swoich praw nie przed organami nadzoru budowlanego, lecz przed sądem powszechnym. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając zatem na uwadze wskazane względy i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.