II SA/Gl 1078/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.), Sędzia NSA Szczepan Prax, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. k. we W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i orzeka, że nie podlega ona wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 9 grudnia 2008 r. B. W. i A. W. wystąpili do Starosty P. o udzielenie pozwolenia na budowę budynku usługowo-handlowo-biurowego z parkingiem oraz rozbiórkę istniejącego budynku magazynowo-handlowego w P. przy ul. [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wnioskowaną budowę i rozbiórkę ustalając konieczne warunki, jakie inwestor winien spełnić. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż działki nr [...],[...],[...],[...],[...] położone są na terenie oznaczonym, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części Miasta P. (uchwała Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] r.) symbolem KS - tereny urządzeń usługi komunikacji zbiorowej - dworce, zajezdnie, stacje z użytkowaniem dopuszczalnym: obiekty i urządzenia usług komercyjnych lub publicznych, urządzeń infrastruktury technicznej związanych z zagospodarowaniem terenu oraz dojazdów, zatok i parkingów, natomiast działka nr [...] - symbolem KL - ulice klasy L (lokalne). Odnosząc się do powyższego zapisu organ I instancji stwierdził, że inwestycja jest zgodna z planem. Wyliczył następnie dołączone przez inwestorów dokumenty i podkreślił, że powiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, a strony nie wniosły uwag. Odwołanie od tej decyzji zostało wniesione przez "A" Sp. z o.o. Sp. k., która zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem przepisów § 12 ust. 1 pkt 1, § 16 ust. 1, § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). W uzasadnieniu Spółka podniosła, że przedstawiony projekt zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji wzbudza wątpliwości strony skarżącej w zakresie bezkolizyjnego funkcjonowania projektowanego budynku wraz z sąsiadującym budynkiem handlowym i parkingami. Zastrzeżenia skarżącej wzbudza sposób usytuowania parkingów przy granicy działki i ich wykorzystanie dla przyszłej inwestycji oraz usytuowanie projektowanego budynku oraz jednego z wejść do niego w bliskiej odległości od granicy działki. Tego typu rozwiązania prowokować będą klientów i pracowników przyszłego obiektu handlowego do korzystania z parkingu "A", zlokalizowanego na sąsiedniej działce. Sposób rozwiązania tej kwestii (parkingi oraz usytuowanie budynku) kwestionowany był przez "A" w piśmie do Starostwa Powiatowego z dnia 4 kwietnia 2008 r. W obecnym projekcie powiększono wprawdzie, poprzez wynajem terenu, liczbę miejsc parkingowych, jednak nie uzgodniono z "A" odległości ich usytuowania od budynku. Wątpliwości budzą również parkingi usytuowane wzdłuż budynku i dróg dojazdowych do marketu. Zastrzeżenia, aby były przeznaczone tylko dla pracowników przyszłego obiektu zostały wypełnione przez projektanta częściowo tzn. przewidziano zamontowanie tablic z numerami rejestracyjnymi parkujących pojazdów, nie uwzględniono jednak innych zabezpieczeń (szlaban, zamykane słupki itp.) Parkujący na tych miejscach klienci powodować będą stałe zakłócenia płynności dojazdu i wyjazdu z parkingu "A". Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia nie są zasadne. Planowany budynek jest usytuowany w odległości co najmniej 4,5 m od granic działek sąsiednich, zatem zachowane są wymagane odległości. Organ odwoławczy nie stwierdził również naruszenia przepisu § 16 ust. 1 - dotyczącego rozmiarów dojść i dojazdów do budynków oraz zapewnienia osobom niepełnosprawnym dostępu do budynku, bowiem planowany obiekt posiada dwa wejścia główne, od strony wschodniej i zachodniej, wejście ewakuacyjne od południa oraz utwardzone, zgodne z przepisami dojścia. Stwierdzono, że wydzielone miejsca postojowe zaprojektowano z zachowaniem odległości, o jakich mowa w § 19 ust. 2 pkt 2 cyt. rozporządzenia, mając na uwadze, że określone w powołanych przepisach wymagania dotyczą odległości od granicy działki budowlanej. Wojewoda [...] wskazał, że po oddaleniu zarzutów sugerujących naruszenie przepisów techniczno-budowlanych, organ odwoławczy ustalił okoliczności związane z prawem inwestora do korzystania z dojazdu do terenu inwestycji przez działki nr [...] i nr [...], bez dokonania uzgodnień z firmą "A", będącą użytkownikiem wieczystym tych działek. Według niekwestionowanego przez skarżącą oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - prawo inwestora do korzystania z ww. działek dojazdowych do działek nr [...] i [...] objętych terenem inwestycji wynika ze służebności zapisanej w akcie notarialnym. W takiej sytuacji można stwierdzić, że wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji nie wymaga dokonania dodatkowych uzgodnień z firmą "A" na korzystanie z działek nr [...] i nr [...]. Na decyzję organu II instancji Spółka "A" wniosła skargę do sądu administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła w szczególności, że została wydana z naruszeniem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisów § 77 oraz § 125 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, § 19 ust. 2 oraz § 21 i § 22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu Spółka podała, że planowany obiekt jest sprzeczny z planem miejscowym albowiem nie stanowi dopuszczalnego uzupełnienia funkcji podstawowej oznaczonej jako "teren komunikacji zbiorowej - dworce, zajezdnie, stacje". Zgodnie zaś z obowiązującym planem na terenie "KS" mogą zostać zlokalizowane inne obiekty niż dworzec kolejowy lub autobusowy, stacja (benzynowa, obsługi pojazdów) i zajezdnia, jednakże pod warunkiem ich związku z wymienionymi obiektami i z funkcją podstawową obszaru, czyli realizacją funkcji komunikacji zbiorowej. Skarżąca Spółka ponowiła też zawarte w odwołaniu tezy o możliwej w przyszłości chęci korzystania przez pracowników i klientów obiektu inwestorów z parkingów "A", tezę, iż w rzeczywistości obiekt będzie wedle informacji posiadanych przez Spółkę sklepem meblowym, wskazała nieprawidłowe, jej zdaniem, usytuowanie parkingu, nieprawidłowe zaplanowanie miejsc dla osób niepełnosprawnych, brak miejsc gromadzenia odpadów z możliwością ich segregacji. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Gl 709/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że decyzja została wydana bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Organ odwoławczy ograniczył się do analizy zarzutów odwołania i zaniechał kontroli projektu budowlanego w zakresie wyznaczonym art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. W ogóle nie rozważono zgodności inwestycji z postanowieniami planu miejscowego. Także kwestie zgodności projektu z warunkami technicznymi zostały rozważone wybiórczo, tylko w zakresie podniesionym w odwołaniu. Tymczasem obowiązkiem organu II instancji było dokonanie kontroli w pełnym zakresie. Zwrócono uwagę, że zarzuty Spółki zgłoszone w odwołaniu i w skardze do sądu nie są tożsame, w związku z czym Sąd nie jest w stanie odnieść się do ich zasadności. Formułując zalecenia dla organu administracji Sąd wskazał, że winien on po pierwsze zbadać zgodność inwestycji z planem miejscowym. W tym zakresie Sąd wskazał, że jeśli obiekty handlowe i usługowe, zlokalizowane na działkach sąsiednich położone są w takiej samej jednostce planu, to interpretacja zapisów planu nie może być różna wobec różnych inwestorów. Nadto Sąd zalecił kontrolę zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi w pełnym zakresie, nie tylko w odniesieniu do zarzutów odwołania. Zwrócono uwagę, że na etapie skargi do sądu, zarzuty te uległy modyfikacji. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że zarzuty związane z obawami skarżącej Spółki o faktyczne wykorzystywanie w przyszłości jej parkingu przez klientów planowanego obiektu nie mają znaczenia prawnego i wpływu na dopuszczalność udzielenia pozwolenia. Ponownie prowadząc postępowanie organ II instancji ustalił, że działki objęte projektem są zlokalizowane w dwóch jednostkach planistycznych, oznaczonych symbolami 9UCIII i 1KS. Zaplanowany budynek ma być zlokalizowany częściowo na działce nr [...] (jednostka planu 9UCIII) a częściowo na działce [...] (jednostka 1KS). Parking zaplanowano na działce nr [...], położonej zgodnie z planem w jednostce 1KS. Postanowienia § 11 planu miejscowego jednostkę UCIII charakteryzują jako teren usług komercyjnych wraz z zabudową mieszkaniową. Podstawowym przeznaczeniem gruntów jest rezerwa dla realizacji obiektów związanych z produkcją, obsługą, sprzedażą i składowaniem surowców i materiałów gotowych oraz z zabudową mieszkaniową. Warunki dla nowej zabudowy, przebudowy i modernizacji oraz zagospodarowania działek określono w pkt 3-5 § 11 planu. Przewidziano ograniczenie zabudowy do 13 m, mierząc do kalenicy dachu, z wyjątkiem budynków mających stanowić dominantę w krajobrazie, wykluczenie obiektów towarzyszących nie nawiązujących bryłą i wystrojem do istniejącej i projektowanej zabudowy, ochronę drzewostanu, zapewnienie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych na działce. Przeznaczenie dopuszczalne to pojedyncze obiekty i urządzenia usług publicznych o znaczeniu lokalnym, urządzenia infrastruktury technicznej, dojazdy i zatoki postojowe oraz zieleń urządzona. Dla terenu ustalono wskaźnik, aby łączna powierzchnia terenów związanych z użytkowaniem dopuszczalnym nie stanowiła więcej niż 30 % powierzchni danego obszaru oraz ustalono warunek bilansowania potrzeb parkingowych według wskaźnika: 30 miejsc na 1000 m2 plus 40 miejsc na 100 zatrudnionych. W odniesieniu do symbolu 9UCIII § 11 ust. 7 pkt 5 planu stanowi, że przewiduje się adaptację istniejących obiektów z możliwością ich rozbudowy i modernizacji oraz uzupełnienie zagospodarowania działki obiektami i zielenią urządzoną. Ze względu na szczególną ekspozycję terenu od strony drogi krajowej postuluje się porządkowanie i nadanie istniejącym obiektom reprezentacyjnego wyglądu. Dla terenu KS plan przewiduje jako przeznaczenie podstawowe, realizację stacji i dworców kolejowych i autobusowych, centrum komunikacji zbiorowej, obiekty istniejące pozostawia się do adaptacji i modernizacji lub przekształcenia w inny rodzaj użytkowania mieszczący się w użytkowaniu dopuszczalnym. Przeznaczenie dopuszczalne to obiekty i urządzenia usług komercyjnych, obiekty i urządzenia usług publicznych, urządzenia infrastruktury technicznej związanej z zagospodarowaniem terenu, dojazdy nie wydzielone, zatoki postojowe, parkingi i zieleń. Dla terenu nie ustalono wskaźników zabudowy. Ustalono także, że budynek Spółki "A" został zrealizowany na terenie położonym zgodnie z planem miejscowym w jednostce o symbolu 1KS. Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że organ ponownie rozpoznał sprawę i sprawdził, czy inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Działki przeznaczone pod budowę budynku usługowo-handlowo-biurowego położone są w dwóch jednostkach planistycznych. Projektowany obiekt usytuowany jest w 80 % na terenie 9UCIII przeznaczonym pod usługi a w 20 % na terenie 1KS przeznaczonym pod obiekty i urządzenia komunikacji zbiorowej. Dla terenu KS ustalenia planu miejscowego dopuszczają w § 30 ust. 5 pkt 1 i 4 możliwość lokalizacji obiektów usług komercyjnych i parkingów. Teren KS zlokalizowany między dworcem a ulicą [...] jest terenem zainwestowanym obiektami przemysłowymi, składowo-magazynowymi oraz usługowo-handlowymi o charakterze komercyjnym. Zgodnie z planem, warunkiem lokalizacji obiektów i urządzeń towarzyszących w strefie KS w ramach użytkowania dopuszczalnego jest dostosowanie ich wymogów i charakteru do użytkowania podstawowego oraz spełnienie warunków przyjętych dla stref polityki przestrzennej określonych w rozdziale III i warunków zapisanych w rozdziale I § 6, dotyczących zasad zagospodarowania terenu i zasad kształtowania zabudowy. W ocenie organu planowana inwestycja jest zgodna wobec powyższego z planem. Przeprowadzono także kontrolę zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ stwierdził, że zachowane są odległości budynku od granic działki, o jakich mowa w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie potwierdza się także zarzut odwołania naruszenia § 16 ust. 1 i § 19 ust. 2 pkt 2 warunków technicznych. Do budynku prowadzą utwardzone dojścia i dojazdy, z wejścia mogą korzystać osoby niepełnosprawne. Nieruchomość nr [...] przeznaczona pod parking, sąsiaduje z działkami stanowiącymi drogi i dojazdy, zatem nie znajdują do niej zastosowania rygory dotyczące odległości miejsc postojowych od granic działki budowlanej, mające na celu ochronę obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi. Stwierdzono także, że projekt budowlany jest kompletny i został przygotowany przez uprawnione osoby. Zarówno wejścia do budynku jak i miejsca parkingowe zaprojektowano zgodnie z przepisami a inwestor złożył oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, wobec czego nie są wymagane dodatkowe uzgodnienia z właścicielami sąsiednich nieruchomości. W kolejnej skardze skierowanej do sądu administracyjnego "A" Spółka z o.o. zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów procedury i wniosła o jej uchylenie a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Sformułowała zarzuty analogiczne, jak podniesione w poprzedniej skardze, z pominięciem zarzutu wydania decyzji z naruszeniem planu miejscowego. Wskazano na naruszenie § 19 ust. 2 oraz § 21 i § 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, naruszenie § 77 i 125 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. W ocenie skarżącej organ nie zastosował się do zaleceń zwartych w wyroku sądu z 29 stycznia 2010 r. wydanego w sprawie i rozważał zarzuty przez stronę nie podniesione, skarżąca nie kwestionowała bowiem zgodności projektu z § 12 i 16 warunków technicznych. Natomiast nie zostały rozważone kwestie przez skarżącą zgłoszone. Parking planowany na działce obok budynku jest usytuowany bezpośrednio przy granicy i nie są zachowane odległości wymagane w § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Podobnie wygląda kwestia miejsc parkingowych zlokalizowanych wzdłuż wjazdów. Miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych mają tę sama długość, co zwykłe miejsca postojowe (5 m) i nie wyznaczono ich szerokości, a zgodnie z § 21 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych winny cechować się parametrami odmiennymi i długością co najmniej 6 m. Na działce budowlanej nie przewidziano też miejsca na gromadzenie odpadów stałych, co narusza przepis § 22 rozporządzenia. Zarzucono także, że nie jest prawidłowe usytuowanie miejsc parkingowych wzdłuż dróg dojazdowych, wpłynie to na zakłócenie w korzystaniu z tych dróg i obniży bezpieczeństwo ruchu. Wyznaczenie miejsc parkingowych dla pracowników przez zwykłe ich oznaczenie nie będzie skuteczne. Natomiast faktyczne wyłączenie ich dostępności dla klientów wywoła taki skutek, że obiekt nie będzie miał dostatecznej ilości miejsc postojowych. Sytuacja taka będzie sprzyjała wykorzystywaniu sąsiedniego parkingu skarżącej przez osoby nie będące jej klientami. Usytuowanie miejsc postojowych wzdłuż zjazdu stanowi także naruszenie § 77 warunków technicznych dotyczących dróg publicznych. Naruszono też § 125 tego rozporządzenia, albowiem nie zaprojektowano placu do zawracania na końcu zjazdu położonego po południowej stronie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie odniesiono się do zarzutu braku w projekcie zagospodarowania działki miejsca na gromadzenie odpadów stałych. Pismem z dnia 18 lutego Sąd wezwał wobec tego organ do ustosunkowania się do tego zarzutu skargi. W odpowiedzi Wojewoda [...] wyjaśnił, że w dniu 7 lutego 2011 r. przeprowadzono rozmowę z projektantem, który wyjaśnił, że sortowanie odpadów będzie prowadzone w pomieszczeniu oznaczonym nr 1.5 w przyziemiu budynku a następnie będą one przenoszone do pojemników zlokalizowanych za zachodnią ścianą tego pomieszczenia od strony ul. [...], w miejsce obecnego śmietnika przy obiekcie przeznaczonym do rozbiórki. Lokalizacji tej pomyłkowo nie oznaczono w projekcie zagospodarowania działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Bezpośrednim powodem uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji jest kwestia związana z brakiem wyznaczenie w projekcie budowlanym miejsca na składowanie odpadów stałych. Ten zarzut, związany z naruszeniem § 22 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) Sąd uznał za uzasadniony. Ponownie rozpoznając odwołanie od decyzji organu I instancji Wojewoda [...] rozpatrzył zarzuty zgłoszone w odwołaniu, pomijając zalecenie zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 29 stycznia 2010 r. sygn. II SA/Gl 709/09, rozważenia zgodności projektu z warunkami technicznymi w pełnym zakresie. Już w tym wyroku Sąd zwracał przy tym uwagę Wojewodzie, że zarzuty strony skarżącej pod adresem udzielonego pozwolenia na budowę uległy modyfikacji na etapie skargi do sądu administracyjnego, właśnie poprzez podniesienie kwestii miejsca gromadzenia odpadów. Na etapie udzielania pozwolenia na budowę organ właściwy w sprawie, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz.1118 ze zm.) bada zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 120, poz. 1133 ze zm.) w rozdziale 3 precyzują wymagania dotyczące tej części projektu budowlanego, którą stanowi projekt zagospodarowania działki. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, część opisowa projektu zagospodarowania winna określać projektowane zagospodarowanie terenu, w tym urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi w zakresie niezbędnym do uzupełnianie części rysunkowej. Przepis § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia stanowi, że część rysunkowa winna m. in. określać granice działki budowlanej, usytuowanie, obrys układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych. Do urządzeń budowlanych, zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego zaliczane są w szczególności place pod śmietniki. Z kolei przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w rozdziale 4 regulują sprawy miejsc gromadzenia odpadów. Przepis § 22 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. Charakter tych miejsc może być zróżnicowany, jak to wynika z § 22 ust. 2 rozporządzenia. Przepis § 23 rozporządzenia normuje natomiast odległości miejsc na pojemniki i kontenery na odpady od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz od granic z sąsiednią działką. Przytoczona regulacja oznacza, że projekt zagospodarowania działki winien zawierać zarówno w części opisowej jak i rysunkowej lokalizację miejsca na gromadzenie odpadów oraz wymiary pozwalające na weryfikację zgodności tej lokalizacji z normatywnymi odległościami. Warunku tego nie spełnia zatwierdzony udzielonym pozwoleniem projekt budowlany a braku tego nie może sanować wyjaśnienie projektanta złożone już po wydaniu pozwolenia, na etapie postępowania sądowego. Pozostałych zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą, Sąd nie uznał natomiast za uzasadnione. Jak zastrzeżono już w poprzednim wyroku sądu administracyjnego wydanym w sprawie, podnoszony problem ewentualnego faktycznego wykorzystywania parkingu skarżącej przez klientów sąsiedniego obiektu, nie ma znaczenia dla dopuszczalności wydania pozwolenia na budowę, gdy projekt spełnia wymagania prawa. Nie ma także racji strona skarżąca, gdy zarzuca Wojewodzie skoncentrowanie się na okolicznościach nie kwestionowanych przez skarżącą. Prawidłowo Wojewoda zauważył, że zaskarżona decyzja zapadła po uchyleniu poprzedniego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, jej wydanie oznaczało zatem konieczność ponownego rozpoznania odwołania i odniesienia się do jego zarzutów. Stąd rozważenie kwestii zachowania standardów określonych w § 12 ust. 1 pkt 1, § 16 ust. 1, § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MI z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie było zasadne, albowiem wskazano na nie w odwołaniu. Prawidłowo przy tym Wojewoda ocenił, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu potwierdza spełnienie rygorów zarówno § 12 jako § 16 warunków technicznych. Kolejne zarzuty strony skarżącej dotyczyły zachowania standardów określonych w § 19 ust. 2 pkt i § 21 warunków technicznych. Przepis § 19 ust. 2 rozporządzenia dotyczy odległości wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej. Prawidłowo organ odwoławczy wskazał, że działka nr [...], na której ma zostać zlokalizowany parking, nie graniczy z działką budowlaną, lecz z drogami oraz działką zajętą pod parking. Wymóg zachowania wskazanych odległości od granic działki budowlanej nie ma wobec tego zastosowania. Podobnie przepis § 21 rozporządzenia w zakresie określającym długość miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych na 6 m. nie ma w sprawie zastosowania. Przepis ten wymaga, aby stanowiska użytkowane przez osoby niepełnosprawne miały długość co najmniej 6 m gdy są usytuowane wzdłuż jezdni. Projekt zagospodarowania działki takiej lokalizacji miejsc nie przewiduje, są one usytuowane prostopadle do jezdni. Nadto są one również zlokalizowane na skraju ciągów parkingowych, przy dojściu do budynku, wobec czego zarzut dotyczący ich szerokości nie jest zasadny. Zgodnie z § 21 ust. 1 in fine, szerokość takich miejsc może być ograniczona do 2,3 m (co odpowiada szerokości standardowego miejsca postojowego) w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego. Kolejna grupa zarzutów skargi związana była z rygorami ustalonymi w § 77 i 125 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43, poz. 430 ze zm.). Należy wobec tego zwrócić uwagę, że zgodnie z § 2 tego rozporządzenia, znajduje ono zastosowanie przy projektowaniu, wykonywaniu dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także ich odbudowie, rozbudowie, przebudowie oraz przy remontach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Kontrolowane pozwolenie takiej inwestycji nie dotyczy, wobec czego nie było możliwe naruszenie przy jego udzielaniu przepisów wskazanego rozporządzenia. W skardze rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu strona skarżąca nie podniosła zarzutów odwołujących się do treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie zarzuciła jego naruszenia. Niezależnie od tej okoliczności Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z 29 stycznia 2010 r. sygn. II SA/Gl 709/09, zarówno co do konieczności zbadania zgodności inwestycji z planem miejscowym, jak i zaleconych standardów interpretacji planu. Poczynione ustalenia nie dają podstaw do negowania zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym. Równocześnie sąd zwraca uwagę organowi odwoławczemu, że po poprawieniu i uzupełnieniu dokumentacji projektowej, stanowiący załącznik do decyzji zatwierdzony projekt budowlany winien odpowiadać także pod względem formalnym wymaganiom rozporządzenia MI z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. nr 120, poz. 1133 ze zm.). Mając na względzie podane argumenty, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania postanowiono na wniosek skarżącej Spółki na podstawie art. 200, 205 § 2 i 209 powołanej ustawy.