II GSK 1988/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 192/11 w sprawie ze skargi H. P. na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie płatności na rok 2007 oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę H. P. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych z sankcjami. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. z dnia [...] kwietnia 2010r., którą organ pierwszej instancji odmówił H. P. przyznania jednolitej płatności obszarowej, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych za rok 2007 oraz nałożył sankcje w okresie trzech lat kalendarzowych. W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ł. wskazał, iż H. P. w dniu [...] maja 2007 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2007, w którym zadeklarowała 12 działek rolnych. Po analizie dokumentów Kierownik wezwał kilkanaście osób do wzięcia udziału w rozprawie administracyjnej, która odbyła się w dniu [...] sierpnia 2008 r., a w dniu [...] kwietnia 2010 r. wydał decyzję o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy wskazał, że w toku kontroli administracyjnej stwierdzono że dwóch producentów: H. P. oraz A. K., zadeklarowało do płatności ONW na rok 2007 działki rolne położone na tych samych działkach ewidencyjnych nr: [...], [...], [...] [...], [...], [...] (tzw. konflikt krzyżowy). Natomiast zgodnie z jednolitą linią orzecznictwa sądów administracyjnych, w takich przypadkach należy opowiedzieć się za płatnościami na rzecz posiadacza realnie gospodarującego na nieruchomości rolnej, pozostawiając stronom sporu ewentualne rozliczenia z tego tytułu na drodze cywilnoprawnej. W celu wyjaśnienia stwierdzonych nieprawidłowości przeprowadzono czynności dowodowe, z uwzględnieniem wniosków dowodowych stron, ustalając, iż strona w 2007 roku nie znajdowała się w posiadaniu (nie użytkowała) działek rolnych położonych na ww. działkach ewidencyjnych. W konsekwencji z płatności wykluczone zostały działki rolne o numerach ewidencyjnych: [...], [...],[...], [...], [....], [...]. Podkreślił, że to wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za treść wniosku, niezależnie od tego czy przy jego wypełnieniu korzystał z pomocy osób trzecich. To on bowiem podpisał wniosek i figuruje w nim jako osoba ubiegająca się o przyznanie płatności. Organ odwoławczy stwierdził, że strona posiadała wiedzę, że sporne grunty były użytkowane przez A. K. i nie wycofała spornych działek z wniosku. Świadczy o tym: pismo H. P. z dnia [...] czerwca 2005 r. skierowane do A. K. oraz wniosek z dnia [...] września 2006 r. skierowany do Sądu Rejonowego w S. Odnosząc się do Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) za 2007 r. organ wyjaśnił, że wyliczenie procentowej różnicy w powierzchni deklarowanej i stwierdzonej wynosi 233,82 %. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w toku postępowania administracyjnego przekracza 50 %, płatność JPO została wnioskodawcy odmówiona oraz zostały nałożone sankcje. Odnosząc się do Uzupełniającej Płatności Obszarowej (UPO) za 2007 r. do grupy upraw podstawowych oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych organ wskazał, że wyliczenie procentowej różnicy w powierzchni deklarowanej i stwierdzonej wynosi 317,85 %. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną w toku postępowania administracyjnego przekracza 50 %, płatność UPO została wnioskodawcy odmówiona oraz zostały nałożone sankcje. H. P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w trakcie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając skargę wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny i rzetelny a dokonana ocena materiału dowodowego – wszechstronna i gruntowna. Jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stwarza podstawę do wyrażenia stanowiska, które nie przekracza granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, iż skarżąca nie uprawiała faktycznie działek, co do których wystąpił konflikt krzyżowy z innym producentem, zaś zeznania świadków oraz zebrane w postępowaniu dokumenty potwierdziły, że faktycznym użytkownikiem spornych działek był Andrzej Kowalczyk. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie ustalono, że skarżąca w 2007 roku nie użytkowała działek rolnych, położonych na działkach ewidencyjnych oznaczonych numerami: [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Zdaniem Sądu I instancji zasadnie uznano wykluczenie przez organy z płatności działek rolnych [...], [...], [...], [...], [...]. Za prawidłowe uznał również ustalenia organów, że powierzchnia zgłoszona we wniosku równa jest 18,26 ha i przekracza powierzchnię faktycznie ustaloną w trakcie kontroli, która wynosi 5,47 ha, a wyliczona różnica procentowa w/w powierzchni, wynosi 233,82%, Powyższe ustalenia skutkowały odmową przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożeniem sankcji. Podobnie prawidłowe jest ustalenie, iż powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych wynosi 18,26 ha, w tym płatności – Uzupełniająca płatność obszarowa do grupy upraw podstawowych (UPO) wynosi 14,23 ha, zaś płatności – Uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (PZ) wynosi 4,03 ha. Powierzchnia stwierdzona wynosi 4,37 ha, w tym płatność UPO 2,04 ha, zaś płatność PZ 2,33 ha, zatem wyliczeni procentowej różnicy w powierzchni zadeklarowanej i stwierdzonej wynosi 317,85 %. Ponieważ wyliczona różnica w powierzchni zadeklarowanej i stwierdzonej przekracza 50 % płatności uzupełniające zostały stronie odmówione i prawidłowo nałożono sankcje trzyletnie Zdaniem Sądu nie budzi też wątpliwości prawidłowość zastosowanej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze i wcześniej w odwołaniu Sąd I instancji stwierdził, iż to wnioskodawca ponosi odpowiedzialność za treść wniosku, niezależnie od tego czy przy jego wypełnieniu korzystał z pomocy osób trzecich. To wnioskodawca podpisuje wniosek i figuruje w nim jako osoba ubiegająca się o przyznanie płatności. Korzystanie natomiast przez beneficjenta z pomocy osób trzecich przy wypełnianiu wniosku nie może być poczytywane jako okoliczność wykluczająca poniesienie przez niego negatywnych konsekwencji, związanych z zaistnieniem konkretnych nieprawidłowości w treści wniosku. Na złożonym wniosku znajduje się oświadczenie, z treści którego wynika, że skarżąca zna zasady przyznawania płatności bezpośrednich oraz zobowiązanie wnioskodawcy dotyczące m.in. niezwłocznego informowania organu na piśmie o każdym fakcie, który miał wpływ na nienależne przyznanie płatności. W ocenie Sądu I instancji skarżąca podpisując wniosek potwierdziła tym samym, że znała zasady przyznawania płatności i miała świadomość nie tylko korzystnych dla siebie skutków przedsięwziętych działań, ale również godziła się na obarczenie określonymi konsekwencjami w razie określonego naruszenia prawa. Wobec tego, w ocenie Sądu I instancji, nie mogło zostać zaakceptowane traktowanie tychże skutków w sposób wybiórczy i godzenie się przez stronę jedynie na te, które są dlań korzystne. Fakt długotrwałego leczenia się skarżącej również zdaniem Sądu nie stanowi okoliczności wyłączającej winę producenta w zakresie niespełnienia warunków przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, bowiem skoro skarżąca, pomimo przewlekłej choroby była w stanie złożyć wniosek o przyznanie płatności i podpisać stosowne oświadczenie, to uznać należy, że była świadoma swego działania i skutków, jakie będzie wywoływało w przyszłości, i to zarówno tych korzystnych dla strony, jak i negatywnych wynikających z jej błędów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła H. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych, oświadczając, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego to jest art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1781/2003 poprzez błędną wykładnię to jest brak ustalenia pojęcia winy i w konsekwencji przyjęcie, że skarżąca ponosi winę za nieprawidłowości we wniosku. - naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest art. 145 § 1 lit. c poprzez brak uwzględnienia naruszenia art. 77 i 80 k.p.a. w związku z art. 84 § 1 k.p.a. w zakresie stanu psychicznego skarżącej w chwili składania wniosku oraz art. 9 k.p.a. poprzez brak pouczenia skarżącej o skutkach złożenia nieprawidłowego wniosku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej H. P. podniosła, że bez ustalenia przez organy postępowania kwestii czym jest, a czym nie jest wina i zbadania czy w przypadku skarżącej nie zachodzą okoliczności wyłączające winę nie można mówić o wyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, a ze względu na stan psychiczny skarżącej, kwestię jej ułomności umysłowej w tej sprawie powinien zostać powołany biegły o specjalności psychiatra oraz biegły z zakresu psychologii. Nadto brak jest dowodu, aby skarżąca został pouczona w sposób dla nie zrozumiały o skutkach złożenia nieprawidłowego wniosku, aby mogła w określonym zakresie ten wniosek wycofać i nie zostać objęta ujemnymi skutkami. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zakres kontroli sądu odwoławczego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Stosownie bowiem do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej skardze kasacyjnej wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Stawiając zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. (winno być: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.), w zw. z naruszeniem art. 77 i art. 80 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a., wnosząca skargę kasacyjną podniosła, iż Sąd pierwszej instancji rozpoznając jej sprawę nie uwzględnił stanu psychicznego, w jakim znajdowała się w chwili składania wniosku o przyznanie płatności obszarowych do gruntów rolnych na rok 2006 oraz tego, że nie została pouczona o skutkach złożenia nieprawidłowego wniosku. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (tekst pierwotny: Dz. U. z 2007 r., Nr 35, poz. 217, tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051), warunkiem uzyskania płatności obszarowych przez rolnika, który w danym roku wystąpi z wnioskiem o ich przyznanie płatności obszarowych, jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za działkę rolną, w rozumieniu art. 2 pkt 1a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, uważa się zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Ponadto, jak słusznie zauważyły organy administracji, przez prowadzenie działalności rolniczej należy rozumieć całość czynności rolniczych od momentu rozpoczęcia uprawy, tj. od przygotowania gruntu poci kolejny sezon wegetacyjny, poprzez zasiew, nawożenie, ochronę roślin oraz zbiór płodów rolnych. Natomiast bez znaczenia dla kwestii przyznania płatności obszarowych pozostaje fakt legitymowania się prawem własności gruntów rolnych wskazanych we wniosku o przyznanie płatności. Płatności obszarowe powinny zatem trafiać do tych podmiotów, które konkretne grunty uprawiają. Z treści wskazanych przepisów wynika, że wniosek o przyznanie płatności obszarowych powinien obejmować jedynie te grunty rolne, na których jest prowadzona faktycznie działalność rolnicza i które są utrzymane w dobrej kulturze rolnej, co oznacza, że wniosek powinien być poprawny nie tylko pod względem formalnym, ale także materialnym. Z obowiązku tego wnosząca skargę kasacyjną nie wywiązała się w sposób należyty, co wykazało przeprowadzone przez organ, z udziałem strony, postępowanie wyjaśniający. Postępowanie to ujawniło, że wnosząca skargę kasacyjną, mimo posiadanej wiedzy, ujęła we wniosku o przyznanie płatności grunty rolne, których faktycznie nie użytkowała i co do których wystąpił tzw. konflikt krzyżowy z innym producentem rolnym. O tym, że wnosząca skargę kasacyjną znała warunki, które należało spełnić, aby otrzymać płatności obszarowe, świadczą podejmowane przez nią czynności procesowe, zmierzające do pozbawienia A. K. użytkowania spornych gruntów rolnych lub też mające na celu wykazanie, iż faktycznym użytkownikiem jest wnosząca skargę kasacyjną. Poza tym, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, wniosek o przyznanie płatności zawiera oświadczenie wnioskodawczyni, z treści którego wynika, że Helena Piestrzyńska znała zasady przyznawania płatności bezpośrednich oraz zobowiązała się do niezwłocznego poinformowania na piśmie organu o każdym fakcie, który mógłby mieć wpływ na wysokość przyznanej płatności. Wniosek ten został własnoręcznie podpisany przez wnioskodawczynię i okoliczność ta nie budzi żadnych wątpliwości. Stąd dla oceny jego skuteczności nie ma znaczenia fakt sporządzenie go, jak twierdzi wnioskodawczyni, przez osobę trzecią. Podobnie, stan psychiczny wnioskodawczyni. Fakt długotrwałego leczenia się (od 1999 r.) nie może bowiem sam przez się potwierdzać, że wnioskodawczyni nie zna znaczenia i wagi podejmowanych przez siebie działań, skoro korzysta ona z pełnej zdolności do czynności prawnych, zaś podejmowane przez nią działania nie wskazują na istnienie tego rodzaju okoliczności. W konsekwencji nie zachodziła potrzeba dokonywania ustaleń (z udziałem biegłego z zakresu psychiatrii i psychologii) na okoliczność stanu psychicznego wnioskodawczyni w dniu składania wniosku. Zatem wnosząca skargę kasacyjną nie może skutecznie uchylić się od skutków materialnopranych spowodowanych nierzetelnym sporządzeniem wniosku. Podsumowując, zarzut naruszenia przepisów postępowania należy uznać za niezasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008(1) (Dz.U.UE.L.2004.141.18; Dz.U.UE-sp.03-44-243 – dalej: rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004), poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na braku ustalenia pojęcia winy i w konsekwencji przyjęcie, że wnosząca skargę kasacyjną ponosi winę za nieprawidłowo sporządzony wniosek, należy na wstępie wskazać, iż Sąd I instancji nie dokonywał wykładni powołanego przepisu, co czyni ten zarzut bezzasadnym. Niezależnie od tego wypada wskazać, iż z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie jednoliteh płatności obszarowej wynosiła 18,26 ha, zaś powierzchnia stwierdzona przez organ – 5,47 ha. Wyliczona zatem przez organ procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną wyniosła 233,82 %, a więc przekroczyła 50 % zatwierdzonego obszaru. Prawidłowo także dokonano ustaleń odnośnie uzupełniające płatności obszarowej do grupy upraw podstawowych (UPO) oraz uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni rośli przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (PZ). Powierzchnia zgłoszona we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych wynosi 18,26 ha, w tym płatności UPO: 14,23 ha, płatności PZ: 4,03 ha. Powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli wyniosła 4,37 ha, w tym płatności UPO: 2,04 ha, płatności PZ: 2,33 ha. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną i stwierdzoną wyniosła 317,85 %. Powyższe ustalenia zobowiązywały organ do odmówienia przyznania JPO i UPO, a także do nałożenia w obu przypadkach trzyletniej sankcji. Zgodnie bowiem z art. 51 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 w związku z § 8 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. z 2007 r., Nr 46, poz. 309), jeśli dla całkowitego zatwierdzonego obszaru objętego pojedynczym wnioskiem (...) obszar zadeklarowany przekracza obszar zatwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 i 5 niniejszego rozporządzenia o więcej niż 30 %, pomoc, do której rolnik byłby uprawniony zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5 niniejszego rozporządzenia nie zostanie przyznana na dany rok kalendarzowy w ramach tych programów pomocowych. Jeśli różnica ta przekracza 50 %, rolnik będzie również wyłączony z otrzymania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarami zadeklarowanymi a zatwierdzonymi zgodnie z art. 50 ust. 3 do 5. Kwota ta podlega kompensacji dopłatami w ramach jakichkolwiek programów pomocowych, o których mowa w tytule III i IV rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, do których dany rolnik jest uprawnionych w kontekście wniosków złożonych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowych wykrycia różnicy. Jeśli dopłaty nie pozwalają na pełną kompensatę tej kwoty, pozostałe saldo zostaje anulowane. 5godnie z art.;larowanymi a stwierdzonym rzymania pomocy do wysokosci a żadna pomoc obszarowa. 20 % niejszonego o dwukrotnosci W stanie faktycznym sprawy, wbrew twierdzeniom wnoszącej skargę kasacyjną, brak było natomiast podstaw do zastosowania art. 68 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, w myśl którego obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1 powołanego rozporządzenia, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości. Jak wcześniej wywiedziono, wnosząca skargę kasacyjną złożyła wniosek niezgodny ze stanem rzeczywistym, natomiast wskazywane przez nią okoliczności nie dały podstawy do uznania, że doszło do tego w sposób niezawiniony. Podsumowując, zarzut naruszenia prawa materialnego należy uznać za niezasadny. Tym samym skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, należało oddalić. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi wnoszącej skargę kasacyjną wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącej powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.