VII SA/Wa 1729/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. sprawy w sprawie ze skargi T. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego –t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm. (dalej: kpa), po rozpatrzeniu wniosków T. C. i F. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...] stwierdzającej nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę drogi ekspresowej w korytarzu rezerwowanym pod autostradę [...] na odcinku P. od węzła "K." - do węzła "P." (długości ok. 15 km) wraz z odcinkiem drogi ekspresowej długości ok. 5 km łączącej węzeł "L." z węzłem "M." i węzłem "Ma." wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej znajdujących się w pasie drogowym oraz poza pasem drogowym - etap II - węzeł "Ma." - węzeł "L." - węzeł "P." - obiekty budowlane kategorii XXV i XXVIII oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, w części nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, a w pozostałej części odmawiającej stwierdzenia nieważności w/w decyzji Wojewody [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ww. decyzji organ stwierdził, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane -Dz. U z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. (dalej: Prawo budowlane), obowiązującego na dzień wydania ww. decyzji Wojewody [...], roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie wprowadzają w tym względzie żadnych zmian, w związku z czym organ nadając decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę rygor natychmiastowej wykonalności rażąco naruszył art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, co uzasadniło stwierdzenie nieważności decyzji w tej części. Uzasadniając odmowę stwierdzenia nieważności ww. decyzji w pozostałej części organ wskazał, że w niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 ze zm.), czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Ponadto GINB podniósł, że inwestycja jest zgodna z: - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji: budowa drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] (P.) - odcinek: węzeł "L." (z węzłem) - węzeł "P." (z węzłem) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej, - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację dla inwestycji pn. budowa drogi ekspresowej [...] od węzła "L." do węzła "Ma." w [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odcinek węzeł "M." - węzeł "Ma.", utrzymaną w mocy decyzją Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...], - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację dla inwestycji pn. budowa drogi ekspresowej [...] od węzła "L." do węzła "Ma." w [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odcinek węzeł "L." - ul. P., - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację dla inwestycji pn. budowa drogi ekspresowej [...] od węzła "L." do węzła "Ma." w [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odcinek węzeł "M." - ul. P. Organ zauważył również, że powyższe przedsięwzięcie spełnia warunki określone w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej [...] (P.) od węzła "L." do węzła "P." wraz z odcinkiem drogi ekspresowej [...] ([...]) od węzła "L." do węzła "M." w W. W ocenie GINB, weryfikowana w niniejszym postępowaniu decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], znak: [...], nie narusza w sposób rażący innych przepisów prawa, została wydana przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, a także nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ponadto, decyzja ta nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie była w dniu wydania i nie jest trwale niewykonalna. Odnosząc się do zarzutów wnioskodawców GINB wskazał, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], znak: [...], wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721 ze zm. (zwaną dalej: "specustawą"). Zgodnie z art. 24 ust. 1 "specustawy", według stanu na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 19 czerwca 2008 r. wojewoda wydaje decyzję o pozwoleniu na budowę drogi na zasadach i w trybie przepisów Prawa budowlanego z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału. Natomiast stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958), która weszła w życie z dniem 10 września 2008 r. do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie ww. ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. GINB wskazał, że błędne jest stanowisko wnioskodawców zarzucających weryfikowanej decyzji wydanie jej bez podstawy prawnej z uwagi na zmianę "specustawy". Z akt sprawy wynika bowiem, że wnioskiem z dnia 19 czerwca 2008 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, w związku z czym zasadne było zastosowanie przez organ przepisów "specustawy" obowiązujących do dnia 10 września 2008 r. Nawiązując się do zarzutu skarżących, którzy twierdzą, że zaprojektowane na nieruchomościach oznaczonych jako działki nr [...] i [...] obręb nr [...] dzielnica [...] zbiorniki retencyjne nie mieszczą się w definicji drogi określonej w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z dnia 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) GINB wyjaśnił, że zbiorniki retencyjne stanowią element systemu odwodnienia drogi, a w związku z tym należą do urządzeń związanych funkcjonalnie z drogą, stanowiących wspólnie z drogą całość techniczno - użytkową. Wskazał również, że konieczność wybudowania zbiorników retencyjnych, między innymi na działce nr [...] obrębu [...], wynika z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Powyższa decyzja GINB z dnia [...] lipca 2010 r. została zaskarżona przez T. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 6; art. 7, art. 77, § 1 kpa poprzez niewłaściwe przyjęcie daty wszczęcia postępowania w sprawie inwestycji. Jak wskazała dzień 20 czerwca 2008 r. jest dniem wszczęcia postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę tego odcinka drogi, natomiast sprawa budowy tego konkretnego odcinka drogi została wszczęta wnioskiem generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o wydanie decyzji lokalizacyjnej i w dniu [...] kwietnia 2006 r. Wojewoda [...] decyzją Nr [...] zatwierdził lokalizację ww. odcinka P. Z uwagi na powyższe skarżąca wskazała, że dniem wszczęcia sprawy budowy drogi ekspresowej jest dzień 25 kwietnia 2006 r., tj. dzień wydania decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. o lokalizacji inwestycji celu publicznego - budowy drogi ekspresowej. W rezultacie niniejsza sprawa podlega rygorowi prawnemu, wynikającemu z przepisów "specustawy" w wersji obowiązującej sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 października 2006 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 220, poz.1601) oraz kolejnymi nowelizacjami. W ocenie skarżącej powoduje to, że stosując przepisy dotychczasowe, stosuje się również przepis art. 5 ust. 1 ustawy z dnia października 2006 r., który to przepis odsyła do stosowania ustawy w jej pierwotnym brzmieniu. Zdaniem skarżącej konsekwencją takiego stwierdzenia jest ustalenie, że decyzja o lokalizacji inwestycji wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w wersji sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 18 października 2006 r., co w związku z treścią art. 45 tekstu pierwotnego "specustawy" powoduje, że podstawą do wydania decyzji dotyczącej spornej inwestycji mogły być jedynie przepisy Prawa budowlanego. Tym samym art. 24, ust. 1 "specustawy" był przepisem niewłaściwym w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, a decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Ponadto skarżąca zarzuciła organowi, że niewłaściwie ocenił stan faktyczny twierdząc, iż zbiorniki retencyjne stanowią element systemu odwodnienia drogi, a w związku z tym należą do urządzeń związanych funkcjonalnie z drogą, stanowiąc wspólnie z drogą całość technicznie - użytkową. Zbiorniki retencyjne są budowlami, co wynika z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a zatem nie są w żadnym wypadku elementami pasa drogowego. Fakt, że zostały wymienione w decyzji lokalizacyjnej w liniach rozgraniczających inwestycję nie oznacza, że w stosunku do zbiorników retencyjnych (zdefiniowanych jako budowle) można zastosować przepisy "specustawy", albowiem wojewoda może wydawać pozwolenia jedynie na budowę drogi krajowej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, iż skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy stwierdzić, że stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnej będącym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji. Służy on wzruszeniu i wyeliminowaniu z obrotu prawnego aktu dotkniętego wadami prawnymi wymienionymi enumeratywnie w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1074 ze zm. (dalej: kpa). Jedną z tych przesłanek jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W rezultacie stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione przede wszystkim wagą naruszenia prawa, tzn. jego rażącym charakterem. Należy jednak w tym miejscu podkreślić, iż z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Innymi słowy pod pojęciem rażącego naruszenia prawa należy rozumieć sytuację, gdy decyzja administracyjna ze względu na naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie jest możliwa do pogodzenia z porządkiem prawnym. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] jest zgodna z prawem, ponieważ weryfikowana w trybie nadzorczym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], znak: [...] nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Powyższą decyzją Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę drogi ekspresowej w korytarzu rezerwowanym pod autostradę [...] na odcinku P. od węzła "K." - do węzła "P." (długości ok. 15 km) wraz z odcinkiem drogi ekspresowej długości ok. 5 km łączącej węzeł "L." z węzłem "M." i węzłem "Ma." wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej znajdujących się w pasie drogowym oraz poza pasem drogowym - etap II - węzeł "Ma." - węzeł "L." - węzeł "P." - obiekty budowlane kategorii XXV i XXVIII oraz nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Z akt postępowania wynika, że inwestor złożył właściwy wniosek o pozwolenie na budowę, prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - zgodne ze wzorem zawartym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1127 ze zm.). Ponadto zatwierdzony projekt jest zgodny z: - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...], znak: [...], o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji: budowa drogi ekspresowej w korytarzu zarezerwowanym pod autostradę [...] (P.) - odcinek: węzeł "L." (z węzłem) - węzeł "P." (z węzłem) - wraz z przebudową infrastruktury technicznej, - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację dla inwestycji pn. budowa drogi ekspresowej [...] od węzła "L." do węzła "Ma." w [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odcinek węzeł "M." - węzeł "Ma.", utrzymaną w mocy decyzją Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak: [...], - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację dla inwestycji pn. budowa drogi ekspresowej [...]od węzła "L." do węzła "Ma." w [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odcinek węzeł "L." - ul. P., - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...], znak: [...], ustalającą lokalizację dla inwestycji pn. budowa drogi ekspresowej [...] od węzła "L." do węzła "Ma." w [...] wraz z przebudową infrastruktury technicznej - odcinek węzeł "M." - ul. P., - decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...], określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej [...] (P.) od węzła "L." do węzła "P." wraz z odcinkiem drogi ekspresowej [...] ([...]) od węzła "L." do węzła "Ma." w W. W rezultacie Wojewoda [...] miał podstawy do wydania decyzji zatwierdzającej budowę przedmiotowej inwestycji drogowej i w tym zakresie Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się istnienia kwalifikowanych wad powodujących, że decyzja tego organu [...] października 2008 r. Nr [...], znak: [...] jest nieważna. Odnosząc się do podstawowego i obszernie opisanego zarzutu skargi wskazującego na zastosowanie niewłaściwej podstawy prawnej do wydania ww. decyzji Wojewody [...] Sąd uznał, że jest on całkowicie chybiony, zaś argumentacja skarżącej wynika z niezrozumienia obowiązujących przepisów prawa, w tym także tzw. przepisów intertemporalnych. Przede wszystkim należy podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącej, postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę drogi ekspresowej w korytarzu rezerwowanym pod autostradę [...] na odcinku P. od węzła "K." - do węzła "P." (długości ok. 15 km) wraz z odcinkiem drogi ekspresowej długości ok. 5 km łączącej węzeł "L." z węzłem "M." i węzłem "Ma." wraz z przebudową urządzeń infrastruktury technicznej znajdujących się w pasie drogowym oraz poza pasem drogowym - etap II - węzeł "Ma." - węzeł "L." - węzeł "P." - obiekty budowlane kategorii XXV i XXVIII zostało wszczęte wnioskiem złożonym w dniu 19 czerwca 2008 r. W rezultacie zastosowanie w niniejszej sprawie miały przepisy "specustawy" w brzmieniu ustalonym nowelizacją z dnia 18 października 2006 r. (Dz. U. Nr 220, poz. 1601 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 43 ust. 1 "specustawy" decyzje o ustaleniu lokalizacji drogi, decyzje o pozwoleniu na budowę drogi oraz inne decyzje wydane na podstawie niniejszej ustawy pozostają w mocy. Natomiast z treści art. 45 "specustawy" w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania o pozwolenie na budowę ww. inwestycji jej obowiązywanie przedłużone zostało do dnia 31 grudnia 2013 r. stosownie do treści art. 1 pkt 25 nowelizacji z dnia 18 października 2006 r. W związku z powyższym w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 24 ust. 1 "specustawy" w brzmieniu ustalonym nowelizacją z dnia 18 października 2006 r. (Dz. U. Nr 220, poz. 1601 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wydają decyzję o pozwoleniu na budowę drogi oraz na przebudowę istniejących urządzeń infrastruktury technicznej na zasadach i w trybie przepisów Prawa budowlanego, z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału. Decyzja Wojewody [...] została wprawdzie wydana w dniu [...] października 2008 r. tj. pod wejściu w życie nowelizacji "specustawy" z dnia 25 lipca 2008 r. (Dz. U. Nr 154, poz. 958), jednakże nie ma to wpływu na ocenę, że właściwą podstawą prawną w niniejszej sprawie był art. 24 ust. 1 "specustawy" w brzmieniu dokonanym nowelizacją z dnia 18 października 2006 r., ponieważ zgodnie z art. 6 nowelizacji z dnia 25 lipca 2008 r. do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie tej ustawy zastosowanie miały przepisy dotychczasowe (tj. obowiązujące po nowelizacji z dnia 18 października 2006 r.) Nawiązując do argumentacji T. C. obszernie rozwiniętej w skardze i dokonanej przez nią interpretacji przepisów przejściowych należy stwierdzić, że zastosowanie jednego przepisu intertemporalnego nie powoduje automatycznego zastosowania kolejnych przepisów przejściowych i niejako stopniowe "odesłanie" do zastosowania wersji pierwotnej nowelizowanego wielokrotnie aktu, jak to usiłuje wywieść skarżąca. Przepis intertemporalny ma za zadanie rozstrzygnąć, które z przepisów ustawy mają zastosowanie do rozstrzygnięcia określonej sprawy w sytuacji dokonywanej nowelizacji i zmiany obowiązujących przepisów. Zastosowanie przepisu przejściowego obowiązującego w dacie rozstrzygania o sprawie nie powoduje jednak odesłania do kolejnego przepisu tego rodzaju w ustawie, która powinna znaleźć zastosowanie. Takie rozumienie charakteru przepisów przejściowych powodowałoby, że byłyby one wzajemnie sprzecznie i w praktyce zawsze odsyłałyby do zastosowania wersji pierwotnej nowelizowanego kilkakrotnie aktu. Takiej argumentacji skarżącej nie sposób podzielić. Nie można podzielić zarzutu skarżącej dotyczącego objęcia zakresem orzekania przez Wojewodę [...] zbiorników retencyjnych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), do której odsyła art. 1 "specustawy", określający jej zakres przedmiotowy, droga stanowi budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie zbiorniki retencyjne stanowią niezbędny element projektowanej inwestycji drogowej i służą wyłącznie realizacji tej inwestycji, jako element systemu odwodnienia drogi. W rezultacie objęcie ich zakresem orzekania w decyzji Wojewody [...] wydanej w trybie "specustawy" było uzasadnione, tym bardziej, że konieczność wybudowania tych zbiorników wynikała z decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r., znak: [...], określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym kontekście bez znaczenia prawnego pozostają wywody skarżącej dotyczące zakwalifikowania zbiorników retencyjnych do kategorii "budowli" w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, gdyż nie zmienia to konkluzji, iż jako część projektowanej inwestycji drogowej należą one do urządzeń związanych funkcjonalnie z drogą, i stanowiących wspólnie z drogą całość techniczno - użytkową. Reasumując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], znak: [...], gdyż decyzja ta nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. To z kolei powoduje, że Sad, stosując kryterium legalności, skargę oddalił. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.