II SA/Rz 53/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ NSA Maria Piórkowska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 11 marca 2011 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej -skargę oddala- II SA/Rz 53/11 U Z A S A D N I E N I E Przedmiotem skargi P. R. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...], którą w pkt 1. uchylono decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] o utracie przez P. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2010 r., w pkt 2 pozbawiono w/w statusu osoby bezrobotnej od dnia 2 sierpnia 2010 r., tj. od dnia dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W podstawie prawnej wskazano art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust.1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm., określanej dalej w skrócie jako u.p.z.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej w skrócie k.p.a.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] – P. R. z dniem 1 lipca 2010 r. został uznany za osobę bezrobotną, bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. P. R. w dniu 5 lipca 2010 r. złożył w Powiatowym Urzędzie Pracy wniosek o przyznanie jednorazowo środków finansowych z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej wraz z dokumentacją. W dniu 2 sierpnia 2010 r. Starosta [...] i P. R. zawarli umowę nr [...] o przyznanie środków finansowych z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej. Starosta [...] kolejną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] orzekł o utracie przez P. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2010 r., z uwagi na otrzymanie jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. P. R. w dniu 30 sierpnia 2010 r. przedłożył w Powiatowym Urzędzie Pracy kserokopię i oryginał (do wzglądu) zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, wystawionego przez Burmistrza [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...]. Z tego zaświadczenia Starosta powziął wiadomość, że P. R. od dnia 2 sierpnia 2010 r. został wpisany do ewidencji działalności gospodarczej z określoną datą rozpoczęcia działalności od dnia 23 sierpnia 2010 r. W związku z tym Starosta postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., nr [...] wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia statusu osoby bezrobotnej P. R., zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Następnie Starosta decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w pkt 1. uchylił własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. o utracie przez P. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2010 r., w pkt 2. pozbawił w/w statusu osoby bezrobotnej od dnia 2 sierpnia 2010 r., tj. od dnia dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. W uzasadnieniu Starosta wskazując na treść art. 2 ust.1 pkt 2 u.p.z. wyjaśnił, że bezrobotnym można uznać osobę, która m.in. nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Ponieważ P. R. dnia 2 sierpnia 2010 r. uzyskał taki wpis, od tego dnia nie spełnia on warunku uznania za osobę bezrobotną. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P. R. wnosząc o jej uchylenie w całości. W ocenie składającego odwołanie o jego statusie jako osoby bezrobotnej nie powinien decydować dzień zarejestrowania w ewidencji działalności gospodarczej, ale faktyczne podjęcie działalności gospodarczej. Wyjaśnił, że w zgłoszeniu do ewidencji wskazał, że rozpocznie działalność dopiero z dniem 23 sierpnia 2010 r., co według niego oznacza, że w dacie uzyskania jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, był nadal osobą bezrobotną. Zwrócił uwagę, że pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 sierpnia 2010 r., czyli w czasie, gdy nie prowadził jeszcze działalności gospodarczej, będzie skutkowało kolejną decyzją o zwrocie tych środków i w konsekwencji spowoduje, że stanie się osobą bezrobotną. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., wymienioną na wstępie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że sam wpis działalności do ewidencji gospodarczej uniemożliwia legitymowanie się statusem bezrobotnego i bez znaczenia prawnego pozostaje okoliczność faktycznego niewykonywania tej działalności. Na poparcie wskazał na stanowisko NSA w wyroku z dnia 7 września 2010 r., sygn. akt I OSK 674/10, w którym m.in. wskazano, że aktualnie bez znaczenia dla utraty statusu bezrobotnego jest fakt niepodjęcia działalności gospodarczej, do prowadzenia której upoważnia posiadany wpis, z którym wiąże się obowiązek opłacenia składek na ubezpieczenie społeczne. W ocenie NSA art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f u.p.z powoduje, że sam fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, bez względu na to czy działalność ta jest prowadzona, nawet w sytuacji nie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego – stanowi przesłankę uzasadniającą pozbawienie takiej osoby statusu bezrobotnego. Organ odwoławczy wskazał, że dokonany w dniu 2 sierpnia 2010 r., w tej sprawie wpis do ewidencji działalności gospodarczej - nie był znany staroście w dniu wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2010r. O fakcie tym organ ten dowiedział się bowiem w dniu 30 sierpnia 2010 r., w momencie przedłożenia przez stronę zaświadczenia o w/w wpisie. W związku z tym Wojewoda ocenił, że zasadne było wznowienie przez Starostę postępowania administracyjnego w tej sprawie, zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. Odnosząc się do zarzutu strony, że nie data wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, ale dzień rozpoczęcia działalności określony przy wpisie powinna być podstawą decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej, stwierdził, że nie znajduje on uzasadnienia w przepisach prawa. Naprowadził, że na legitymowanie się statusem osoby bezrobotnej nie ma wpływu powoływana przez P. R. okoliczność dokonania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej już po podpisaniu umowy o przyznaniu jednorazowo środków z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej. Stwierdził, że wpis został dokonany dnia 2 sierpnia 2010 r. i nie jest przy tym istotne, o jakiej porze dnia go dokonano, gdyż dzień dokonania wpisu stanowi dzień utraty statusu osoby bezrobotnej. Konkludując Wojewoda wskazał, że P. R. w dniu rejestracji tj. 1 lipca 2010 r. zapoznał się z pouczeniem w części C Karty rejestracji bezrobotnego, wskazującym, że bezrobotnym może być osoba, która "nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (nie ma znaczenia czy działalność jest faktycznie prowadzona)" i jednocześnie potwierdził własnoręcznym podpisem, że spełnia warunki uznania go za bezrobotnego, w tym warunek braku wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Nadto Wojewoda stwierdził, że w § 3 umowy zawartej w dniu 2 sierpnia 2010 r. o przyznanie środków finansowych z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej, strony postanowiły, że "wpis i rozpoczęcie działalności gospodarczej nastąpi w terminie do 21 dni licząc od dnia następnego po zawarciu niniejszej umowy, nie później jednak niż do dnia 23 sierpnia 2010 r.". Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył P. R. wnosząc o uchylenie w całości jej oraz decyzji ją poprzedzającej z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które "mogło mieć wpływ na wynik sprawy". Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8, art. 9 k.p.a. przez załatwienie sprawy w taki sposób, że nie uwzględniono interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, jak też nie pogłębiono zaufania obywateli do organów państwa. Zarzucił nadto niepoinformowanie przez organ I instancji w sposób należyty o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie prawa i obowiązków skarżącego, w szczególności poprzez nie zadbanie w odpowiedni sposób aby skarżący w postępowaniu nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa oraz nie udzielaniu mu w sposób wystarczający niezbędnych wyjaśnień oraz wskazówek. W uzasadnieniu skarżący w całości podtrzymał argumentację wyrażoną w odwołaniu. Nie zgodził się ze stanowiskiem Wojewody i wskazał, że zadaniem państwa w zakresie zatrudnienia jest przeciwdziałanie bezrobociu, łagodzeniu jego skutków, aktywizacja zawodowa bezrobotnych i pomoc w uzyskaniu pracy przez bezrobotnych, co stoi w sprzeczności z działaniem organów obu instancji w niniejszej sprawie. Zarzucił, że organy te chcą doprowadzić go do upadłości i likwidacji jego działalności gospodarczej. Skarżący przyznał, że zdawał sobie sprawę, że po otrzymaniu pomocy miał utracić status osoby bezrobotnej, lecz karanie go za przedsiębiorczość określił jako sprzeczne z art. 8 k.p.a. Zarzucił, że nie został pouczony w sposób należyty, że nie może wpisać się do ewidencji działalności gospodarczej, ani w chwili uzyskania statusu osoby bezrobotnej, ani w czasie starania się o jednorazową pomoc. W końcowej części uzasadnienia podał, że wpis ma charakter deklaratywny i nie kreuje bytu prawnego przedsiębiorcy. Poprzez określenie daty rozpoczęcia działalności gospodarczej wpisanej do ewidencji, powstaje domniemanie faktyczne, że z tą datą działalność została podjęta. Wyraził pogląd, że domniemanie to ma znaczenie dowodowe i może być obalone, jednak ciężar udowodnienia faktu, a tym samym obalenie tego domniemania, spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. Na rozprawie przed Sądem skarżący podkreślił, że faktycznie wpis do ewidencji nastąpił już po zawarciu umowy o przyznaniu środków na działalność gospodarczą. Zwrócił też uwagę na zmianę stanu prawnego, która nastąpiła w 2011 r. co do brzmienia art. 2 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia (...). Wniósł też o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego podał, że w interesie społecznym nie leży likwidacja drobnej przedsiębiorczości, skazywanie ludzi na bankructwo, a w konsekwencji z pomocy społecznej. Naprowadził, że wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w obrocie prawnym decyzję o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem uzyskania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, kierował się obowiązującymi przepisami prawa, a nie zamiarem doprowadzenia skarżącego do zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej i zwrotu przyznanej dotacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sądu rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.) Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie jest zasadna. Z przedstawionych akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Starosta [...] uznał P. R. za osobę bezrobotną od dnia 1 lipca 2010 r. i odmówił przyznania zasiłku. Tego samego dnia skarżący potwierdził odbiór pisemnej informacji dla bezrobotnych i poszukujących pracy. W treści tej informacji w zakresie dotyczącym statusu bezrobotnego (na pierwszej stronie) zawarto pouczenie, z którego wynikało, że bezrobotnym jest osoba zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego urzędzie pracy, spełniająca warunek obywatelstwa, niezatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej (z bliższym wyjaśnieniem tego pojęcia), zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, a jeśli jest osobą niepełnosprawną – zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem osoby uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły oraz z wyjątkiem osoby uczącej się w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli ponadto: (...) m.in. nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (nie ma znaczenia czy działalność jest faktycznie prowadzona) albo nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Z uwagi na obszerność całego pouczenia zdaniem Sądu tylko doręczenie takiej informacji na piśmie mogło spełniać standardy w zakresie określonym przepisem art. 9 k.p.a. (tzw. zasady informowania stron). Odczytanie czy podanie ustnie takiej informacji mogłoby okazać się niewystarczające. Po odbiorze pełnej pisemnej informacji skarżący mógł się z nią dokładnie zapoznać w skupieniu i z pewnością czasem wystarczającym w tym zakresie był okres ponad 1 miesiąca, który upłynął do dnia zawarcia umowy o przyznanie środków finansowych z Funduszu Pracy na podjęcie działalności gospodarczej, która została zawarta w dniu 2 sierpnia 2010 r. W dniu 4 sierpnia 2010 r. skarżący złożył wniosek o wyłączenie z rejestru bezrobotnych z powodu otrzymania tego dnia jednorazowych środków na rozpoczęcie działalności gospodarczej z Funduszu Pracy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] Starosta [...] orzekł o utracie przez P. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2010 r. z uwagi na otrzymanie przez w/w jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej. Poza sporem pozostaje, że w/w decyzje stały się ostateczne. Następnie w dniu 30 sierpnia 2010 r. skarżący przedłożył kserokopię i oryginał do wglądu zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej. Wówczas został poinformowany, że zostanie wszczęte postępowanie mające na celu uchylenie statusu osoby bezrobotnej z powodu dokonania wpisu do w/w ewidencji dnia 2 sierpnia 2010 r. O powyższym skarżący został poinformowany pismem z dnia 9 września 2010 r. Postanowieniem z tej samej daty Starosta powołując się na podstawę z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia statusu osoby bezrobotnej P. R., zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2010 r. Organ wskazał, że wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody istniejące w dniu wydawania decyzji, które nie były uprzednio znane organowi. Według organu fakt posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej i jednocześnie posiadania statusu osoby bezrobotnej uzasadniał wznowienie postępowania. Skarżący został pouczony o wynikającym z art. 10 § 1 k.p.a. prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, przy czym wskazano termin 7 dni dla realizacji tego uprawnienia. Postanowienie o wznowieniu postępowania zostało skutecznie doręczone stronie zastępczo – do rąk dorosłego domownika w dniu 13 września 2010 r. Decyzją z dnia [...] września 2010 r. organ I instancji uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 4 sierpnia 2010r. i orzekł o pozbawieniu P. R. statusu osoby bezrobotnej od dnia 2 sierpnia 2010 r. W ocenie Sądu decyzje organów obydwu instancji są zgodne z prawem. Sąd oceniał je według stanu prawnego i stanu faktycznego z daty ich wydania. Nie mogła mieć w tej sytuacji żadnego znaczenia późniejsza zmiana stanu prawego. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f u.p.z. bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit a – g lub lit. i, j, l (...) niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: (...) m.in. nie posiada wpisu do ewidencji działalności gospodarczej (...) Dalsza część przepisu nie miała w tym wypadku żadnego znaczenia z uwagi na użycie w nim spójnika "albo", którego zastosowanie oznacza, że wystarczy spełnienie jednego z wymienionych w nim warunków, co przy negatywnym sformułowaniu przepisu przesądza, iż wystarczy posiadanie wpisu do ewidencji lub podleganie na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego dla rolników, alby nie spełniać wymogów do posiadania statusu bezrobotnego. Zgodnie z treścią znajdującej się w aktach sprawy kopii zaświadczenia Burmistrza [...] o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 2 sierpnia 2010 r. P. R. tego dnia uzyskał wpis do ewidencji działalności gospodarczej pod numerem [...]. Jako datę rozpoczęcia tej działalności wskazano 23 sierpnia 2010 r. Jednakże w świetle wyżej przytoczonej treści przepisu art. 2 ust 1 pkt 2 lit. f u.z.p. data rozpoczęcia działalności gospodarczej nie ma znaczenia. Znaczenie ma natomiast data wpisu do ewidencji działalności gospodarczej tj. dzień 2 sierpnia 2010 r. Jeżeli tego dnia skarżący został wpisany do w/w ewidencji to z powyższą datą przestał spełniać ustawowe kryteria uznania go za osobę bezrobotną. Uzyskanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej wcześniej niż data otrzymania środków na podjęcie działalności gospodarczej dawałoby organowi – wówczas gdyby okoliczność ta była temu organowi znana w dniu 5 sierpnia 2010 r. tj. w dacie wydania przedmiotowej decyzji – podstawę do orzeczenia o utracie przez P. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 2 sierpnia 2010 r. a nie z dniem 4 sierpnia 2010 r., gdyż stosownie do art. 33 ust. 4 pkt 1 u.z.p. już dnia 2 sierpnia 2010 r. skarżący przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. W dniu tym posiadał bowiem wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Wzmiankowane okoliczności wyczerpywały więc przesłankę wznowienia przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., co dawało organowi podstawę do orzekania stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. O braku znaczenia – w aktualnym na dzień wydania decyzji przez organy obydwu instancji stanie prawnym – daty rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej stanowi właśnie brzmienie przytaczanego przepisu art. 2 ust 1 pkt 2 f u.z.p., co potwierdza aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych (m.in. uzasadnienie wyroku WSA w Łodzi z dnia 12.01.2011 r. sygn. akt III SA/Łd 551/10 – cbois.nsa.gov.pl). Przytaczane zaś przez skarżącego stanowisko dotyczyło innego stanu prawnego, kiedy to właśnie zgodnie z ówczesnym brzmieniem omawianego przepisu status bezrobotnego mogła mieć osoba, która nie prowadziła działalności gospodarczej i ta okoliczność miała decydujące znaczenie a nie posiadanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostawały dywagacje dotyczące charakteru takiego wpisu, skoro samo jego posiadanie wyklucza uznanie danej osoby za bezrobotną w rozumieniu u.z.p. W świetle powyższego także bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy pozostaje kwestia ustalenia jaka była sekwencja zdarzeń – w szczególności czy skarżący najpierw zawarł umowę o przyznanie środków finansowych z Funduszu Pracy czy też najpierw uzyskał wpis do ewidencji działalności gospodarczej. Okoliczności te mogą mieć znaczenie w razie żądania zwrotu środków przyznanych na podstawie tejże umowy lecz nie decydują o dacie utraty statusu osoby bezrobotnej. Wcześniejsze uzyskanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej przesądza, że z tą właśnie datą rozumianą jako konkretny dzień, miesiąc i rok zaistniały podstawy do pozbawienia przez Starostę [...] statusu bezrobotnego P. R. Bezzasadne więc są zarzuty nie wyjaśnienia stanu faktycznego w tym poprzez zaniechanie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 czy art. 9 k.p.a. W tym ostatnim zakresie trudno sobie wyobrazić bardziej dogodną dla osoby zainteresowanej formę udzielenia stosownych, mających znaczenie dla strony informacji niż doręczenie na piśmie pouczenia, z którym można się spokojnie zapoznać w dogodnych warunkach. W tym konkretnym przypadku skarżący miał ponad miesiąc czasu na zapoznanie się z informacją, która jak się okazało, miała dla niego istotne znaczenie. Mając to wszystko na względzie Sąd oddalił skargę na podst. art. 151 P.p.s.a.